Inmiddels ben ik al druk aan het wandelen samen met andere gidsen van Madeira. Ik weet inmiddels ook al een beetje meer over de opleiding die ik ga volgen. Het zal 5 avonden in de week zijn, in Funchal en dat gedurende 7 óf 12 maanden. Iets meer dan ik gedacht had (understatement). Wanneer het allemaal van start gaat weet ik nog (steeds) niet maar dat is dan ook wel weer typisch portugees. Ik zal denk ik volgende week wel te horen krijgen dat de lessen afgelopen week al begonnen zijn.
Tijdens de wandelingen die ik de afgelopen tijd heb gemaakt, ben ik al heel veel te weten gekomen en in een enkel geval kon ik de gids zelfs wat leren. Zo zie je maar dat je nooit alles weet, maar ik moet erkennen dat hun kennis over Madeira wel heel erg groot is. Zo krijg ik straks les in de volgende vakken: Historie, geologie, plantenkunde, geografie en demografie en verder zullen er nog wel wat buitenlandse talen bij zitten.

Tijdens de laatste wandelingen heb ik mij toegelegd op het fotograferen van bijzondere bomen. Sommige van deze exemplaren zijn meer dan 700 jaar oud en hebben Madeira dus nog onbewoond meegemaakt. De oudere bomen vind je eigenlijk pas boven de 700 meter hoogte. In de tijd dat Madeira net ontdekt was, madeira is het portugese woord voor hout, was het eiland bedekt door een regenwoud en om aan landbouwgrond te komen besloot men een vuurtje te stoken. Dit vuur heeft 7 jaar lang gebrand en met name de lager gelegen gedeeltes ontbost. Op grotere hoogtes, zeker aan de noordzijde, is het te vochtig om alles in vuur en vlam te laten opgaan. Gelukkig is er een groot gedeelte bewaard gebleven en staat het zgn Laurisilva op de lijst van werelderfgoed, opgesteld door de Unesco

Op zich niet zo bijzonder, maar het contrast met de groene stam en de blauwe lucht ademt een serene sfeer uit. Een veel voorkomende naaldboom dus per definitie niet endemisch. Alle naaldbomen zijn geïmporteerd en in een later tijdstip aangeplant om in de behoefte naar hout te voorzien.

Bij deze boom is de hele stam bedekt met een “baard” van epifyten. Een Douglas spar, niet endemisch maar toch zeker een jaar of 200 oud.

Eén van de vele sparren met een heel aparte groeivorm. Niet endemisch maar aangeplant en te vinden bij Posto Florestal in Quiemadas

De grootste laurierboom die ik ooit gezien heb. Geschatte leeftijd zo’n 800 jaar met een stamomtrek van zeker 25 meter! Misschien dat deze boom binnenkort moet wijken voor de nieuwe snelweg naar Ponta do Pargo. (Lombada dos Cedros)

Aan alle lezers van dit blog vraag ik aandacht voor het volgende. Sinds enige tijd bestaat er een plan om een kabelbaan dwars door een UNESCO natuurgebied aan te leggen. Mijns inziens druist dit in tegen de richtlijnen die de UNESCO stelt aan dit soort gebieden, maar men (de bestuuurders alhier) waant zich hier nog wel eens in een eigen wereldje met eigen regels. De kabelbaan zou de weg over Paùl da Serra en de boswachterij van Rabacal met elkaar verbinden. Volstrekt niet nodig omdat er een mooie, goed geasfalteerd en goed onderhouden pad naar beneden loopt. Verder is dit al één van de drukste wandelingen op Madeira, dus een kabelbaan zou filevorming op de levada’s gaan betekenen. Ik kan géén enkele reden bedenken om hier een kabelbaan dwars door een ongerept stuk Madeira aan te leggen.

Laten we dat kleine stukje ongerepte Madeira met rust laten!

Nu is er een site in het leven geroepen om (eventueel anoniem) digitale handtekeningen te verzamelen van mensen die tegen dit plan zijn en ik roep eenieder met de dezelfde gedachtenlijn als mij op, om deze petitie te ondertekenen. Het neemt maar een minuutje van je tijd in beslag, maar kan een grote uitwerking voor ons nageslacht hebben.

Klik op de volgende link om direct bij de petitie te komen. De site is in het engels en portugees opgemaakt om het zo toegankelijk mogelijk te maken.

http://www.PetitionOnline.com/247132/

Alvast bedankt,

Marcel Peereboom

Onthaasten op Madeira, het mooie subtropische paradijsje in de Atlantische Oceaan.
Het eiland van de eeuwige lente, de mooie bloemen en de schitterende natuur.
Wij genieten van ons avontuur en zijn niet meer van plan terug te keren naar Nederland.
Daarvoor zijn wij al te lang weg uit ons geboorteland, alweer sinds 2001. Eerst Duitsland en nu alweer sinds 2 jaar hier.
Het begint met dromen, daar praat je over met anderen, dan ga je er stilletjes in gedachten aan werken en uitwerken, dan ineens worden ze realiteit en sta je weer met beide benen op de grond. Ook hier gelden regels, burocratie, gaat niet alles zoals je wilt en duurt het soms ontzettend lang voordat je iets voor elkaar krijgt. Maar de kick is des te groter als het allemaal lukt en je met volhouden en doorzetten je doel bereikt.
Nu nog even onze website promoten, want ja ook bij ons moet er geld in het laatje komen. Al heb je hier veel minder nodig en geef je geen geld uit aan overbodige dingen want de zon, zee, natuur, rust, ruimte, vrijheid etc. geven je zoveel meer en maakt (hoe gek dit ook mag klinken) geld helemaal niet meer belangrijk. Het is één grote rijkdom om hier weer iedere morgen gezond en wel wakker te worden en te genieten van hetgeen je hebt.
Natuurlijk moeten wij ook dagelijks werken. Marcel buiten op het land en doet de onderhoud van de huizen en de tuinen en ik werk in de toeristen sector voor kras-reizen en mb-travel.
Wij wonen in een schitterend boerengebied en zijn druk bezig met het aanleggen van een fruitgarden. We willen hier zo’n 20 verschillende soorten fruitbomen planten een groentetuin aanleggen en niet te vergeten druiven (goed voor het produceren van het lokale bocht).
Ook leuk voor de gasten, kunnen ze zelf dagelijke hun portie fruit plukken.
Over de naam van ons huis hebben we niet lang na hoeven denken. Quinta Pereira (huize Peereboom), genoemd naar het gebied waarop ons huis gebouwd is en tevens de achternaam van Marcel. Het paadje dat langs ons huis naar beneden loopt heet “Vereda Fajã Pereira”,(voetpad van het land van de perenbomen). Het moest gewoon zo zijn dat een Peereboom uit Nederland een stuk land koopt op Madeira dat Fajã do Pereira heet en zelfs op de wandelkaart van Madeira staat vermeld.
Om helemaal in de fruitstemming te blijven hebben wij onze vakantiewoningen ook een fruitnaam gegeven. Casa Laranja en Casa Maracujá. Overbodig om te vermelden dat de woningen liggen in een landelijk gebied, volledig vrij en uitzicht op zee. Vanuit de vakantiehuizen zijn prachtige wandelingen te maken en als je ’s avonds dan moe en voldaan terugkomt wil je maar één ding, ontspannen en genieten van de zonsondergang met of zonder wijntje.
Beste lezers als jullie of vrienden, kennissen, collega’s, buren etc. even weg willen uit de stress en toe zijn aan heerlijk onthaasten denk dan eens aan een vakantie op Madeira. Niet in het toeristisch gebied in en rondom Funchal maar heerlijk op het “platte land”. Ervaren dat er meer in het leven is dan een druk en jachtig bestaan. Wij stellen het zeer op prijs als u als lezer onze website doorgeeft aan anderen.
www.madeira-sunset.com
Voor meer informatie kun je kijken op http://www.madeira-sunset.com/nl/prices.php

Het afgelopen weekend hebben samen met de aanhang van ons portugese klasje een uitstapje gemaakt op Madeira. Na de koffie hebben de levada naar lagoa do Vento gelopen. Op zich een makkelijke wandeling met alleen in het begin wat stenen op het pad. Vrijwel direct na de slagbomen bij de parkeerplaats van Rabacal loopt er aan de rechterkant van de weg een klein paadje. Dit pad brengt je na ongeveer 1 minuut al bij de levada en deze blijf je dan ook volgen tot het einde. Ook in deze levada kun je forel aantreffen getuige het volgende plaatje.

Na ongeveer twintig minuten lopen kom je bij een grote trap waar het water van de levada als van een glijbaan naar beneden stroomt. Vanaf dit punt is het nog ongeveer een half uurtje tot je bij de eindbestemming van de wandeling komt.

In tegenstelling tot de lager gelegen gebieden hier op Madeira, hadden we prachtig weer. We bevonden ons boven het wolkendek en de zon scheen uitbundig. Alleen het uitzicht is al de moeite waard om met zulke dagen de weg naar boven te nemen en gewoon te genieten van de natuur.

De eindbestemming, een klein meertje met een watervalletje, is een uitstekende plek om even uit te rusten en eventueel van een picknick te genieten. In de zomer zou je een duik kunnen nemen in het meertje, maar het water zal ook dan vrij koud zijn. Aangezien deze wandeling minder bekend is, zul je er veel minder mensen aantreffen dan bij de wandeling naar Rabacal. Tip: Bij het meertje kun je via een heel steil klein paadje naar boven klauteren en boven bij de waterval uitkomen. hier kun je nog een heel eind doorklauteren door de rivierbedding.

Klik hier voor meer info over het boeken van één van onze vakantiewoningen: www.madeira-sunset.com

Na een afwezigheid van 2 jaar besloten we afgelopen week de wandeling naar Rabacal maar weer eens te gaan maken. Deze wandeling staat ook bekend als de 25 Fontes. Ik vind het één van de mooiste wandelingen want het heeft alles. Klimmen en dalen, afgronden (tegenwoordig goed beveiligd) en natuurlijk de 25 bronnen van rabacal. Onderweg hebben we een aantal mooie kiekjes gemaakt en deze wil ik jullie niet onthouden. halverwege deze wandeling kun je ook een ander pad volgen van ongeveer 900 meter naar een waterval (Risco). Op zich wel de moeite waard, maar in vergelijking met de 25 fontes valt het wat tegen.

De wandeling begint op de hoogvlakte van Paúl da Serra en staat duidelijk aangegeven. Het eerste gedeelte van de wandeling gaat over een asfaltweggetje welke zich tussen heidestruiken, nee ik moet heidebomen zegggen, zich een weg naar beneden baant tot aan het boswachtershuis. Vanaf hier moet er een trap van zo’n 100 treden overwonnen worden welke zich onderaan bij de levada voegt. De oplettende wandelaar zal hier nog een forel in de levada’s kunnen spotten. Na een klein kwartiertje komt er weer een trap naar beneden die je tot een lager gelegen levada brengt. Nu is het nog zo’n 30 minuten lopen langs prachtige vergezichten, een ydillisch overwoekerde levada en kleine watervalletjes tot de bestemming is bereikt.

Klik hier en boek uw accomodatie www.madeira-sunset.com/

Diegene die het aandurft om de wandeling van Paúl do Mar naar Fajã da Ovelha te maken, wacht bijna op het einde van de klim een mooie verassing. Na zo’n 400 meter geklommen te hebben over een afstand van ongeveer 2 km doemt er plots een uitzichtpunt op met vreemd bouwwerk. Velen zullen zich afvragen wat het voor moet stellen en waar het voor gediend heeft.

De naam van dit schoons en redelijk gepreserveerde wiel is Fio da Fajã, de lijn van Fajã. Het ligt direct aan de Ladeira dos Zimbreiros en betekent zoiets als de opgaande weg van Zimbreiros. Je moet je voorstellen dat zo’n 40 jaar geleden het meeste vervoer hier op Madeira per boot ging. Er was in die tijd nog geen weg van Fajã da Ovelha naar Paúl do Mar. Het enige dat er was is het betreffende voetpad. De oogsten van het land moesten met de boot naar de markt in Funchal worden getransporteerd. Om deze ellendige afdaling en klim te vermijden heeft men een soort van kabelbaan gemaakt om de oogst per “kabelbaan” naar beneden te brengen (De lijn). Voorheen gebeurde dit nog gewoon op de schouders. Ik vind vooral de agaven een speciale sfeer aan het geheel geven.

Voor diegenen die de klim niet aandurven en het toch willen bezoeken , volgt hier een korte routebeschrijving. Rij vanaf Paúl do Mar omhoog totdat je het restaurant Precipício voorbij bent. Sla de eerste weg links en na zo’n 300 meter kun je naar rechts. Op deze kruising zie je aan de linkerkant een plaquette van tegeltjes. Gelijk hierachter loopt het pad naar de Fio. Het is ongeveer 10 minuutjes lopen en zeker de moeite waard.