Inmiddels ben ik al druk aan het wandelen samen met andere gidsen van Madeira. Ik weet inmiddels ook al een beetje meer over de opleiding die ik ga volgen. Het zal 5 avonden in de week zijn, in Funchal en dat gedurende 7 óf 12 maanden. Iets meer dan ik gedacht had (understatement). Wanneer het allemaal van start gaat weet ik nog (steeds) niet maar dat is dan ook wel weer typisch portugees. Ik zal denk ik volgende week wel te horen krijgen dat de lessen afgelopen week al begonnen zijn.
Tijdens de wandelingen die ik de afgelopen tijd heb gemaakt, ben ik al heel veel te weten gekomen en in een enkel geval kon ik de gids zelfs wat leren. Zo zie je maar dat je nooit alles weet, maar ik moet erkennen dat hun kennis over Madeira wel heel erg groot is. Zo krijg ik straks les in de volgende vakken: Historie, geologie, plantenkunde, geografie en demografie en verder zullen er nog wel wat buitenlandse talen bij zitten.
Tijdens de laatste wandelingen heb ik mij toegelegd op het fotograferen van bijzondere bomen. Sommige van deze exemplaren zijn meer dan 700 jaar oud en hebben Madeira dus nog onbewoond meegemaakt. De oudere bomen vind je eigenlijk pas boven de 700 meter hoogte. In de tijd dat Madeira net ontdekt was, madeira is het portugese woord voor hout, was het eiland bedekt door een regenwoud en om aan landbouwgrond te komen besloot men een vuurtje te stoken. Dit vuur heeft 7 jaar lang gebrand en met name de lager gelegen gedeeltes ontbost. Op grotere hoogtes, zeker aan de noordzijde, is het te vochtig om alles in vuur en vlam te laten opgaan. Gelukkig is er een groot gedeelte bewaard gebleven en staat het zgn Laurisilva op de lijst van werelderfgoed, opgesteld door de Unesco
Op zich niet zo bijzonder, maar het contrast met de groene stam en de blauwe lucht ademt een serene sfeer uit. Een veel voorkomende naaldboom dus per definitie niet endemisch. Alle naaldbomen zijn geïmporteerd en in een later tijdstip aangeplant om in de behoefte naar hout te voorzien.
Bij deze boom is de hele stam bedekt met een “baard” van epifyten. Een Douglas spar, niet endemisch maar toch zeker een jaar of 200 oud.
Eén van de vele sparren met een heel aparte groeivorm. Niet endemisch maar aangeplant en te vinden bij Posto Florestal in Quiemadas
De grootste laurierboom die ik ooit gezien heb. Geschatte leeftijd zo’n 800 jaar met een stamomtrek van zeker 25 meter! Misschien dat deze boom binnenkort moet wijken voor de nieuwe snelweg naar Ponta do Pargo. (Lombada dos Cedros)
Zoals beloofd hier enkele afbeeldingen van de kerstverlichting zoals het dit jaar te zien is in Funchal.
Een kerstboom, maar dan nét effe wat anders.
Ook de moderne LED verlichting ontbreekt niet.
Nog een paar dagen en Funchal heeft 501 jaar stadsrechten.
De spaarlampen zullen in de nabije toekomst hun intrede wel doen. Ik ben blij dat ik de electra rekening niet hoef te betalen!
Voor het gemeentehuis van Calheta wordt het parkje mooi verlicht.
Aan de kade in de haven van Funchal deze toepasselijke verlichting.
Dit hotel heeft een tapijt van lichtjes aan de gevel hangen over de volle 12 etages.
De naalden van de kerstbomen vallen snel uit in dit klimaat, dus hebben wij de zogenaamde kerstpalmen.
Een mooie kerststal in Calheta. Vooral de enorme lantaarn is een blikvanger.
Dit geeft een heel nieuwe dimensie aan het woord kunstverlichting. deze foto is gemaakt aan de boulevard in Funchal.
Ook in de hotelwijk, Lido, erg veel kerstlampjes, maar het mooiste hangt toch echt in het centrum.
Alles is klaar voor pakjesavond, maar dan wel op 25 december!
De pier in funchal is ieder jaar één van de hoogtepunten. Ook hier heeft de LED verlichting inmiddels zijn intrede gemaakt. Kil maar toch mooi.
Een kerststal in het centrum van Funchal, mooi gedecoreerd met de bekende kerstster die hier in tuinen staat en gewoon tot boomgrootte uit kan groeien.
Iets typisch Madereins, een zgn. presipio. Elk dorp heeft er wel 1 in het openbaar en bijna iedereen heeft er 1 in huis, vaak met watervalletjes, treintjes enz. Deze in Funchal is wel erg mooi (en groot).
Old meets new. Op de voorgrond een enorm zeil van LED lampjes met op de achtergrond een ster gemaakt van gloeilampen.
Ook onder de indruk en zin om Madeira te bewonderen? Klik op de link en huur uw vakantiewoning op Madeira bij ons.
Ter gelegenheid van Funchal 500 jaar was één van de hoogtepunten die georganiseerd werden, een regatta van Falmouth, Engeland via Ílhavo, Portugal naar Madeira. In eerste instantie wilde ik graag met de Astrid mee, een nederlandse deelnemer, maar helaas was er geen plek meer. Ik heb me daarna aangemeld bij het grootste traditionele zeilschip ter wereld, de Sedov. Hieronder een kort verslag van deze reis.
Maandag 22 september 2008. Marijke zet me aan het einde van de middag af op de parkeerplaats van de nieuwe haven van Ílhavo in de buurt van de Tall Ships. Zonder enige moeite word ik aan boord gelaten. De russische kadetten die op wacht staan spreken geen woord engels maar binnen enige minuten word ik door één van de twee duitse begeleiders van de reisorganisatie aangesproken en die wijst mij mijn bed (kooi) aan voor de komende 10 dagen. Het is een klein verblijf van 3 x 5 meter waar we met 8 man in stapelbedden slapen. Iedereen heeft de beschikking over een kleine kast waar je je spullen in op kan bergen. Het slaapvertrek deel ik met 6 duitsers en nog een nederlander. ’s Avonds met een klein gezelschap naar de andere kant van de haven gegaan om een biertje te drinken en de competitie te aanschouwen van welk schip de beste muzikanten komen. De Sedov schitterde door afwezigheid. De avond was gezellig en we hebben elkaar een beetje leren kennen.
Dinsdag 23 september 2008. Officieel zouden we om 12.00 uur moeten starten, maar er hangt mist. Tegen een uur of 5 besluit de race leiding om toch maar uit te varen en de start uit te stellen tot de volgende ochtend 12.00 uur. Op de kade bij Ílhavo stonden duizenden toeschouwers om alle schepen vaarwel te zwaaien. Portugezen zijn gelukkig erg geduldig en het lange wachten werd beloond. De mist trok heel even op en zodoende hadden de toeschouwers niet voor niets zo lang gewacht. Zolang het schip in de haven ligt, eet de bemanning 3 x per dag. Eénmaal op zee, krijgen we 4 maaltijden per dag. In totaal waren er meer dan 200 man aan boord. De eetzaal kan maximaal 80 man per keer aan dus dat betekent in ploegen eten. Je krijgt precies een half uur de tijd voordat de volgende shift binnenkomt. (eigenlijk nog korter want er moet tussendoor ook afgewassen en opgeruimd worden.
De kwaliteit van de maaltijden zijn niet van enig culinair nivo. Het is smaakloos, vaak ondefinieerbaar en soms zelfs gewoon smerig. De russische kadetten eten alles, maar wij westerlingen zijn al te veel verpest. s’Avonds in de Leninbar een biertje gedronken en tegen een uur of 23.00 naar bed.
(Een plastic bekertje koffie kost daar 1 euro, een bier 2 euro en een glas wijn 3 euro. Voor diegene die ooit aan boord van de Sedov mee willen gaan. Koop ergens in de supermarkt een doos wijn, crackers en worst en maak een feestje in je slaapvertrek)
Woensdag 24 september 2008. Nog steeds geen wind en de start wordt nóg een dag uitgesteld. We vermaken ons met de reddingsoefeningen. Ik ben wel een beetje verbaasd dat we hier pas mee beginnen terwijl we al 2 dagen op open zee zijn. Het levert wel een leuk plaatje op. Marcel als teletubbie. Het valt vies tegen zo’n pak aan te trekken. Je krijgt een minuut de tijd en dan moet alles o.k. zijn. Nu ik de foto zie snap ik waarom de rest zo moest lachen.
Donderdag 25 september 2008. Ik werd vroeg wakker en na gedouched te hebben ben ik richting achterschip gelopen en heb de zonsopgang bekeken. Om half 8 ontbijt. Het brood is (elke dag) erg droog, maar gelukkig hebben ze goede roomboter. Aan jamsoorten geen gebrek en oploskoffie of thee. Voor mij dus de oploskoffie. De duitsers kijken me met argusogen aan wanneer ik in mijn mok een 6 dubbele bica bereid. Na het ontbijt naar buiten want in de eetzaal blijf je niet voor je plezier. Er is geen airco aan boord, maar het ventilatie-systeem slaat aan wanneer de temperatuur boven de 30 graden komt. Eénmaal buiten een mooi schouwspel van een groep dolfijnen die ons schip wel eens van wat nader willen bekijken. Nog steeds is er geen wind, maar de mist is in de loop van afgelopen nacht verdwenen. Om 11.00 uur krijgen we de mededeling dat de start van de race wederom is uitgesteld in verband met te weinig wind. Op de motor varen we verder richting startlijn. De kapitein, overigens nooit gesproken en alleen van een afstand gezien, geeft toestemming om met een reddingsboot rond ons schip te varen. We hebben geluk dat er een rus aan boord is die een boek wil publiceren over de Sedov, een camara-team van een deense nationale zender die een documantaire maakt over een gezonken zeilschip en 2 journalisten van een portugese krant. Zonder hen hadden we denk ik niet toestemming gekregen om de reddingsboot te gebruiken. Natuurlijk speelde het weer, en daarmee de verveling, ook wel een rol.
Vrijdag 26 september 2008. Wederom ben ik erg vroeg wakker. Na het ontbijt komt het bericht dat we vandaag dan eindelijk zullen starten. Nog steeds is er weinig tot geen wind, maar de voorspellingen zeggen dat het de komende dagen kan aanwakkeren tot een windkracht 5. Gistermiddag hebben we 1 van de deelnamers op sleeptouw genomen. Deze deelnemer dreigde zonder brandstof te komen, en zo’n “klein” bootje achter ons aan merken we niets van. Gekscherend noemen we onze sleep “de hond” omdat het van een afstand er zo uitziet dat zij door de Sedov wordt uitgelaten. 12.00 uur De start gaat nu beginnen. Het is een machtig gezicht om te zien hoe al die zeilschepen langzaam maar zeker dichter bij elkaar komen. Van sommige schepen hadden we sinds ons vertrek niets meer gezien, maar nu de startlijn nadert, komt het hele veld weer bij elkaar. Intussen waren alle zeilen al gezet en mochten we meehelpen met het sjorren aan de touwen. Alle commando’s gaan in het russisch en dat is nu niet mijn sterkste punt. Gewoon goed naar je buurman kijken en alles komt goed. De kadetten aan boord zijn gemiddeld 17 jaar. Ze doen een zeevaartopleiding en onderdeel daarvan is een praktijkopleiding van 3 maanden aan boord van een schip. Na deze 3 maanden stage, overigens krijgen ze ook gewoon onderwijs aan boord, gaan ze weer terug de schoolbanken in. We missen de startlijn en moeten terug. Normaal hadden we gewoon over stag kunnen gaan en een bocht van 90 graden maken. Hiervoor heb je 2 dingen nodig, een redekijke wind en een goed getrainde bemanning. Aangezien wij geen van beiden hadden werd het een bocht van 270 graden, met behulp van de motor. We starten op één van de laatste plaatsen en tegen de avond is het hele veld weid verspreid over de oceaan.. We krijgen de gelegenheid om in de mast te klimmen. Eerst de veiligheidsvoorschriften: goed vasthouden anders val je naar beneden! Zolang je aan het klimmen bent, ben je ongezekerd en dat geeft voor de meeste trainees problemen. De meeste willen niet (die vooraf de grootste mond hadden haha) en een enkeling draait halverwerge weer om. Alle trainees van Madeira klimmen zonder problemen naar het eerste kraaiennest op een hoogt van 18 meter. Het uitzicht is fenomonaal. Helaas mogen we niet verder omhoog maar dat komt later deze trip nog wel indien de weersomstandigheden het toelaten.
Zaterdag 26 september 2008. De wind is toegenoemen en we maken behoorlijk wat vaart. Indien alles meezit zijn we maandag al in Funchal. Tegen de middag trekt de wind echt aan en hebben we héél even een kleine windkracht 6. Net op dat moment nadert er van achteren een containerschip, ook op weg naar Madeira, maar nu de wind aantrekt zijn wij ineens de snellere partij en al gauw wordt het containerschip kleiner en kleiner. Na een uur of 2 neemt de wind weer af en komt het containerschip dichterbij en uiteindelijk steekt het ons voorbij. vele vrachtschepen zie je van koers veranderen om ons schip van dichterbij te kunnen bewonderen. De meeste naderen tot op een afstand van een halve mijl. Ook voor deze zeerotten blijft het een mooi schouwspel om het grootste zeilschip ter wereld met volle zeilen gade te slaan. Volledige bemanningen aan dek met filmcamara’s en fototoestellen.
Zondag 27 september 2008. De wind is weer afgenomen en afgelopen nacht hebben we een zeilalarm gehad. De zeilen moesten anders gezet worden want de wind kwam nu ook meer van voren. Vandaag hebben we een windkracht 3 tot 4. Uitermate geschikt om de mast maar weer eens te beklimmen maar ditmaal naar het 2e kraaiennest op zo’n 40 meter hoogte. Het kaf was al van het koren gescheiden en alleen diegene die ook naar het 1e kraaiennest waren geweest, namen deze uitdaging aan. Wat een uitzicht! ik kan het niet beschrijven, maar soms zeggen beelden meer dan woorden…
Maandag 28 september 2008. Zo tegen een uur of 6 werd ik wakker en ben direct naar buiten gegaan. We waren nu dicht bij de finish die zo tussen Porto Santo en 20 mijl ten noorden van Porto Moniz lag. Nog in het donker passeeren we de finishlijn en is Porto Santo alleen te herkennen aan de verlichting. Na zonsopkomst krijgen we ook de contouren van Madeira in ons vizier. We worden ingehaald door de ferry van Portimão naar Funchal. Ook hier weer veel bekijks. Helaas blijven we ver uit de kust en is het niet mogelijk mooie opnamen van Madeira te maken. tegen een uur of 13.00 naderen we de haven van Funchal en alles is gereed om de haven binnen te lopen. Helaas krijgen we geen toestemming om de haven binnen te varen en zullen we nog 24 uur voor de kust dobberen omdat er geen plaats in de haven is. er liggen nog 2 cruise-schepen en die vertrekken tegen de avondschemer. Erg frustrerend want je bent over de finish en hebt je doel (bijna) bereikt. We hebben tegen de avond nog bezoek gehad van een stuk of 40 dolfijnen maar helaas geen walvissen dichtbij ons schip gezien. Wel een paar in de verte maar te ver weg om te fotograferen.
Dinsdag 29 september 2008. Na het ontbijt wordt het schip geschrobt. de bemanning is blij en verheugt zich al op een dag aan wal. rond de middag komen er 2 sleepboten aan die ons uiteindelijk een mooie plaats in de haven van Funchal geven.
Ik ben nog tot vrijdagochtend aan boord gebleven en samen met de andere trainees hebben we ons vermaakt op andere schepen en in het centrum van Funchal. Al met al een verschrikkelijk mooie reis die ik voor geen goud had willen missen. Qua weer best veel verschillen meegemaakt en een leuke ploeg met mensen die totaal niet bij elkaar pasten maar toch goed met elkaar overweg konden. Zo’n vakantie is zeker voor herhaling vatbaar, maar wat mij betreft nooit meer aan boord van de Sedov. Ik verwachtte meer een werkvakantie, maar het bleek meer een cruise te zijn. Neemt niet weg dat ik het reuze naar mijn zin gehad heb en graag nog een keer zo’n soort reis, maar dan wat actiever, zou willen meemaken.
Zoals ik reeds eerder schreef is Marijke afgelopen dinsdag opgenomen in het ziekenhuis met een accute blinde darm ontsteking. Zo tegen een uur of 6 ’s avonds werd de pijn zo ondraaglijk dat Marijke een dokter wilde zien. De dichtstbijzijnde praktijk bevindt zich op een kwartiertje rijden vanaf ons huis en Madeleine bood aan om daar met Marijke heen te gaan. Zij woont hier al meer dan 16 jaar en beheerst de taal goed wat zeker in zulke gevallen een voordeel is. Madeleine zou me dan later bellen om te laten weten hoe en wat. Na meer dan een uur gewacht te hebben bij de huisartsenpost werd Marijke onderzocht en al gauw rees het vermoeden van een blinde darm ontsteking. Dit betekent opname in het ziekenhuis in Funchal en het vervoer moest liggend gebeuren dus per ambulance. Madeleine heeft me toen gebeld en ik ben naar Calheta gereden om samen met Marijke en de ambulance af te reizen naar Funchal. Al met al duurde het tot half negen eer er een ambulance ter plekke was en deze bracht Marijke samen met nog een patiënte met hartritmestoornissen naar Funchal. Mij werd aangeboden mee te rijden in de ziekenauto, maar het leek me verstandiger om er in mijn eigen auto achteraan te rijden.
Aangekomen bij de ambulance-ingang trof ik Marijke aan, liggend op een brancard en met heel veel pijn. Eerst moest ik de verzekeringspapieren laten zien en al gauw zaten/lagen we te wachten bij de afdeling triage. Op deze afdeling wordt gekeken hoe ernstig de verwondingen zijn en in welke volgorde de patiënten dienen te worden geholpen. Ondertussen reden ambulances af en aan met mensen met de meest uiteenlopende klachten van niets tot zeer ernstig. Denk niet dat je nou allemaal even apart komt te liggen, nee dit gebeurt gewoon in een soort van corridor waar iedereen kris kras door elkaar ligt en er steeds weer met ruimte moet worden geschipperd om een patient de triage te laten ondergaan. Intussen worden er ook een aantal dronken mensen binnengebracht met gekneusde handen en voeten, het gevolg van een handgemeen. Het schetst mijn verbazing dat deze mensen eerder door de triage worden bekeken dan Marijke. Na een kwartiertje wachten komt er een arts voorbij om Marijke haar temperatuur op te nemen. Zij ligt op dat moment op haar zij met de rug naar de arts toe. Zonder ook maar 1 woord te zeggen propt hij een temperatuur meter in haar oor waar Marijke erg van schrok, ze verwachtte dit natuurlijk niet. 2 minuten later weer hetzelfde ritueel maar nu met het polsbandje.
Inmiddels was de vrouw met de hartritmestoornissen al geholpen en kwam even kijken hoe het met Marijke ging. Voor haar was het onbegrijpelijk dat zij eerder werd geholpen dan Marijke. Marijke kreeg een kleurcode geel mee, wat inhoudt dat ze onder normale omstandigheden binnen een uur een arts zou zien. Uiteindelijk heeft het meer dan 2 uur geduurd en pas tegen elf uur werd ze de onderzoekskamer ingereden. Ik heb daar een hoop stennis staan maken over het feit dat het allemaal zo lang moet duren en dat schijnbaar minder ernstige klachten eerder werden afgehandeld. Iemand die daar nog grapjes zit te maken en lachend de behandelkamer in en uitloopt had mijns inziens wel wat langer kunnen wachten dan iemand die veel pijn heeft.
Na een korte uitleg over de toestand van Marijke in de behandelkamer werd mij de deur gewezen. Er moest een bloedonderzoek gedaan worden en aan de overkant van de straat kon ik in een wachtruimte plaats nemen.
Aangekomen in de wachtruimte ben je precies tegenover de ambulance-ingang en iedere keer wanneer er een ambulance aankwam, ging iedereen even naar buiten om te kijken wat er nu weer aankwam. Erg luguber en het getuigt ook niet van enige vorm van privacy. In de wachtruimte zit een medewerker van het ziekenhuis die op zijn tijd namen omroept, dan kun je bij deze persoon een toegangsbewijs ophalen en hiermee je dierbare bezoeken voor een minuutje of 5. Zo rond een uur of één ’s nachts was het mijn beurt en mocht ik Marijke even kort bezoeken. Ze lag nog steeds op dezelfde gang, alleen een stukje verderop en hier hadden de patienten wat meer privacy vanwege (veel te kleine) gordijntjes. Het was nog steeds wachten op de uitslagen van het bloedonderzoek en ze had zojuist een infuus gekregen met pijnstillers die langzaam hun werk begonnen te doen.
Ook op de gang zelf lagen mensen op brancards, sommige met een plas urine eronder, anderen met bloed, en geen medewerker van het ziekenhuis die zich hier kennelijk aan stoorde. het leek wel een aflevering van MASH, maar dan een stukje erger en zonder alle humor.
Rond een uur of half vier mocht ik weer even bij Marijke en er werd mij verteld dat ze opnieuw bloedonderzoek moesten doen en dat er voorlopig geen operatie kon plaatsvinden. Marijke was gezien de omstandigheden nog goed te pas en kon zelfs even onder mijn begeleiding naar het toilet. Ze lag nog steeds op een brancard, erg oncomfortabel en je moet je dan ook voorzichtig omdraaien, anders val je er af want die dingen zijn erg smal. Ik ben tegen kwart voor 4 naar huis gereden, want bij gingen de lampjes zo langzaam aan ook uit. De volgende dag ben ik eerst even bij de vakantiewoningen langs gegaan om handdoeken enz. te verwisselen. In één van de huisjes zat een duitse jongen alleen en hij was gelukkig al wakker (07.45) en ik vroeg hem dan ook of ik nu even de handdoeken mocht verwisselen. Geen probleem en gelijk maar even vragen of alles in orde was. Dat bleek niet het geval. Hij is de dag ervoor gevallen tijdens het maken van een wandeling en heeft een erg dikke enkel die zeer pijnlijk is. Het liefst zou hij even een dokter zien. Ik heb hem voorgesteld om maar gelijk met mij mee naar het ziekenhuis te gaan, want alleen daar kunnen ze foto’s maken dus had ik ineens 2 patiënten. Tegen een uur of tien heb ik hem afgezet bij de eerste hulp en hem gezegd dat ik hem later wel even op zou zoeken. Eerst ben ik weer op zoek gegaan naar Marijke. Dat betekent dat je je meldt bij de wachtruimte en daar wacht op een bezoekerspasje. Dit was gauw geregeld en Marijke lag nog steeds op dezelfde afdeling, alleen een kamer verder wat inhoudt dat je dichter bij de operatiekamer bent. Nou is een ziekenhuis voor de gemiddelde bezoeker natuurlijk niet de meest leuke plek, maar alles in ogenschouw nemend, word je hier echt niet bllij. Marijke ligt nog steeds op een brancard en de muur achter haar zit onder het bloed van een vorige(?) patiënt. Ik ben een half uurtje bij haar gebleven en ik had de indruk dat het niet lang meer kon duren voor ze met de operatie konden beginnen. Nu maar op zoek naar Kai, onze duitse gast. Dus weer naar de overkant om een nieuwe bezoekerspas te regelen en al gauw had ik hem gevonden. Hij had nog geen arts gezien en we spraken af dat hij me zou bellen wanneer hij klaar was. Mocht ik nog in de buurt van Funchal zijn dan zou ik hem meenemen terug naar Fajã da Ovelha. Op de bezoekerspas van Kai ben ik stiekum nog even bij Marijke langs gegaan die zichtbaar pijn had, misselijk was en er steeds slechter uit begon te zien. Ook niet verwonderlijk als je 18 uur zonder eten, drinken en in pijn liggend op een brancard in een troosteloze omgeving moet doorbrengen. Na een kort bezoekje ben ik weggegaan want ik moest eten. Ik ben even naar de McD gegaan nadat ik de baas van Marijke nog even heb bezocht en het één en ander met hem had doorgesproken. Net nadat ik mijn diner/ontbijt/lunch achter de knopen had werd ik gebeld door Kai met de vraag of ik nog in de buurt was. Ik ben richting het ziekenhuis gereden en hem opgehaald. Zijn verwondingen bleken mee te vallen en hij had zijn buitenste enkelbanden zwaar gekneusd. Gelukkig geen gips, maar alles was wel stevig ingetaped. Ik ben bij de wachtruimte nog even snel gaan vragen naar de toestand van Marijke en na een kort telefoontje zei de zuster dat ze op dat moment naar de operatiezaal werd gereden.(19 uur na de diagnase in Calheta) Ik ben met Kai nog even langs de apotheek gereden om pijnstillers en een verkoelende zalf te halen en ’s middags tegen een uur of vijf was ik weer in Funchal. Weer melden bij die wachtruimte om te kijken waar Marijke nu zou zijn. Ik werd doorverwezen naar een ander gebouw waar ze al weer op een zaaltje lag. Ze was al weer goed bij kennis en de operatie is goed gegaan. Ze ligt samen met een oud vrouwtje op een driepersoonskamer en is nu in goede handen.
Zoals ik al zei is een ziekenhuis niet een vrolijk geheel voor de gemiddelde bezoeker, maar zeker op de afdeling triage heb ik met grote verbazing gekeken hoe ze hier met mensen omgaan. Ik ben de mening toegedaan dat het bij een dierenartsenpraktijk (in NL) er een stuk georganiseerder en humaner aan toe gaat, dan dat het hier het geval is.
PS. Ik heb dit stukje ook geplaatst onder de kop “Bezienswaardigheden” want wat ik daar allemaal gezien heb, kan (en misschien wil) ik niet beschrijven. Je zou het met eigen ogen moeten zien anders geloof je het niet.
Dit weekend wordt het jaarlijks terugkerend evenement, Volta à Madeira, voor de 21e keer georganiseerd. Het is een echte rally met klassiekers met heuse tijdsproeven. De meeste deelnemers vinden meedoen belangrijker dan winnen en dat maakt het voor de fotografen een stuk gemakkelijker. Dit jaar is het evenement onderdeel van het feest Funchal 500. Voor het eerst konden er ook deelnemers uit andere landen meedoen want deze zomer gaat er een ferry tussen het vaste land (Portimão) en Madeira. Dit resulteerde dan ook in het record aantal deelnemers van maar liefst 74 klassiekers. Don belde me op of ik mee ging en ik wilde het natuurlijk niet missen. We wisten alleen dat de hele karavaan in calheta op een bepaald punt langs zou komen. De routebeschrijving was nergens bekend gemaakt.
Mooi detail, het rode puntje bovenop het knipperlicht
Fijn zo’n cabrio, maar soms wel erg warm. Wel de goede plu trouwens.
Ook de kleinere goden zijn groots vertegenwoordigd
Deze klassieker mag niet ontbreken.
let ook even op die mooie klassieker in de achtergrond waar beide deelnemers jaloers naar kijken.
Dit stond langs de weg geparkeerd en was géén deelnemer. Zeer merkwaardig voer/vaartuig.
Later op weg naar huis bleek dat het hele gezelschap ook gewoon door Fajã da Ovelha heen kwam. Ik heb gauw Marijke opgehaald want ook zij is gek van zulk soort evenementen. Met wat bier, fris en een bolo de caco in de kofferbak hebben we menig deelnemer nog in de juiste richting gedirigeerd. Sommigen stopten gewoon even om mij de tijd te gunnen hun bolide mooi vast te kunnen leggen. Zoals gezegd, meedoen was belangrijker dan winnen.
Gisteravond was de opening van de feestweek van Calheta. Voorafgaand hadden we met een aantal vrienden afgesproken om de wedstrijd tussen Nederland en Rusland, onder het genot van een diner op het terras aan de haven van Calheta, te bekijken. Over het voetballen wil ik niet al te lang uitwijden: Het beste team heeft gewonnen. Marijke had voor een aantal vakantiegangers op hetzelfde terras een tafel gereserveerd wat resulteerde in een groot oranje schouwspel.
Doordat de wedstrijd uitdraaide op een verlenging hebben we de optocht, ter ere van de beschermheilige van Calheta ( São João), grotendeels gemist. Tijdens deze parade laat jeugd van de 8 verschillende freguesias een show zien die je het beste kunt omschrijven als een mix tussen carnaval, cultuur, natuur en historie. Elk jaar trekt dit evenement vele duizenden bezoekers en dit jaar had de gemeente het nog grootser aangepakt.
Na de optocht was het tijd voor het vuurwerk wat ook dit jaar erg imposant was. Na afloop hiervan konden de fans genieten van een optreden van Samantha Fox, maar aangezien wij beiden hier niet veel om geven hebben de reis naar huis aanvaard.
