Al geruime tijd geleden had Valdemeiro, onze grondwerker, ons uitgenodigd bij hem thuis om zijn bijenkasten te laten zien. Eergisteren was het dan eindelijk zover. Aangezien het moeilijk te vinden was wachtte hij ons op de doorgaande weg op. Eerst dronken we een kopje koffie in de lokale kroeg te São João. Daarna gingen we naar het huis van zijn moeder.
De rest van de familie woont er naast en we werden door iedereen welkom geheten. Het was een warm onthaal en direct moest er gedronken worden. Ik kreeg de keus uit whiskey of een likeurtje. Aangezien het nog maar 10 uur’s ochtends was koos ik voor de tweede optie. De moeder van Valdemeiro was druk bezig met brood bakken op een houtvuurtje. Marijke werd gevraagd of ze misschien een kopje koffie wilde maar Valdemeiro zei direct dat Marijke alleen maar thee drinkt. Prompt werd zijn zus het veld ingestuurd om verse kruiden te gaan plukken. Ook ik kreeg een kopje thee en alhoewel ik er geen liefhebber van ben moet ik bekennnen dat het erg lekker was. Valdemeiro moest eerst nog aardappels rooien voor zijn moeder dus die was nog even bezig. De mensen hier leven een eenvoudig maar zeer gelukkig bestaan en zijn bereid alles met je te delen. Ze leven vooral van het eigen land waarop groente en fruit wordt verbouwd. Vaak hebben ze er nog een varken of een geit bij die voor de feestdagen geslacht wordt. De zwager van Valdemeiro is visser en dit was ook duidelijk te zien.
We zagen een hoop nieuwe fruitsoorten die ook prompt geplukt werden om te proeven. Ik ben de namen al weer vergeten maar het was allemaal erg lekker. Nadat Valdemeiro klaar was met het rooien van de aardappelen namen we afscheid van de familie en zouden we naar het huis van Valdemeiro gaan, maar niet zonder lege handen. Een grote zak met aardappelen, een zak met een tomaten variant die wij niet kenden en een vers, zelfgebakken brood. Daarna met de pick-up truck naar het huis van Valdemeiro, die een kilometertje verderop woont.
Aangezien de bijenkasten langs de levada staan moesten we eerst nog een stukje rijden en stopten we op een plek waar de levada da weg kruiste. Hier moesten we even wachten op een aantal vrienden van Valdemeiro die ook mee zouden gaan. Langzaam drong het tot ons door dat we niet alleen even naar de bijen gingen kijken, maar daar ook nog wel even zouden blijven, getuige de kruiken wijn, aardappelen, frisdrank, bier en stukken vlees die door zijn vrienden werden meegenomen. Nadat het gezelschap compleet was moesten we ongeveer 20 minuten lopen om bij de bijenkasten te geraken. Ze hadden er een schuurtje bij gebouwd om alle noodzakelijke spullen in op te bergen en water haalden ze met een lange tuinslang uit de levada. De anderen gingen vast een vuurtje maken ter bereiding van de maaltijd en ik ging met Valdemeiro even bij de bijen kijken.
Na het nemen van deze foto werd ik gestoken door een bij, maar dankzij een snel ingrijpen werd erger voorkomen. Direct werd er een knoflookje uit de grond getrokken en doormidden gesneden. Deze moest ik maar even over de plek heenwrijven waar de bij mij gestoken had. Binnen 1 minuut nergens meer last van dus dat helpt erg goed tegen bijensteken. Ze zullen er wel enige ervaring mee hebben neem ik aan. Nu werd het tijd om de aardappelen te wassen en te koken. Uit de vrije natuur werden een aantal kruiden geplukt en aan het water toegevoegd. Na het opzetten van de aardappelen moest het vlees in kleine stukjes gehakt worden zodat we deze wwer aan de lauriertakken boven het vuur konden roosteren.
Grappige anekdote van deze hond is dat de stukjes vlees die niet opgegeten werden aan het hondje werden gevoerd. Nadat het buikje van de hond vol was begon deze de stukjes vlees te verstoppen door ze te begraven en met bladeren te bedekken. In Nederland zie je dit de honden niet meer doen, maar hier lopen ze altijd los. Die heeft voor de volgende keer in ieder geval nog een maaltijdje!
Anders dan dat deze foto doet vermoeden werd het vlees gewoon met een mes en een bijltje in stukken gesneden. Natuurlijk werd er gedronken en niet zo’n klein beetje ook. Eén jongen had een gitaar meegenomen en speelde af en toe wat liedjes. Nadat de aardappelen gekookt waren werd het vlees gegrild.
Na het eten was het tijd geworden om een kaartje te gaan leggen. Ook ons werd gevraagd mee te doen maar aangezien we er niets van begrepen hebben we hier niet aan meegedaan. Wel hebben we geprobeerd het te snappen maar mij lukte het in ieder geval niet. Ook anderen in het gezelschap kenden het spel niet en keken toe. het begon nu te schemeren en aangezien we nog een wandeling over een smal pad met redelijk steile afgronden te gaan hadden werd besloten alles op te ruimen en de terugreis te aanvaarden. Gezien de hoeveelheid genuttigde alcohol was dit een weloverwogen beslissing.
Weer aangekomen bij de weg werden we uitgenodigd bij één van zijn vrienden thuis om daar nog even een drankje te nuttigen. Ze waren net verhuisd naar hun nieuwe huis en woonden er nog maar 2 dagen. Direct werden we weer zeer gastvrij onthaald en moesten we de woning van boven tot beneden bewonderen. Een mooi huis met alles erop en eraan. De vrouw des huzes kwam direct weer met wijn op de proppen en een andere vriend had zijn accordeon thuis opgehaald. Valdemeiro was even naar huis gereden om zijn mondharmonica op te halen en nu ging het feest pas echt van start. Iedereen zong en alles was zo spontaan! Ze zingen over dingen die ze meemaken en verzinnen de tekst ter plekke. Soms daagt de ene de andere uit waarop weer gereageerd moet worden.
Rond een uur of half elf hebben we van iedereen afscheid genomen en zijn we huiswaarts gekeerd. Ik had hem behoorlijk hangen en voelde mij de volgende dag nou niet bepaald fris. Wel hebben we een onvergetelijke ervaring meegemaakt die mij lang zal bijblijven. We boffen dat we hier mogen/kunnen wonen met een bevolking die zo openhartig, vriendelijk en vrijgevig is. We zijn al weer uitgenodigd om volgende week te komen bij de slacht van het varken, maar Don vertelde me dat je dan ook het bloed van het varken moet drinken dus ik weet het nog niet…………..
