Hier dan het vervolg van het verhaal van gisteren. Vanochtend ben ik vol goede moed vertrokken richting Financas. Stipt om 08.45 stond ik op de stoep voor een gesloten deur. Voor mij was er nog een vrouw die daar ook wat wilde regelen dus ik moest even wachten voordat ik aan de beurt zou zijn. Normaal werken ze daar aan de balie met een vrouw of 4 maar toen ze mij zagen, dook iedereen ineens in de boeken opdat ze mij maar niet zouden helpen. Uiteindelijk moest iemand mij (met tegenzin) wel helpen en op de vraag of alles nu juist was ingevuld wisten ze me te vertellen dat dit niet het geval was. Samen met de medewerkster en haar collega werd mij verteld wat ik eigenlijk had moeten invullen. Al met al moest er wel het één en ander aangepast worden en bleef ik aan de balie mijn papieren in orde maken. De rij achter mij was inmiddels aangezwollen tot het formaat dat laatsten inmiddels buiten stonden en net nu ik alles had ingevuld kwamen de andere medewerksters ook in actie. Natuurlijk was ik de eerste in lijn en werd weer door een andere mevrouw geholpen die mij vroeg of ik zeker wist dat dit de juiste gegevens zijn die ik had ingevuld. Ik antwoordde met een volmondig ja, want ik had immers advies van 2 van haar medewerkers gekregen die mij hadden uitgelegd hoe het nu juist in te vullen. Alle papieren werden ter hand genomen en beetje bij beetje ingevoerd in de computer. Af en toe kwam ze even bij mij omdat ik sommige dingen over het hoofd had gezien. Na veel kreunen en zuchten (wederzijds) kwam ze weer naar me toe met de mededeling dat de maatvoeringen die ik had ingevuld niet klopten. Ik snap er echt geen kl..te van. De architecte zegt A, de notaris zegt B en haar collegas C en zij zegt dus weer D. Uiteindelijk hebben we de optie D dan maar genomen want ik weet het zo langzamerhand ook niet meer. Dan maar iets op papier wat niet klopt. Ze willen het graag zo hebben neem ik aan. Om 10.45 stond ik dan eindelijk buiten met de benodigde paperassen.
Daarna heb ik Marijke opgehaald en ben ik samen met haar naar de notaris gegaan waar ik al een afspraak had geregeld. Daar duurde het nog even, maar we kunnen nu vol trots zeggen dat we eindelijk de 2 woningen gesplitst hebben. Het papier van de gemeente heb ik aan de notaris overhandigd die op haar beurt de woning bij het kadaster zal registeren. Het zal me benieuwen of dat goed gaat, want volgens mij klopt er geen bal van. Inmiddels is het haar probleem en niet meer de onze. We zijn weer een klein stapje verder in de malle molen der burocratie. Al met al een nuttige dag.

Vandaag ben ik maar weer eens in de weer gegaan om de benodigde papieren voor de vakantiewoningen te bemachtigen. Inmiddels heb ik al enige ervaring met de burocratie hier op Madeira, maar nu is het weer zover dat ik het van me af moet schrijven. De woningen zijn al een jaar geleden opgeleverd, maar staan nog steeds niet geregistreerd bij het kadaster. Hiervoor hebben eerst 2 advokaten hun best moeten doen om de grond bij de gemeente te splitsen, want je kunt op 1 kavel geen 2 woningen hebben op Madeira. Gisteren maar eens de stoute schoenen aangetrokken en navraag gedaan bij de gemeente hoe het er voor stond. wat blee”: De aanvraag was al in december goedgekeurd, maar ze hadden verzuimd ons hiervan op ed hoogte te stellen. Ik was al lang blij dat het bij de gemeente allemaal goedgekeurd was.’s Avonds vol trots de papieren aan Marijke laten zien en we namen het besluit dat ik vandaag het “even” zou laten registreren bij het kadaster.
om 09.00 uur ben ik in de auto gesprongen en na een kwartier was ik bij het kadaster en er was geen rij! Direct aan de beurt dus zo gepiept dacht ik nog. de man die mij holp keek in de papieren en zei direct: Er ontbreekt nog een papiertje, namenlijk de escritura. Navraag bij de beambte leerde me dat ik daarvoor eerst naar de notaris moet, maar gelukkig zat die dichtbij. Om 09.30 bij de notaris aangekomen werd ik te woord gestaan door een secretaresse, die mij vroeg een half uurtje te wachten totdat de notaris terug zou komen. Die kwam inderdaad een half uur later en bekeek het geheel en bevestigde mijn vermoedens dat ergens in de papierwinkel iets niet klopt. Ik moest maar teruggaan naar de belastingdienst want de maatvoering van de kavel is verandert omdat wij een stoep aan hebben moeten leggen. Aangekomen bij Financas (lees belastingdienst) was er al een behoorlijke rij voor mij en het duurde wel een uur voordat ik geholpen werd. In mijn beste portugees legde ik uit wat ik wilde en ik moest eerst weer naar een ander kantoortje binnen hetzelfde gebouw om daar voor 40 cent een aanvraagformulier te kopen. Terug bij financas weer een kwartier wachten en ik was weer aan de beurt. ik vroeg de medewerkster om hulp bij het invullen van het formulier, maar dat werd in alle toonaarden geweigerd want dan kunnen ze je ook niet aansprakelijk stellen. Moeilijker kunnen we het niet maken zullen we maar zeggen. Uiteindelijk ben ik binnenmonds vloekend maar richting de architecte gegaan om haar hulp te vragen. Ik moet haar echt een compliment geven want ik heb daar in het verleden al meermaals veel hulp aan gehad. Zij heeft samen met een medewerkster de tijd genomen om dit alles in te vullen, maar tegen de tijd dat het zo ver was, had financas de deuren gesloten in verband met lunchpauze. Ik had een flauw vermoeden dat het ingevulde formulieer niet juist was ingevuld dus ter controle even naar de notaris om haar mening te vragen. haar leken de cijfers ook niet te kloppen, maar als de architecte het zo had gedaan zou het wel goed zijn in haar ogen. in de tussentijd even een broodje gegeten en nog steeds niet overtuigd van het gelijk van de architecte ben ik nog even bij het kadaster langsgegaan om hun mening te vragen, maar daar kreeg ik nul op mijn request. Om 15.00 uur de weg naar financas nog maar eens gemaakt en na een klein uur wachten liet ik vol trots mijn papieren zien. In eerste instantie begreep de medewerkster er niet veel van maar uiteindelijk ( met stiekem een beetje hulp van haar) waren de formulieren ingevuld en klaar voor het invoeren in de PC. Daar ging het echter niet zoals het hoort te gaan, want ik had naar nu pas bleek de verkeerde papieren ingevuld! gauw weer nieuwe kopen maar het was al sluitingstijd dus met de nieuwe, en hopelijk juiste papieren gauw bij de architecte langs die het voor ons heeft ingevuld. Morgen om 09.00 gaat financas weer open en ik zorg dat ik er om 08.30 ben zodat ik direct aan de beurt ben. Al met al dus een dag om een verschrikkelijke koppijn van te krijgen, maar mij krijgen ze niet klein! wordt vervolgd……..

Ter gelegenheid van Funchal 500 jaar was één van de hoogtepunten die georganiseerd werden, een regatta van Falmouth, Engeland via Ílhavo, Portugal naar Madeira. In eerste instantie wilde ik graag met de Astrid mee, een nederlandse deelnemer, maar helaas was er geen plek meer. Ik heb me daarna aangemeld bij het grootste traditionele zeilschip ter wereld, de Sedov. Hieronder een kort verslag van deze reis.

Maandag 22 september 2008. Marijke zet me aan het einde van de middag af op de parkeerplaats van de nieuwe haven van Ílhavo in de buurt van de Tall Ships. Zonder enige moeite word ik aan boord gelaten. De russische kadetten die op wacht staan spreken geen woord engels maar binnen enige minuten word ik door één van de twee duitse begeleiders van de reisorganisatie aangesproken en die wijst mij mijn bed (kooi) aan voor de komende 10 dagen. Het is een klein verblijf van 3 x 5 meter waar we met 8 man in stapelbedden slapen. Iedereen heeft de beschikking over een kleine kast waar je je spullen in op kan bergen. Het slaapvertrek deel ik met 6 duitsers en nog een nederlander. ’s Avonds met een klein gezelschap naar de andere kant van de haven gegaan om een biertje te drinken en de competitie te aanschouwen van welk schip de beste muzikanten komen. De Sedov schitterde door afwezigheid. De avond was gezellig en we hebben elkaar een beetje leren kennen.

Dinsdag 23 september 2008. Officieel zouden we om 12.00 uur moeten starten, maar er hangt mist. Tegen een uur of 5 besluit de race leiding om toch maar uit te varen en de start uit te stellen tot de volgende ochtend 12.00 uur. Op de kade bij Ílhavo stonden duizenden toeschouwers om alle schepen vaarwel te zwaaien. Portugezen zijn gelukkig erg geduldig en het lange wachten werd beloond. De mist trok heel even op en zodoende hadden de toeschouwers niet voor niets zo lang gewacht. Zolang het schip in de haven ligt, eet de bemanning 3 x per dag. Eénmaal op zee, krijgen we 4 maaltijden per dag. In totaal waren er meer dan 200 man aan boord. De eetzaal kan maximaal 80 man per keer aan dus dat betekent in ploegen eten. Je krijgt precies een half uur de tijd voordat de volgende shift binnenkomt. (eigenlijk nog korter want er moet tussendoor ook afgewassen en opgeruimd worden.
De kwaliteit van de maaltijden zijn niet van enig culinair nivo. Het is smaakloos, vaak ondefinieerbaar en soms zelfs gewoon smerig. De russische kadetten eten alles, maar wij westerlingen zijn al te veel verpest. s’Avonds in de Leninbar een biertje gedronken en tegen een uur of 23.00 naar bed.
(Een plastic bekertje koffie kost daar 1 euro, een bier 2 euro en een glas wijn 3 euro. Voor diegene die ooit aan boord van de Sedov mee willen gaan. Koop ergens in de supermarkt een doos wijn, crackers en worst en maak een feestje in je slaapvertrek)

Woensdag 24 september 2008. Nog steeds geen wind en de start wordt nóg een dag uitgesteld. We vermaken ons met de reddingsoefeningen. Ik ben wel een beetje verbaasd dat we hier pas mee beginnen terwijl we al 2 dagen op open zee zijn. Het levert wel een leuk plaatje op. Marcel als teletubbie. Het valt vies tegen zo’n pak aan te trekken. Je krijgt een minuut de tijd en dan moet alles o.k. zijn. Nu ik de foto zie snap ik waarom de rest zo moest lachen.

Donderdag 25 september 2008. Ik werd vroeg wakker en na gedouched te hebben ben ik richting achterschip gelopen en heb de zonsopgang bekeken. Om half 8 ontbijt. Het brood is (elke dag) erg droog, maar gelukkig hebben ze goede roomboter. Aan jamsoorten geen gebrek en oploskoffie of thee. Voor mij dus de oploskoffie. De duitsers kijken me met argusogen aan wanneer ik in mijn mok een 6 dubbele bica bereid. Na het ontbijt naar buiten want in de eetzaal blijf je niet voor je plezier. Er is geen airco aan boord, maar het ventilatie-systeem slaat aan wanneer de temperatuur boven de 30 graden komt. Eénmaal buiten een mooi schouwspel van een groep dolfijnen die ons schip wel eens van wat nader willen bekijken. Nog steeds is er geen wind, maar de mist is in de loop van afgelopen nacht verdwenen. Om 11.00 uur krijgen we de mededeling dat de start van de race wederom is uitgesteld in verband met te weinig wind. Op de motor varen we verder richting startlijn. De kapitein, overigens nooit gesproken en alleen van een afstand gezien, geeft toestemming om met een reddingsboot rond ons schip te varen. We hebben geluk dat er een rus aan boord is die een boek wil publiceren over de Sedov, een camara-team van een deense nationale zender die een documantaire maakt over een gezonken zeilschip en 2 journalisten van een portugese krant. Zonder hen hadden we denk ik niet toestemming gekregen om de reddingsboot te gebruiken. Natuurlijk speelde het weer, en daarmee de verveling, ook wel een rol.

Vrijdag 26 september 2008. Wederom ben ik erg vroeg wakker. Na het ontbijt komt het bericht dat we vandaag dan eindelijk zullen starten. Nog steeds is er weinig tot geen wind, maar de voorspellingen zeggen dat het de komende dagen kan aanwakkeren tot een windkracht 5. Gistermiddag hebben we 1 van de deelnamers op sleeptouw genomen. Deze deelnemer dreigde zonder brandstof te komen, en zo’n “klein” bootje achter ons aan merken we niets van. Gekscherend noemen we onze sleep “de hond” omdat het van een afstand er zo uitziet dat zij door de Sedov wordt uitgelaten. 12.00 uur De start gaat nu beginnen. Het is een machtig gezicht om te zien hoe al die zeilschepen langzaam maar zeker dichter bij elkaar komen. Van sommige schepen hadden we sinds ons vertrek niets meer gezien, maar nu de startlijn nadert, komt het hele veld weer bij elkaar. Intussen waren alle zeilen al gezet en mochten we meehelpen met het sjorren aan de touwen. Alle commando’s gaan in het russisch en dat is nu niet mijn sterkste punt. Gewoon goed naar je buurman kijken en alles komt goed. De kadetten aan boord zijn gemiddeld 17 jaar. Ze doen een zeevaartopleiding en onderdeel daarvan is een praktijkopleiding van 3 maanden aan boord van een schip. Na deze 3 maanden stage, overigens krijgen ze ook gewoon onderwijs aan boord, gaan ze weer terug de schoolbanken in. We missen de startlijn en moeten terug. Normaal hadden we gewoon over stag kunnen gaan en een bocht van 90 graden maken. Hiervoor heb je 2 dingen nodig, een redekijke wind en een goed getrainde bemanning. Aangezien wij geen van beiden hadden werd het een bocht van 270 graden, met behulp van de motor. We starten op één van de laatste plaatsen en tegen de avond is het hele veld weid verspreid over de oceaan.. We krijgen de gelegenheid om in de mast te klimmen. Eerst de veiligheidsvoorschriften: goed vasthouden anders val je naar beneden! Zolang je aan het klimmen bent, ben je ongezekerd en dat geeft voor de meeste trainees problemen. De meeste willen niet (die vooraf de grootste mond hadden haha) en een enkeling draait halverwerge weer om. Alle trainees van Madeira klimmen zonder problemen naar het eerste kraaiennest op een hoogt van 18 meter. Het uitzicht is fenomonaal. Helaas mogen we niet verder omhoog maar dat komt later deze trip nog wel indien de weersomstandigheden het toelaten.

Zaterdag 26 september 2008. De wind is toegenoemen en we maken behoorlijk wat vaart. Indien alles meezit zijn we maandag al in Funchal. Tegen de middag trekt de wind echt aan en hebben we héél even een kleine windkracht 6. Net op dat moment nadert er van achteren een containerschip, ook op weg naar Madeira, maar nu de wind aantrekt zijn wij ineens de snellere partij en al gauw wordt het containerschip kleiner en kleiner. Na een uur of 2 neemt de wind weer af en komt het containerschip dichterbij en uiteindelijk steekt het ons voorbij. vele vrachtschepen zie je van koers veranderen om ons schip van dichterbij te kunnen bewonderen. De meeste naderen tot op een afstand van een halve mijl. Ook voor deze zeerotten blijft het een mooi schouwspel om het grootste zeilschip ter wereld met volle zeilen gade te slaan. Volledige bemanningen aan dek met filmcamara’s en fototoestellen.

Zondag 27 september 2008. De wind is weer afgenomen en afgelopen nacht hebben we een zeilalarm gehad. De zeilen moesten anders gezet worden want de wind kwam nu ook meer van voren. Vandaag hebben we een windkracht 3 tot 4. Uitermate geschikt om de mast maar weer eens te beklimmen maar ditmaal naar het 2e kraaiennest op zo’n 40 meter hoogte. Het kaf was al van het koren gescheiden en alleen diegene die ook naar het 1e kraaiennest waren geweest, namen deze uitdaging aan. Wat een uitzicht! ik kan het niet beschrijven, maar soms zeggen beelden meer dan woorden…

Maandag 28 september 2008. Zo tegen een uur of 6 werd ik wakker en ben direct naar buiten gegaan. We waren nu dicht bij de finish die zo tussen Porto Santo en 20 mijl ten noorden van Porto Moniz lag. Nog in het donker passeeren we de finishlijn en is Porto Santo alleen te herkennen aan de verlichting. Na zonsopkomst krijgen we ook de contouren van Madeira in ons vizier. We worden ingehaald door de ferry van Portimão naar Funchal. Ook hier weer veel bekijks. Helaas blijven we ver uit de kust en is het niet mogelijk mooie opnamen van Madeira te maken. tegen een uur of 13.00 naderen we de haven van Funchal en alles is gereed om de haven binnen te lopen. Helaas krijgen we geen toestemming om de haven binnen te varen en zullen we nog 24 uur voor de kust dobberen omdat er geen plaats in de haven is. er liggen nog 2 cruise-schepen en die vertrekken tegen de avondschemer. Erg frustrerend want je bent over de finish en hebt je doel (bijna) bereikt. We hebben tegen de avond nog bezoek gehad van een stuk of 40 dolfijnen maar helaas geen walvissen dichtbij ons schip gezien. Wel een paar in de verte maar te ver weg om te fotograferen.

Dinsdag 29 september 2008. Na het ontbijt wordt het schip geschrobt. de bemanning is blij en verheugt zich al op een dag aan wal. rond de middag komen er 2 sleepboten aan die ons uiteindelijk een mooie plaats in de haven van Funchal geven.

Ik ben nog tot vrijdagochtend aan boord gebleven en samen met de andere trainees hebben we ons vermaakt op andere schepen en in het centrum van Funchal. Al met al een verschrikkelijk mooie reis die ik voor geen goud had willen missen. Qua weer best veel verschillen meegemaakt en een leuke ploeg met mensen die totaal niet bij elkaar pasten maar toch goed met elkaar overweg konden. Zo’n vakantie is zeker voor herhaling vatbaar, maar wat mij betreft nooit meer aan boord van de Sedov. Ik verwachtte meer een werkvakantie, maar het bleek meer een cruise te zijn. Neemt niet weg dat ik het reuze naar mijn zin gehad heb en graag nog een keer zo’n soort reis, maar dan wat actiever, zou willen meemaken.

Afgelopen week moesten beide auto’s voor een beurt naar de garage in verband met olie en alle filters verwisselen. Bij de VW-dealer loopt dit aardig in de papieren en daarom besloot ik om de auto’s bij een lokale garage onder te brengen om zo’n 300 € te besparen. Ik was er al eens eerder geweest voor nieuwe banden en was erg tevreden over de service en de kwaliteit van het werk. Afgelopen dinsdag was eerst de auto van Marijke aan de beurt en de volgende dag die van mij. Woensdag zo tegen de avond wilde ik mijn auto weer ophalen, maar de eigenaar was er niet. Een medewerker belde hem gauw en binnen 2 minuten was hij er. Hij keek niet erg gelukkig en al gauw bleek waarom. Na de service-beurt had hij de auto aan de straat gezet en is er iemand tegenaan gereden. Resultaat: Een flinke deuk en kras zowel in het spatbord als in de spoiler. De eigenaar van de garage was op zijn zachtst gezegd niet erg blij met de situatie maar ook hij had dit niet kunnen voorkomen. Natuurlijk weer bij de verzekering langs om alle papieren in orde te maken, maar daar hebben we inmiddels dankzij andere roekeloze bestuurders al enige ervaring mee. Gelukkig kende de garagehouder de bestuurder en kan mijn auto a.s. dinsdag naar de VW garage om daar gerepareerd te worden. Dit alles had ik woensdagochtend gelijk allemaal geregeld.

Aangezien ik toch in Funchal was, besloten Marijke en ik gezamenlijk te lunchen in het Forum. Marijke had me net gebeld en ze zou er binnen 5 minuten zijn. Na een minuut of 10 belde Marijke of ik direct naar de parkeergarage wilde komen want er was iets mis met haar auto. Aan haar stem begreep ik meteen dat er iets serieus aan de hand was. Beneden in de parkeergarage aangekomen stond ze, nog trillend op haar benen, bij haar auto en onder de auto lag een alsmaar groter wordende plas. Vlak voor het inrijden van de garage is er bij het brandstoffilter iets losgeraakt, ze raakte de macht over het stuur kwijt, tolde een keer in de rondte, miste op een haar na een andere auto en als een wonder kwam ze op de afrit naar de parkeergarage terecht. Het was gelijk grote paniek in de parkeergarage, de hele verdieping werd afgesloten en binnen een mum van tijd waren er allerlei mannen van de beveiliging in de weer om de situatie niet te doen escaleren. Ze hebben uiteindelijk een sleepauto geregeld die de auto van Marijke naar de VW dealer heeft gebracht. Een geluk bij dit “ongeluk” is dat Marijke langzaam reed in het stadsverkeer. je moet er niet aan denken indien dit op de snelweg was gebeurt.

De volgende dag zijn we even bij de dealer langsgegaan om te kijken wat er precies aan de hand was. Het bleek dat de schroeven van de deksel van het brandstoffilter niet goed aangedraaid waren en het euvel was inmiddels hersteld. Nu zijn we nog in afwachting wat dit hele geintje weer gaat kosten. Natuurlijk verhalen we dit weer op de lokale automonteur. De sleepauto hebben we niets meer van vernomen, maar dat kan natuurlijk ook via het kenteken achterhaald worden. Ik denk dat de VW ons niets in rekening gaat brengen want normaal moet je daar gelijk afrekenen maar we kregen de sleutel overhandigd en mochten onze gang weer gaan. Dan kan er nog een rekening cq claim komen van het Forum in verband met schoonmaakwerkzaamheden en gederfde inkomsten. We wachten wel af. Al met al weer een week met een hoop geregel terwijl je er zelf niets aan kan doen.

Hieronder 2 afbeeldingen van de parkeergarage in het Forum. De foto’s zijn gemaakt door Marijke met haar mobieltje. Aan de scherpte kun je duidelijk zien dat ze nog niet van de schrik was bekomen.

personeel sluit een deel van de garage af en je ziet duidelijk het spoor (van zaagsel) waar marijke naar beneden is gekomen.

zaagsel om en onder de auto

Het laatste verhaal omtrent het ziekenhuis. Vandaag zijn bij Marijke de hechtingen eruit gehaald en alles zag er goed uit. In de wachtruimte bij de polikliniek zaten een man of 15 te wachten, de meeste om hechtingen te laten verwijderen. Marijke en ik praten een beetje over koetjes en kalfjes totdat een man die tegenover ons wachtte, besloot ons aan te spreken. Niet in het portugees, maar in het nederlands! Hij bood aan om indien nodig voor ons het één en ander te vertalen bij de verpleegster die de hechtingen eruit zou halen. Ik vertelde hem dat het echt niet nodig was omdat ik me wel redelijk kan redden. Wel even een praatje met de man gemaakt en natuurlijk gevraagd hoe het kan dat iemand van Madeira nederlands kan verstaan en spreken. De verklaring: Hij is helemaal gek van het eurovisie songvestival en kende dan ook alle nederlandse deelnemers van de voorgaande jaren. Hij vind de inzendingen van Nederland altijd heel mooi en bestelt daar dan de CD’s van die hij daarna op zijn computer weer vertaald. Erg knap dat je op zo’n manier je een taal eigen kunt maken. Een ware autodidact. Toch voortaan maar een beetje opletten wat we tegen elkaar in het nederlands zeggen, want misschien kent Madeira wel vele mensen met deze gave.

Zoals ik reeds eerder schreef is Marijke afgelopen dinsdag opgenomen in het ziekenhuis met een accute blinde darm ontsteking. Zo tegen een uur of 6 ’s avonds werd de pijn zo ondraaglijk dat Marijke een dokter wilde zien. De dichtstbijzijnde praktijk bevindt zich op een kwartiertje rijden vanaf ons huis en Madeleine bood aan om daar met Marijke heen te gaan. Zij woont hier al meer dan 16 jaar en beheerst de taal goed wat zeker in zulke gevallen een voordeel is. Madeleine zou me dan later bellen om te laten weten hoe en wat. Na meer dan een uur gewacht te hebben bij de huisartsenpost werd Marijke onderzocht en al gauw rees het vermoeden van een blinde darm ontsteking. Dit betekent opname in het ziekenhuis in Funchal en het vervoer moest liggend gebeuren dus per ambulance. Madeleine heeft me toen gebeld en ik ben naar Calheta gereden om samen met Marijke en de ambulance af te reizen naar Funchal. Al met al duurde het tot half negen eer er een ambulance ter plekke was en deze bracht Marijke samen met nog een patiënte met hartritmestoornissen naar Funchal. Mij werd aangeboden mee te rijden in de ziekenauto, maar het leek me verstandiger om er in mijn eigen auto achteraan te rijden.
Aangekomen bij de ambulance-ingang trof ik Marijke aan, liggend op een brancard en met heel veel pijn. Eerst moest ik de verzekeringspapieren laten zien en al gauw zaten/lagen we te wachten bij de afdeling triage. Op deze afdeling wordt gekeken hoe ernstig de verwondingen zijn en in welke volgorde de patiënten dienen te worden geholpen. Ondertussen reden ambulances af en aan met mensen met de meest uiteenlopende klachten van niets tot zeer ernstig. Denk niet dat je nou allemaal even apart komt te liggen, nee dit gebeurt gewoon in een soort van corridor waar iedereen kris kras door elkaar ligt en er steeds weer met ruimte moet worden geschipperd om een patient de triage te laten ondergaan. Intussen worden er ook een aantal dronken mensen binnengebracht met gekneusde handen en voeten, het gevolg van een handgemeen. Het schetst mijn verbazing dat deze mensen eerder door de triage worden bekeken dan Marijke. Na een kwartiertje wachten komt er een arts voorbij om Marijke haar temperatuur op te nemen. Zij ligt op dat moment op haar zij met de rug naar de arts toe. Zonder ook maar 1 woord te zeggen propt hij een temperatuur meter in haar oor waar Marijke erg van schrok, ze verwachtte dit natuurlijk niet. 2 minuten later weer hetzelfde ritueel maar nu met het polsbandje.
Inmiddels was de vrouw met de hartritmestoornissen al geholpen en kwam even kijken hoe het met Marijke ging. Voor haar was het onbegrijpelijk dat zij eerder werd geholpen dan Marijke. Marijke kreeg een kleurcode geel mee, wat inhoudt dat ze onder normale omstandigheden binnen een uur een arts zou zien. Uiteindelijk heeft het meer dan 2 uur geduurd en pas tegen elf uur werd ze de onderzoekskamer ingereden. Ik heb daar een hoop stennis staan maken over het feit dat het allemaal zo lang moet duren en dat schijnbaar minder ernstige klachten eerder werden afgehandeld. Iemand die daar nog grapjes zit te maken en lachend de behandelkamer in en uitloopt had mijns inziens wel wat langer kunnen wachten dan iemand die veel pijn heeft.
Na een korte uitleg over de toestand van Marijke in de behandelkamer werd mij de deur gewezen. Er moest een bloedonderzoek gedaan worden en aan de overkant van de straat kon ik in een wachtruimte plaats nemen.
Aangekomen in de wachtruimte ben je precies tegenover de ambulance-ingang en iedere keer wanneer er een ambulance aankwam, ging iedereen even naar buiten om te kijken wat er nu weer aankwam. Erg luguber en het getuigt ook niet van enige vorm van privacy. In de wachtruimte zit een medewerker van het ziekenhuis die op zijn tijd namen omroept, dan kun je bij deze persoon een toegangsbewijs ophalen en hiermee je dierbare bezoeken voor een minuutje of 5. Zo rond een uur of één ’s nachts was het mijn beurt en mocht ik Marijke even kort bezoeken. Ze lag nog steeds op dezelfde gang, alleen een stukje verderop en hier hadden de patienten wat meer privacy vanwege (veel te kleine) gordijntjes. Het was nog steeds wachten op de uitslagen van het bloedonderzoek en ze had zojuist een infuus gekregen met pijnstillers die langzaam hun werk begonnen te doen.
Ook op de gang zelf lagen mensen op brancards, sommige met een plas urine eronder, anderen met bloed, en geen medewerker van het ziekenhuis die zich hier kennelijk aan stoorde. het leek wel een aflevering van MASH, maar dan een stukje erger en zonder alle humor.
Rond een uur of half vier mocht ik weer even bij Marijke en er werd mij verteld dat ze opnieuw bloedonderzoek moesten doen en dat er voorlopig geen operatie kon plaatsvinden. Marijke was gezien de omstandigheden nog goed te pas en kon zelfs even onder mijn begeleiding naar het toilet. Ze lag nog steeds op een brancard, erg oncomfortabel en je moet je dan ook voorzichtig omdraaien, anders val je er af want die dingen zijn erg smal. Ik ben tegen kwart voor 4 naar huis gereden, want bij gingen de lampjes zo langzaam aan ook uit. De volgende dag ben ik eerst even bij de vakantiewoningen langs gegaan om handdoeken enz. te verwisselen. In één van de huisjes zat een duitse jongen alleen en hij was gelukkig al wakker (07.45) en ik vroeg hem dan ook of ik nu even de handdoeken mocht verwisselen. Geen probleem en gelijk maar even vragen of alles in orde was. Dat bleek niet het geval. Hij is de dag ervoor gevallen tijdens het maken van een wandeling en heeft een erg dikke enkel die zeer pijnlijk is. Het liefst zou hij even een dokter zien. Ik heb hem voorgesteld om maar gelijk met mij mee naar het ziekenhuis te gaan, want alleen daar kunnen ze foto’s maken dus had ik ineens 2 patiënten. Tegen een uur of tien heb ik hem afgezet bij de eerste hulp en hem gezegd dat ik hem later wel even op zou zoeken. Eerst ben ik weer op zoek gegaan naar Marijke. Dat betekent dat je je meldt bij de wachtruimte en daar wacht op een bezoekerspasje. Dit was gauw geregeld en Marijke lag nog steeds op dezelfde afdeling, alleen een kamer verder wat inhoudt dat je dichter bij de operatiekamer bent. Nou is een ziekenhuis voor de gemiddelde bezoeker natuurlijk niet de meest leuke plek, maar alles in ogenschouw nemend, word je hier echt niet bllij. Marijke ligt nog steeds op een brancard en de muur achter haar zit onder het bloed van een vorige(?) patiënt. Ik ben een half uurtje bij haar gebleven en ik had de indruk dat het niet lang meer kon duren voor ze met de operatie konden beginnen. Nu maar op zoek naar Kai, onze duitse gast. Dus weer naar de overkant om een nieuwe bezoekerspas te regelen en al gauw had ik hem gevonden. Hij had nog geen arts gezien en we spraken af dat hij me zou bellen wanneer hij klaar was. Mocht ik nog in de buurt van Funchal zijn dan zou ik hem meenemen terug naar Fajã da Ovelha. Op de bezoekerspas van Kai ben ik stiekum nog even bij Marijke langs gegaan die zichtbaar pijn had, misselijk was en er steeds slechter uit begon te zien. Ook niet verwonderlijk als je 18 uur zonder eten, drinken en in pijn liggend op een brancard in een troosteloze omgeving moet doorbrengen. Na een kort bezoekje ben ik weggegaan want ik moest eten. Ik ben even naar de McD gegaan nadat ik de baas van Marijke nog even heb bezocht en het één en ander met hem had doorgesproken. Net nadat ik mijn diner/ontbijt/lunch achter de knopen had werd ik gebeld door Kai met de vraag of ik nog in de buurt was. Ik ben richting het ziekenhuis gereden en hem opgehaald. Zijn verwondingen bleken mee te vallen en hij had zijn buitenste enkelbanden zwaar gekneusd. Gelukkig geen gips, maar alles was wel stevig ingetaped. Ik ben bij de wachtruimte nog even snel gaan vragen naar de toestand van Marijke en na een kort telefoontje zei de zuster dat ze op dat moment naar de operatiezaal werd gereden.(19 uur na de diagnase in Calheta) Ik ben met Kai nog even langs de apotheek gereden om pijnstillers en een verkoelende zalf te halen en ’s middags tegen een uur of vijf was ik weer in Funchal. Weer melden bij die wachtruimte om te kijken waar Marijke nu zou zijn. Ik werd doorverwezen naar een ander gebouw waar ze al weer op een zaaltje lag. Ze was al weer goed bij kennis en de operatie is goed gegaan. Ze ligt samen met een oud vrouwtje op een driepersoonskamer en is nu in goede handen.
Zoals ik al zei is een ziekenhuis niet een vrolijk geheel voor de gemiddelde bezoeker, maar zeker op de afdeling triage heb ik met grote verbazing gekeken hoe ze hier met mensen omgaan. Ik ben de mening toegedaan dat het bij een dierenartsenpraktijk (in NL) er een stuk georganiseerder en humaner aan toe gaat, dan dat het hier het geval is.

PS. Ik heb dit stukje ook geplaatst onder de kop “Bezienswaardigheden” want wat ik daar allemaal gezien heb, kan (en misschien wil) ik niet beschrijven. Je zou het met eigen ogen moeten zien anders geloof je het niet.