Aan de noordzijde van Madeira, in de buurt van Seixal, ligt er een gebied met de naam Chão da Ribeira. Letterlijk vertaald betekent het zoiets als grond van de rivier. Het is een uniek stukje Madeira, alleen al vanwege het feit dat het relatief vlak is, een zeldzaamheid hier op het eiland. Een ander specifiek kenmerk is dat er nauwelijks huizen staan, alleen zgn. “palheiros”, die in veel gevallen gerestaureerd zijn en nu dienst doen als weekendhuisje. Het gebied bevindt zich aan de rand van het Laurassilva, in 1999 door de Unesco uitgeroepen tot werelderfgoed. Dit is dan ook de voornaamste reden dat je hier geen nieuwbouw aantreft en je je terugwaant in de tijd. Zeker in de weekenden komen veel autochtonen naar dit gebied om van de rust en ruimte te genieten. Er zijn hier 2 restaurants, één met de naam Laurassilva. Toegevoegde waarde is hier een klein themaparkje, speeltuin en een uitkijkpunt. (vrije toegang). De prijzen van het eten vind ik relatief hoog.

Het andere restaurant, Casa de Pasto Justiniano, is een echte aanrader! Zeker in de weekenden is het aan te bevelen om van tevoren te reserveren. Specialiteiten zijn de verse forel en de verdronken kip. De verdronken kip moet je vooraf bestellen aangezien deze in bier gemarineerd wordt. De smaak is voortreffelijk en doet een beetje denken aan de smaak van wild.

Gezien de hoogte van het eiland, is het erg moeilijk om het weerbeeld voor het hele eiland te beschrijven. Madeira ligt in de Atlantische Oceaan en de warme golfstroom zorgt in het algemeen voor een aangenaam en mild klimaat het hele jaar door. Niet voor niets heeft het eiland de bijnaam “de eeuwige lente”. De winters zijn zacht met een gemiddelde van 17 graden en de zomers niet al te heet met een gemiddelde van zo’n 26 graden Celcius op zeeniveau. Temperaturen zijn ook onderhevig aan de hoogteverschillen en windcondities. Over het algemeen tref je hier een noord-noord-oosten wind aan. Dit houdt in dat de eventuele bewolking zich dan ook aan die zijde van het eiland “ophoopt” tegen de berghellingen met als gevolg dat het noordelijke deel meer neerslag en bewolking kent dan het zuidelijke deel van Madeira. Het eiland kent ondanks haar beperkte afmetingen vele micro-klimaten. Het gebeurt regelmatig dat het 10 km verderop heel ander weer is en misschien al wanneer je door één van de vele tunnels bent gereden. Soms heerst er een oosten wind die over het algemeen warme lucht uit de Sahara meevoert die de temperatuur wat doet oplopen. De eilanders noemen dit de L’este.

Januari 18.6 Celsius
Februari 18.5 Celsius
Maart 18.8 Celsius
April 19.6 Celsius
Mei 20.4 Celsius
Juni 22.1 Celsius
Juli 23.6 Celsius
Augustus 24.6 Celsius
September24.7 Celsius
Oktober 23.6 Celsius
November 21.5 Celsius
December 19.6 Celsius

Klik op de volgende link en boek uw vakantiewoning rechtstreeks bij ons www.madeira-sunset.com

Het afgelopen weekend hebben samen met de aanhang van ons portugese klasje een uitstapje gemaakt op Madeira. Na de koffie hebben de levada naar lagoa do Vento gelopen. Op zich een makkelijke wandeling met alleen in het begin wat stenen op het pad. Vrijwel direct na de slagbomen bij de parkeerplaats van Rabacal loopt er aan de rechterkant van de weg een klein paadje. Dit pad brengt je na ongeveer 1 minuut al bij de levada en deze blijf je dan ook volgen tot het einde. Ook in deze levada kun je forel aantreffen getuige het volgende plaatje.

Na ongeveer twintig minuten lopen kom je bij een grote trap waar het water van de levada als van een glijbaan naar beneden stroomt. Vanaf dit punt is het nog ongeveer een half uurtje tot je bij de eindbestemming van de wandeling komt.

In tegenstelling tot de lager gelegen gebieden hier op Madeira, hadden we prachtig weer. We bevonden ons boven het wolkendek en de zon scheen uitbundig. Alleen het uitzicht is al de moeite waard om met zulke dagen de weg naar boven te nemen en gewoon te genieten van de natuur.

De eindbestemming, een klein meertje met een watervalletje, is een uitstekende plek om even uit te rusten en eventueel van een picknick te genieten. In de zomer zou je een duik kunnen nemen in het meertje, maar het water zal ook dan vrij koud zijn. Aangezien deze wandeling minder bekend is, zul je er veel minder mensen aantreffen dan bij de wandeling naar Rabacal. Tip: Bij het meertje kun je via een heel steil klein paadje naar boven klauteren en boven bij de waterval uitkomen. hier kun je nog een heel eind doorklauteren door de rivierbedding.

Klik hier voor meer info over het boeken van één van onze vakantiewoningen: www.madeira-sunset.com

Na een afwezigheid van 2 jaar besloten we afgelopen week de wandeling naar Rabacal maar weer eens te gaan maken. Deze wandeling staat ook bekend als de 25 Fontes. Ik vind het één van de mooiste wandelingen want het heeft alles. Klimmen en dalen, afgronden (tegenwoordig goed beveiligd) en natuurlijk de 25 bronnen van rabacal. Onderweg hebben we een aantal mooie kiekjes gemaakt en deze wil ik jullie niet onthouden. halverwege deze wandeling kun je ook een ander pad volgen van ongeveer 900 meter naar een waterval (Risco). Op zich wel de moeite waard, maar in vergelijking met de 25 fontes valt het wat tegen.

De wandeling begint op de hoogvlakte van Paúl da Serra en staat duidelijk aangegeven. Het eerste gedeelte van de wandeling gaat over een asfaltweggetje welke zich tussen heidestruiken, nee ik moet heidebomen zegggen, zich een weg naar beneden baant tot aan het boswachtershuis. Vanaf hier moet er een trap van zo’n 100 treden overwonnen worden welke zich onderaan bij de levada voegt. De oplettende wandelaar zal hier nog een forel in de levada’s kunnen spotten. Na een klein kwartiertje komt er weer een trap naar beneden die je tot een lager gelegen levada brengt. Nu is het nog zo’n 30 minuten lopen langs prachtige vergezichten, een ydillisch overwoekerde levada en kleine watervalletjes tot de bestemming is bereikt.

Klik hier en boek uw accomodatie www.madeira-sunset.com/

Inmiddels ben ik begonnen met de ontginning van de rest van de tuin. Een klus die me niet makkelijk valt want het is zwaar werk. De bodemgesteldheid is hier toch wel wat anders dan in Nederland. Er zitten veel stenen en rotsen in de bodem en deze moeten eerst verwijderd worden. Zeker gezien het oppervlak van zo’n 1500 m2 zal ik daar nog wel enige tijd mee bezig zijn. Houdt me in ieder geval van de straat. De eerste aanplant is inmiddels ook gerealiseerd en het ziet er wel leuk uit.

Leuk detail bij deze afbeelding is de trap van natuursteen op de achtergrond. Je moet alleen geen last hebben van hoogtevrees!

Kaveltje voor kaveltje zullen we doorgaan met ontginning en aanplant en als alles tegen het einde van de zomer klaar is ben ik dik tevreden. Misschien laten we de bovenste kavel nog machinaal doen, er kan nu nog een graafmachine bij komen en het zal me een hoop werk en een ruggegraat schelen. De eerste fruitbomen zijn ook geplant en er is ruimte voor nog veel meer. Ik denk in totaal wel 60 verschillende fruitbomen. Kan ik op zondag lekker op de markt gaan staan in Prazeres tussen de “lokalen” die daar hun eigen oogst verkopen. Met de bouw van de muren in natuursteen zijn we bijna klaar.

We hadden een kleine tegenvaller met een stuk muur waar een vijgenboom zich in had genesteld. Deze dreigde de hele muur te verwoesten en in haar val de watertank te verpletteren. Dan zit er niets anders op dan het stuk muur af te breken, de boom te verwijderen en alles weer opnieuw op te stapelen. Eind volgende week hoop ik definitief afscheid te nemen van de betonmolen.

Achter ons huis staat een enorme plantenbak waar het onkruid inmiddels al een hoogte van 1 meter had bereikt. In eerste instantie heb ik er maar wat gif op gespoten zodat het wat makkelijker werken is. Zoals je ziet staat er nog genoeg overeind, maar het is al een hele verbetering. Vandaag ben ik begonnen met het weghalen van al het onkruid en de stenen uit de grond te halen. Morgen hoop ik ook dit stuk gereed te hebben voor de nieuwe aanplant.

Op de volgende foto kun je goed zien hoeveel stenen er in de grond zitten. Na het ontginnen van een stukje van 2 bij 3 meter krijg je dus zo’n bult stenen. Benodigde tijd voor dit werk is ongeveer 2 uur. je ziet het wel, ik verveel me voorlopig niet.

Op de bovenste en onderste kavel moet alles nog gebeuren. Als eerste staat de bovenste gepland en daarna die helemaal onderaan. Zeker de bovenste kavel gaat me veel werk geven, want het ligt bezaaid met kleine stenen. De onderste kavel zal veel moeite kosten om het allemaal een beetje te egaliseren. Uiteindelijk zal het allemaal wel af komen, maar ik heb er geen haast bij. Pouco a pouco.

Deze tijd van het jaar is dé tijd om de druiven te oogsten. De meeste druiven hier op Madeira zijn voor consumptie niet echt geschikt, maar dat is dan ook niet de reden waarom de gemiddelde Maderein druiven verbouwt. Het dient namelijk een hoger doel: Wijn! De kwaliteit is meestal slecht tot bar-slecht en soms echt niet te zuipen. Vandaag heb ik José, één van de bouwvakkers meegeholpen met de oogst en kon het hele proces van dichtbij bewonderen. Natuurlijk begint het allemaal met het oogsten van de druiven.

Daarna moet alles naar de pers gesjouwd worden, wat hier zoiets betekent als veel klimmen. Dan komt het echte werk, het persen. Tegenwoordig gaat dit met behulp van wat modernere technieken, maar het principe blijft hetzelfde. Uiteindelijk moet het laatste sap er met de blote voeten uitgeperst worden.

Deze gaat dan (in dit geval) door een tuinslang heen om in een lager gelegen huis de vaten te vullen. Marijke viel het op dat de vrouw des huizes al het zware werk deed. Ik was het daar echter niet mee eens. Aan José de taak om al dit bocht te verorberen. De oogst van dit jaar was wat minder dan vorig jaar, maar altijd nog goed voor een slordige 1300 liter! Vorig jaar was de opbrengst met 1900 liter aanzienlijk hoger.

José en zijn familie wonen hier niet alhoewel er wel diverse gebouwen op het terrein staan. Hij heeft er geen electra maar stromend water is er wel voorhanden. Dit betekent echter niet dat de sanitaire voorzieningen inmiddels de inhaalslag naar de 20e eeuw hebben bereikt getuige de volgende afbeelding. Zoals ze in Engeland zeggen: A lu with a view!