Afgelopen weekend zijn Marijke en ik samen met onze buren Don en Wil naar Jardim do Mar geweest. Directe aanleiding hiervoor was een soort van kunstmarktje die gehouden werd in een hostel. Het hostel kenmerkt zich door een jaren zestig gevoel en wordt voor een groot gedeelte gebruikt door surfers. De entourage is er prachtig en alhoewel Jardim do Mar maar een heel klein plaatsje is en wij het diverse keren hebben bezocht, hadden we dit miniparadijsje nog niet eerder ontdekt.
Over het ontstaan van Jardim do Mar hoorde ik laatst een opmerkelijk verhaal. De eerste bewoners aldaar waren een man en een vrouw die samen 6 zonen kregen. Geen van de kinderen wilde verhuizen naar een andere plek op het eiland en tegen de tijd dat de kinderen trouwden en ook zij weer kinderen kregen, begon het uiteindelijk een dorpje te worden. De orginele achternaam heb ik niet kunnen achterhalen, maar Jardim is het zeker niet. Het mooie van dit dorpje is dat er eigenlijk geen wegen zijn en dat alles te voet moet worden gedaan. Dit heeft mede tot gevolg dat het er erg aangenaam vertoeven is, ook mede door de geografische ligging direct aan zee. De trottoirs zijn met mozaïeken van bloemen versierd om de naam van het dorpje kracht bij te zetten.
We schrijven het jaar 1951. Pas over 40 jaar zal er een weg gemaakt worden naar het plaatsje Paul do Mar maar de twee mannen die in het cafe in Faja da Ovelha zitten hebben hier nog geen weet van. Na het verorberen van enig gerstenat komen de sterke verhalen naar boven. Het alles eindigt met een weddenschap waarin gezegd wordt dat het mogelijk is om met de auto vanaf Precipicio (hoogte 420 meter) naar Paul do Mar (hoogte 10 meter) te geraken. Uiteindelijk is het gelukt. Met 20 man hebben ze een oude legerjeep naar beneden gebracht, alhoewel er van rijden nauwelijks sprake is geweest. De afdaling heeft men al zigzaggend afgelegd en er mocht niet achteruit worden gereden. Omdat de helling een percentage heeft van 75% en meer, moesten er steeds aan 1 zijde rotsen onder de banden worden gelegd, anders zou de auto de berg afrollen. Bij elke haarspeldbocht werden rotsblokken opgestapeld om een platform te creeren waarop de jeep kon omdraaien. Dit gebeurde door met z’n allen de auto op te tillen en om te draaien. Hoe lang het heeft geduurd om onderaan te geraken vertelt de anekdote niet maar men heeft daarna op dezelfde wijze de auto ook weer boven gekregen. Zowaar een hele prestatie! Ook de inzet van de weddenschap heb ik niet kunnen achterhalen maar daar gaat het ook niet om. De eer is gered.
Een jaar of 15 geleden is Paul do Mar uiteindelijk met de buitenwereld verbonden door middel van een weg. Hiervoor was het “onmogelijk” om met de auto Paul do Mar te bereiken en kon je er alleen per boot komen.
