Aan de noordzijde van Madeira, in de buurt van Seixal, ligt er een gebied met de naam Chão da Ribeira. Letterlijk vertaald betekent het zoiets als grond van de rivier. Het is een uniek stukje Madeira, alleen al vanwege het feit dat het relatief vlak is, een zeldzaamheid hier op het eiland. Een ander specifiek kenmerk is dat er nauwelijks huizen staan, alleen zgn. “palheiros”, die in veel gevallen gerestaureerd zijn en nu dienst doen als weekendhuisje. Het gebied bevindt zich aan de rand van het Laurassilva, in 1999 door de Unesco uitgeroepen tot werelderfgoed. Dit is dan ook de voornaamste reden dat je hier geen nieuwbouw aantreft en je je terugwaant in de tijd. Zeker in de weekenden komen veel autochtonen naar dit gebied om van de rust en ruimte te genieten. Er zijn hier 2 restaurants, één met de naam Laurassilva. Toegevoegde waarde is hier een klein themaparkje, speeltuin en een uitkijkpunt. (vrije toegang). De prijzen van het eten vind ik relatief hoog.

Het andere restaurant, Casa de Pasto Justiniano, is een echte aanrader! Zeker in de weekenden is het aan te bevelen om van tevoren te reserveren. Specialiteiten zijn de verse forel en de verdronken kip. De verdronken kip moet je vooraf bestellen aangezien deze in bier gemarineerd wordt. De smaak is voortreffelijk en doet een beetje denken aan de smaak van wild.

Gisteravond waren we uitgenodigd door de schilder om samen met zijn familie ergens te gaan dineren. Zo rond half tien hadden we afgesproken in Canico. Op de snelweg kwamen we elkaar al tegen en nadat we de auto’s hadden geparkeerd, kon Marijke ook kennis maken met zijn vrouw Susanna en hun dochter Andrea van 12 jaar en hun zoontje João van 6 jaar. Op Madeira is het heel gebruikelijk dat wanneer je een avondje op stap gaat, de kinderen gewoon meegaan. Gemiddeld genomen zijn kinderen hier een stuk gemakkelijker in de omgang en veel beleefder en rustiger dan in Nederland. De kinderen van de schilder bevestigden dit nogmaals. Het diner bestond uit espetada met de gebruikelijke salade en milho frito. Een lekker glaasje wijn erbij en natuurlijk een leuk gezelschap.

Na het eten zijn we naar het shopping center gegaan om daar te gaan bowlen. Ook hier gingen de kinderen gewoon mee en hadden de tijd van hun leven. Omstreeks 1 uur zijn we allemaal weer huiswaards gekeerd. Andrea vroeg of het zwembad al klaar was en João wilde wel met ons mee naar huis. Zijn teleurstelling was groot toen zijn vader zei dat het maar een grapje was maar João was nou niet bepaald “amused”. We hebben afgesproken dat wanneer alles klaar is ze gauw een keer langs moeten komen om samen met ons van het zwembad te genieten. Al met al hadden we een leuke en gezellige avond met onze “nieuwe” vrienden.

Aan de weg van Prazeres naar Ponta do Pargo tref je bij de afslag Fajã da Ovelha een provisorisch eettentje aan. Indien je trek of dorst hebt is het zeker de moeite waard om daar even te stoppen om de inwendige mens te versterken. Het vrouwtje, ik schat haar zo rond de 70 jaar, verkoopt hier bijna dagelijks vers gemaakte broodjes met chorizo en kruidenboter. Ze wil haar hand niet ophouden bij de staat maar vindt dat ze zelf de kost wel kan verdienen wat ik alleen maar kan toejuichen. Grappig om te zien dat het op hout gestookte vuur soms hele telefoonpalen verorbert! De kwaliteit is altijd goed en de smaak is voortreffelijk. Je kunt hier ook een stop maken indien je de levadawandeling maakt, alleen moet je dan even over een lengte van 200 meter de weg omhoog lopen en van het pad afwijken op het moment dat je de weg naar Fajã da Ovelha oversteekt.

Direct aan de overkant van deze weg bevindt zich een mooi parkje welke zich uitstekend leent om je warme broodje direct te verorberen. Vergeet niet de vissen in de fontein een klein stukje van het brood te geven.