Ja, je leest het goed. Tijdens mijn laatste bezoek aan Nederland zag ik bij een winkel deze mutsen liggen, die natuurlijk goed van pas komen tijdens het EK voetbal en de Olympische spelen. Ik heb er direct 2 aangeschaft, 1 voor Don en 1 voor mezelf. De officïele introductie van dit hoofddeksel heeft reeds plaatsgevonden tijdens de koninginneborrel op het Nederlands consulaat in Funchal. Voorheen kwam daar iedereen in 3-delig pak, maar dit begint nu toch langzamerhand te veranderen, nadit ik daar vorig jaar in vrije-tijds broek en baseball-cap aan kwam zetten.

Gisteren heb ik samen met Don en Wil, en Phill en Shirley de wedstrijd bekeken. De laatste keer dat wij gezamenlijk een wedstrijd bekeken was de legendarische strijd tussen Nederland en Portugal met zo’n 18 gele kaarten geloof ik. Dat was een wedstrijd om nooit te vergeten, maar die van gisteravond zal ons ook nog lang heugen. In mijn voetbalpool zal ik nu wel enigzins gezakt zijn want ik had geen winst voor Nederland voorspeld, maar ik heb het liever zo natuurlijk! Speciaal voor Maja dan nu de volgende afbeelding:

Ja, ja en waar is die kippenpotenmuts van mij dan? Ik kan hem nergens vinden!

Zoals ik reeds in een eerder artikel schreef wordt er dit jaar in verband met het 500-jarig bestaan van de stad Funchal een Tall Ship Race georganiseerd. De schepen vertrekken vanuit Engeland en gaan via Ilhavo (30 km onder Porto) naar Funchal. Het is altijd al een wens van mij geweest om aan boord van een oud zeilschip een zeereis te maken en wat is er nu mooier dan naar je “eigen” eiland te varen. In eerste instantie had ik mij aangemeld als trainée bij de “Astrid”, één van de nederlandse deelnemers. Helaas was er geen plek meer aan boord, en nu heb ik inmiddels al de bevestiging binnen dat ik mee mag zeilen op de Sedov, een onder russische vlag varende windjammer, het grootste traditionele Tall Ship ter wereld.

Marijke gaat me in Ilhavo uitzwaaien. Ze hadden net een aanbieding van TAP voor vluchten naar het vaste land (71€ enkeltje) dus hebben we daar direct maar gebruik van gemaakt. De dagen ervoor gaan we de omgeving van Ilhavo en Aveiro verkennen. Ik kijk er enorm naar uit en, al zal ik de hele zeereis, kotsend over de rand, de gehele visstand op de atlantische oceaan van voedsel voorzien, het zal hoe dan ook een gedenkwaardige reis worden.

Gisteren was het weer zover en werd voor de vierde keer de rally van Calheta verreden. Verderop in het jaar, van 31 juli tot en met 2 augustus wordt er nog een rally georganiseerd, Rali Vinho da Madeira, en deze telt mee voor het Europees kampioenschap en kent derhalve vele buitenlandse deelnemers. Ons normaal zo rustige Fajã da Ovelha veranderde plots in een bruisend dorp. Het parcours van deze “leg” loopt van Paúl do Mar via ons dorp naar Estrada Regional R101. De snelste deelnemer deed dit met een gemiddelde snelheid van boven de 100 km/h. Lengte van dit stukje parcours is 6 km waarbij er zo’n 600 meter aan hoogte gewonnen wordt. De weg telt vele haarspeldbochten en het blijft een spectaculair gezicht hoe de top van het deelnemersveld het maximale uit hun voertuigen probeert te halen.

Dit jaar vieren de inwoners van Madeira het feit dat Funchal 500 jaar stadsrechten heeft. Het eiland werd officieel in 1419 ontdekt maar in oude scheeps-logboeken werd al veel eerder melding gemaakt van het bestaan van deze eilanden. Funchal, vernoemd naar “Funcho” wat venkel betekent, heeft model gestaan voor het de kolonisatie voor de Portugezen. Geen wonder dat het dan ook de eerste stad in de koloniën werd met stadsrechten. Al gauw werd er begonnen met het ontginnen van het land en bijna alle expedities in de 14e tot 18e eeuw brachten een bezoek aan de haven Funchal. Van hieruit werden bijvoorbeeld de Kaapverdische eilanden en Brazilië gekolonialiseerd.

Meest uit het oog springende evenement is toch wel een Tall Ship Race die vanuit Engeland via het vaste land van Portugal zo rond 2 oktober 2008 de haven van Funchal moet aandoen. Het is een internationaal deelnemersveld met maar liefst 2 Nederlandse deelnemers, de Astrid en de Tecla . Het is mogelijk om (tegen betaling) aan deze zeilwedstrijd deel te nemen en Madeira op een gedenkwaardige manier te “herontdekken”.

Wij schrijven 15 februari 2008 ,

In meerdere opzichten een dag om nooit te vergeten. Allereerst vanwege de geboorte van Agneta, een nieuw mensje op deze aarde waarmee wij Clauss en Janine van harte feliciteren. Moeder en dochter maken het goed en hopen snel weer naar Madeira terug te keren. Ook vader maakt het goed en zal straks een nieuwe rol gaan vervullen, namenlijk die van vader. Bijkomend zijn Don, Wil, Marijke en ik tot “oom” en “tante” verkozen, een rol die wij hier op Madeira nog niet eerder hebben vervuld. Wij allen voelen ons vereerd en zullen deze taak met vreugde vervullen.

Minder belangrijk, maar toch het vermelden waard is dat de beroemde, beruchte en vaak verguisde gele boeken zijn ingevuld en ondertekend. Dit alles na een touwtrekkerij van wel 4,5 maand. Zonder deze boeken die je indient bij de gemeente krijg je geen woonvergunning en dat geeft de nodige complicaties. Maandag zal ik ze vol trots bij de gemeente indienen. Het viel allemaal niet mee om dit alles voor elkaar te krijgen. Ik heb de afgelopen week talloze, vaak nutteloze, ritjes naar Funchal moeten maken, maar de aanhouder heeft gewonnen! Nu op naar de volgende fase: Alles aanvragen bij de gemeente en bij financas. Ook hier heb ik al menigeen over horen klagen hoe omslachtig dit alles is, maar ook hier zullen we niet opgeven. wordt vervolgd.

Weet je wel wat ik zou willen zijn? een bloemetjes…….tapijt. Vorige weekend zijn Marijke en ik samen met Don en Wil afgereisd naar Estreito do Câmara de Lobos om daar een jaarlijks terugkerend evenement te aanschouwen. Het mooie aan dit evenement is dat er vooral veel jeugdige participanten zijn. Het betreft hier een religieuze optocht ter ere van Onze Heer. Na afloop van de mis gaat er een processie met priester en volgelingen die een religieus beeld dragen lopend over een tapijt van bloemen. Na dit tafereel is het tijd voor feest, kort gezegd espetada, wijn en muziek.

Het tapijt maakt men van allerlei organische materialen zolas zand, meel en vooral veel bloemen. Deze worden vooraf “geoogst” en per kleur in een doos of zak gedaan om het leggen in patronen te vergemakkelijken. Het maken op zich een mooi en bovenal kleurrijk schouwspel.

Vlak voor het zingen zijn we de kerk uitgegaan en hebben we ons bij een nabijgelegen restaurant vervoegd. Hierdoor hebben we de processie gemist, maar wel een heerlijk maaltijd genuttigd.