Ter gelegenheid van Funchal 500 jaar was één van de hoogtepunten die georganiseerd werden, een regatta van Falmouth, Engeland via Ílhavo, Portugal naar Madeira. In eerste instantie wilde ik graag met de Astrid mee, een nederlandse deelnemer, maar helaas was er geen plek meer. Ik heb me daarna aangemeld bij het grootste traditionele zeilschip ter wereld, de Sedov. Hieronder een kort verslag van deze reis.

Maandag 22 september 2008. Marijke zet me aan het einde van de middag af op de parkeerplaats van de nieuwe haven van Ílhavo in de buurt van de Tall Ships. Zonder enige moeite word ik aan boord gelaten. De russische kadetten die op wacht staan spreken geen woord engels maar binnen enige minuten word ik door één van de twee duitse begeleiders van de reisorganisatie aangesproken en die wijst mij mijn bed (kooi) aan voor de komende 10 dagen. Het is een klein verblijf van 3 x 5 meter waar we met 8 man in stapelbedden slapen. Iedereen heeft de beschikking over een kleine kast waar je je spullen in op kan bergen. Het slaapvertrek deel ik met 6 duitsers en nog een nederlander. ’s Avonds met een klein gezelschap naar de andere kant van de haven gegaan om een biertje te drinken en de competitie te aanschouwen van welk schip de beste muzikanten komen. De Sedov schitterde door afwezigheid. De avond was gezellig en we hebben elkaar een beetje leren kennen.

Dinsdag 23 september 2008. Officieel zouden we om 12.00 uur moeten starten, maar er hangt mist. Tegen een uur of 5 besluit de race leiding om toch maar uit te varen en de start uit te stellen tot de volgende ochtend 12.00 uur. Op de kade bij Ílhavo stonden duizenden toeschouwers om alle schepen vaarwel te zwaaien. Portugezen zijn gelukkig erg geduldig en het lange wachten werd beloond. De mist trok heel even op en zodoende hadden de toeschouwers niet voor niets zo lang gewacht. Zolang het schip in de haven ligt, eet de bemanning 3 x per dag. Eénmaal op zee, krijgen we 4 maaltijden per dag. In totaal waren er meer dan 200 man aan boord. De eetzaal kan maximaal 80 man per keer aan dus dat betekent in ploegen eten. Je krijgt precies een half uur de tijd voordat de volgende shift binnenkomt. (eigenlijk nog korter want er moet tussendoor ook afgewassen en opgeruimd worden.
De kwaliteit van de maaltijden zijn niet van enig culinair nivo. Het is smaakloos, vaak ondefinieerbaar en soms zelfs gewoon smerig. De russische kadetten eten alles, maar wij westerlingen zijn al te veel verpest. s’Avonds in de Leninbar een biertje gedronken en tegen een uur of 23.00 naar bed.
(Een plastic bekertje koffie kost daar 1 euro, een bier 2 euro en een glas wijn 3 euro. Voor diegene die ooit aan boord van de Sedov mee willen gaan. Koop ergens in de supermarkt een doos wijn, crackers en worst en maak een feestje in je slaapvertrek)

Woensdag 24 september 2008. Nog steeds geen wind en de start wordt nóg een dag uitgesteld. We vermaken ons met de reddingsoefeningen. Ik ben wel een beetje verbaasd dat we hier pas mee beginnen terwijl we al 2 dagen op open zee zijn. Het levert wel een leuk plaatje op. Marcel als teletubbie. Het valt vies tegen zo’n pak aan te trekken. Je krijgt een minuut de tijd en dan moet alles o.k. zijn. Nu ik de foto zie snap ik waarom de rest zo moest lachen.

Donderdag 25 september 2008. Ik werd vroeg wakker en na gedouched te hebben ben ik richting achterschip gelopen en heb de zonsopgang bekeken. Om half 8 ontbijt. Het brood is (elke dag) erg droog, maar gelukkig hebben ze goede roomboter. Aan jamsoorten geen gebrek en oploskoffie of thee. Voor mij dus de oploskoffie. De duitsers kijken me met argusogen aan wanneer ik in mijn mok een 6 dubbele bica bereid. Na het ontbijt naar buiten want in de eetzaal blijf je niet voor je plezier. Er is geen airco aan boord, maar het ventilatie-systeem slaat aan wanneer de temperatuur boven de 30 graden komt. Eénmaal buiten een mooi schouwspel van een groep dolfijnen die ons schip wel eens van wat nader willen bekijken. Nog steeds is er geen wind, maar de mist is in de loop van afgelopen nacht verdwenen. Om 11.00 uur krijgen we de mededeling dat de start van de race wederom is uitgesteld in verband met te weinig wind. Op de motor varen we verder richting startlijn. De kapitein, overigens nooit gesproken en alleen van een afstand gezien, geeft toestemming om met een reddingsboot rond ons schip te varen. We hebben geluk dat er een rus aan boord is die een boek wil publiceren over de Sedov, een camara-team van een deense nationale zender die een documantaire maakt over een gezonken zeilschip en 2 journalisten van een portugese krant. Zonder hen hadden we denk ik niet toestemming gekregen om de reddingsboot te gebruiken. Natuurlijk speelde het weer, en daarmee de verveling, ook wel een rol.

Vrijdag 26 september 2008. Wederom ben ik erg vroeg wakker. Na het ontbijt komt het bericht dat we vandaag dan eindelijk zullen starten. Nog steeds is er weinig tot geen wind, maar de voorspellingen zeggen dat het de komende dagen kan aanwakkeren tot een windkracht 5. Gistermiddag hebben we 1 van de deelnamers op sleeptouw genomen. Deze deelnemer dreigde zonder brandstof te komen, en zo’n “klein” bootje achter ons aan merken we niets van. Gekscherend noemen we onze sleep “de hond” omdat het van een afstand er zo uitziet dat zij door de Sedov wordt uitgelaten. 12.00 uur De start gaat nu beginnen. Het is een machtig gezicht om te zien hoe al die zeilschepen langzaam maar zeker dichter bij elkaar komen. Van sommige schepen hadden we sinds ons vertrek niets meer gezien, maar nu de startlijn nadert, komt het hele veld weer bij elkaar. Intussen waren alle zeilen al gezet en mochten we meehelpen met het sjorren aan de touwen. Alle commando’s gaan in het russisch en dat is nu niet mijn sterkste punt. Gewoon goed naar je buurman kijken en alles komt goed. De kadetten aan boord zijn gemiddeld 17 jaar. Ze doen een zeevaartopleiding en onderdeel daarvan is een praktijkopleiding van 3 maanden aan boord van een schip. Na deze 3 maanden stage, overigens krijgen ze ook gewoon onderwijs aan boord, gaan ze weer terug de schoolbanken in. We missen de startlijn en moeten terug. Normaal hadden we gewoon over stag kunnen gaan en een bocht van 90 graden maken. Hiervoor heb je 2 dingen nodig, een redekijke wind en een goed getrainde bemanning. Aangezien wij geen van beiden hadden werd het een bocht van 270 graden, met behulp van de motor. We starten op één van de laatste plaatsen en tegen de avond is het hele veld weid verspreid over de oceaan.. We krijgen de gelegenheid om in de mast te klimmen. Eerst de veiligheidsvoorschriften: goed vasthouden anders val je naar beneden! Zolang je aan het klimmen bent, ben je ongezekerd en dat geeft voor de meeste trainees problemen. De meeste willen niet (die vooraf de grootste mond hadden haha) en een enkeling draait halverwerge weer om. Alle trainees van Madeira klimmen zonder problemen naar het eerste kraaiennest op een hoogt van 18 meter. Het uitzicht is fenomonaal. Helaas mogen we niet verder omhoog maar dat komt later deze trip nog wel indien de weersomstandigheden het toelaten.

Zaterdag 26 september 2008. De wind is toegenoemen en we maken behoorlijk wat vaart. Indien alles meezit zijn we maandag al in Funchal. Tegen de middag trekt de wind echt aan en hebben we héél even een kleine windkracht 6. Net op dat moment nadert er van achteren een containerschip, ook op weg naar Madeira, maar nu de wind aantrekt zijn wij ineens de snellere partij en al gauw wordt het containerschip kleiner en kleiner. Na een uur of 2 neemt de wind weer af en komt het containerschip dichterbij en uiteindelijk steekt het ons voorbij. vele vrachtschepen zie je van koers veranderen om ons schip van dichterbij te kunnen bewonderen. De meeste naderen tot op een afstand van een halve mijl. Ook voor deze zeerotten blijft het een mooi schouwspel om het grootste zeilschip ter wereld met volle zeilen gade te slaan. Volledige bemanningen aan dek met filmcamara’s en fototoestellen.

Zondag 27 september 2008. De wind is weer afgenomen en afgelopen nacht hebben we een zeilalarm gehad. De zeilen moesten anders gezet worden want de wind kwam nu ook meer van voren. Vandaag hebben we een windkracht 3 tot 4. Uitermate geschikt om de mast maar weer eens te beklimmen maar ditmaal naar het 2e kraaiennest op zo’n 40 meter hoogte. Het kaf was al van het koren gescheiden en alleen diegene die ook naar het 1e kraaiennest waren geweest, namen deze uitdaging aan. Wat een uitzicht! ik kan het niet beschrijven, maar soms zeggen beelden meer dan woorden…

Maandag 28 september 2008. Zo tegen een uur of 6 werd ik wakker en ben direct naar buiten gegaan. We waren nu dicht bij de finish die zo tussen Porto Santo en 20 mijl ten noorden van Porto Moniz lag. Nog in het donker passeeren we de finishlijn en is Porto Santo alleen te herkennen aan de verlichting. Na zonsopkomst krijgen we ook de contouren van Madeira in ons vizier. We worden ingehaald door de ferry van Portimão naar Funchal. Ook hier weer veel bekijks. Helaas blijven we ver uit de kust en is het niet mogelijk mooie opnamen van Madeira te maken. tegen een uur of 13.00 naderen we de haven van Funchal en alles is gereed om de haven binnen te lopen. Helaas krijgen we geen toestemming om de haven binnen te varen en zullen we nog 24 uur voor de kust dobberen omdat er geen plaats in de haven is. er liggen nog 2 cruise-schepen en die vertrekken tegen de avondschemer. Erg frustrerend want je bent over de finish en hebt je doel (bijna) bereikt. We hebben tegen de avond nog bezoek gehad van een stuk of 40 dolfijnen maar helaas geen walvissen dichtbij ons schip gezien. Wel een paar in de verte maar te ver weg om te fotograferen.

Dinsdag 29 september 2008. Na het ontbijt wordt het schip geschrobt. de bemanning is blij en verheugt zich al op een dag aan wal. rond de middag komen er 2 sleepboten aan die ons uiteindelijk een mooie plaats in de haven van Funchal geven.

Ik ben nog tot vrijdagochtend aan boord gebleven en samen met de andere trainees hebben we ons vermaakt op andere schepen en in het centrum van Funchal. Al met al een verschrikkelijk mooie reis die ik voor geen goud had willen missen. Qua weer best veel verschillen meegemaakt en een leuke ploeg met mensen die totaal niet bij elkaar pasten maar toch goed met elkaar overweg konden. Zo’n vakantie is zeker voor herhaling vatbaar, maar wat mij betreft nooit meer aan boord van de Sedov. Ik verwachtte meer een werkvakantie, maar het bleek meer een cruise te zijn. Neemt niet weg dat ik het reuze naar mijn zin gehad heb en graag nog een keer zo’n soort reis, maar dan wat actiever, zou willen meemaken.

Zoals ik reeds in een eerder artikel schreef wordt er dit jaar in verband met het 500-jarig bestaan van de stad Funchal een Tall Ship Race georganiseerd. De schepen vertrekken vanuit Engeland en gaan via Ilhavo (30 km onder Porto) naar Funchal. Het is altijd al een wens van mij geweest om aan boord van een oud zeilschip een zeereis te maken en wat is er nu mooier dan naar je “eigen” eiland te varen. In eerste instantie had ik mij aangemeld als trainée bij de “Astrid”, één van de nederlandse deelnemers. Helaas was er geen plek meer aan boord, en nu heb ik inmiddels al de bevestiging binnen dat ik mee mag zeilen op de Sedov, een onder russische vlag varende windjammer, het grootste traditionele Tall Ship ter wereld.

Marijke gaat me in Ilhavo uitzwaaien. Ze hadden net een aanbieding van TAP voor vluchten naar het vaste land (71€ enkeltje) dus hebben we daar direct maar gebruik van gemaakt. De dagen ervoor gaan we de omgeving van Ilhavo en Aveiro verkennen. Ik kijk er enorm naar uit en, al zal ik de hele zeereis, kotsend over de rand, de gehele visstand op de atlantische oceaan van voedsel voorzien, het zal hoe dan ook een gedenkwaardige reis worden.

Onthaasten op Madeira, het mooie subtropische paradijsje in de Atlantische Oceaan.
Het eiland van de eeuwige lente, de mooie bloemen en de schitterende natuur.
Wij genieten van ons avontuur en zijn niet meer van plan terug te keren naar Nederland.
Daarvoor zijn wij al te lang weg uit ons geboorteland, alweer sinds 2001. Eerst Duitsland en nu alweer sinds 2 jaar hier.
Het begint met dromen, daar praat je over met anderen, dan ga je er stilletjes in gedachten aan werken en uitwerken, dan ineens worden ze realiteit en sta je weer met beide benen op de grond. Ook hier gelden regels, burocratie, gaat niet alles zoals je wilt en duurt het soms ontzettend lang voordat je iets voor elkaar krijgt. Maar de kick is des te groter als het allemaal lukt en je met volhouden en doorzetten je doel bereikt.
Nu nog even onze website promoten, want ja ook bij ons moet er geld in het laatje komen. Al heb je hier veel minder nodig en geef je geen geld uit aan overbodige dingen want de zon, zee, natuur, rust, ruimte, vrijheid etc. geven je zoveel meer en maakt (hoe gek dit ook mag klinken) geld helemaal niet meer belangrijk. Het is één grote rijkdom om hier weer iedere morgen gezond en wel wakker te worden en te genieten van hetgeen je hebt.
Natuurlijk moeten wij ook dagelijks werken. Marcel buiten op het land en doet de onderhoud van de huizen en de tuinen en ik werk in de toeristen sector voor kras-reizen en mb-travel.
Wij wonen in een schitterend boerengebied en zijn druk bezig met het aanleggen van een fruitgarden. We willen hier zo’n 20 verschillende soorten fruitbomen planten een groentetuin aanleggen en niet te vergeten druiven (goed voor het produceren van het lokale bocht).
Ook leuk voor de gasten, kunnen ze zelf dagelijke hun portie fruit plukken.
Over de naam van ons huis hebben we niet lang na hoeven denken. Quinta Pereira (huize Peereboom), genoemd naar het gebied waarop ons huis gebouwd is en tevens de achternaam van Marcel. Het paadje dat langs ons huis naar beneden loopt heet “Vereda Fajã Pereira”,(voetpad van het land van de perenbomen). Het moest gewoon zo zijn dat een Peereboom uit Nederland een stuk land koopt op Madeira dat Fajã do Pereira heet en zelfs op de wandelkaart van Madeira staat vermeld.
Om helemaal in de fruitstemming te blijven hebben wij onze vakantiewoningen ook een fruitnaam gegeven. Casa Laranja en Casa Maracujá. Overbodig om te vermelden dat de woningen liggen in een landelijk gebied, volledig vrij en uitzicht op zee. Vanuit de vakantiehuizen zijn prachtige wandelingen te maken en als je ’s avonds dan moe en voldaan terugkomt wil je maar één ding, ontspannen en genieten van de zonsondergang met of zonder wijntje.
Beste lezers als jullie of vrienden, kennissen, collega’s, buren etc. even weg willen uit de stress en toe zijn aan heerlijk onthaasten denk dan eens aan een vakantie op Madeira. Niet in het toeristisch gebied in en rondom Funchal maar heerlijk op het “platte land”. Ervaren dat er meer in het leven is dan een druk en jachtig bestaan. Wij stellen het zeer op prijs als u als lezer onze website doorgeeft aan anderen.
www.madeira-sunset.com
Voor meer informatie kun je kijken op http://www.madeira-sunset.com/nl/prices.php

Inmiddels zijn alle bouwwerkzaamheden afgerond en kunnen de vakantiewoningen in de verhuur. Binnenkort zal de site geplitst worden in een blog gedeelte en een verhuur gedeelte. Mensen die reeds willen boeken kunnen even een reactie achter laten op dit bericht en wij zullen dan zsm contact met u opnemen.

Marijke had tijdens het kerstfeest bij haar op het werk een hotelbon uit de lootjes getrokken en daar hebben we afgelopen weekend gebruik van gemaakt. Het was een tegoedbon voor een hotel aan de noordkant van het eiland met de naam Mont Mar Palace. Vrijdagavond zijn we richting Ponta Delgada gereden, een kustplaats aan de noordzijde van het eiland. Daar ’s avonds gedineerd en een wandeling gemaakt door het dorp om daarna nog net even de zon onder te zien gaan.

De volgende dag na het ontbijt werd het tijd om de omgeving wat beter te leren kennen. We reden richting São Jorge waar we koffie hebben gedronken tegenover de rozentuin van Quinta das Vinhas. Hierboven hebben ze een prachtig park aangelegd. Ook de rozentuin schijnt de moeite waard te zijn voor de rozenliefhebbers. Wij zijn echter doorgereden en op een gegeven moment zag ik een bordje langs de kant van de hoofdweg met de verwijzing Moinho a Àgua, wat zoveel betekent als watermolen. Zeker met onze nederlandse achtergrond waren we benieuwd naar deze “molen”. Daar aangekomen werden we verwelkomd door een echtpaar op leeftijd die hier nog altijd hun bedrijfje hebben. Ik begon direct in het portugees tegen hen te praten en al gauw was er een band ontstaan. Madereinen waarderen het enorm wanneer je ze in hun eigen taal te woord staat. Ze verwachten het niet en zijn dan ook reuze benieuwd wat wij hier zoal doen en waarom Madeira?

Het is een watermolen, aangedreven door levadawater, die het graan en maïs van de plaatselijke bevolking maalt. De molenaar wordt in natura betaald door 10% van de opbrengst voor zichzelf te houden. Het familie-bedrijfje is al meer dan 300 jaar oud en recentelijk gerestaureerd en in het jaar 2000 door de president heropend. Al gauw werden we uitgenodigd om even achterom te komen en wat verder te kletsen. Uiteindelijk doel was de aquadente, een heel sterk brouwsel gemaakt van gedestilleerde wijn. Er was geen ontkomen aan en ik moest er aan geloven. Nou vindt ik het absoluut niet lekker, maar ik wilde het echtpaar ook niet voor de kop stoten dus dan maar een klein beetje. Na een klein uurtje hebben we afscheid van hun genomen. Zeker de moeite waard om het eens te bezoeken.