Het laatste verhaal omtrent het ziekenhuis. Vandaag zijn bij Marijke de hechtingen eruit gehaald en alles zag er goed uit. In de wachtruimte bij de polikliniek zaten een man of 15 te wachten, de meeste om hechtingen te laten verwijderen. Marijke en ik praten een beetje over koetjes en kalfjes totdat een man die tegenover ons wachtte, besloot ons aan te spreken. Niet in het portugees, maar in het nederlands! Hij bood aan om indien nodig voor ons het één en ander te vertalen bij de verpleegster die de hechtingen eruit zou halen. Ik vertelde hem dat het echt niet nodig was omdat ik me wel redelijk kan redden. Wel even een praatje met de man gemaakt en natuurlijk gevraagd hoe het kan dat iemand van Madeira nederlands kan verstaan en spreken. De verklaring: Hij is helemaal gek van het eurovisie songvestival en kende dan ook alle nederlandse deelnemers van de voorgaande jaren. Hij vind de inzendingen van Nederland altijd heel mooi en bestelt daar dan de CD’s van die hij daarna op zijn computer weer vertaald. Erg knap dat je op zo’n manier je een taal eigen kunt maken. Een ware autodidact. Toch voortaan maar een beetje opletten wat we tegen elkaar in het nederlands zeggen, want misschien kent Madeira wel vele mensen met deze gave.

Inmiddels is het al weer een week geleden dat Marijke onder het mes ging. Het herstel gaat voorspoedig en zonder verdere complicaties. Langzaam maar zeker wordt ze weer de oude, maar dat zal nog wel een week of 2 duren. Vanmiddag gaan we naar het ziekenhuis voor de laatste controle en om de hechtingen eruit te laten halen. Via deze weg willen wij iedereen nogmaals hartelijk danken voor alle goede zorgen het medeleven. Als alles meezit reizen we samen as vrijdag af naar Porto voor een lang weekend aan het strand. Ik ga daarna aan boord van de Sedov om mijn zeilavontuur te ondergaan. Marijke vliegt dan weer terug naar huis. De trouwe lezers (of moet ik zeggen kijkers) waren er al een beetje aan gewend dat er de laatste tijd weing verscheen op ons blog. De komende 2 weken zal er door mij in ieder geval niets gepubliceerd worden maar na terugkomst zal ik verslag doen van de zeilreis. Tot dan!

Zoals ik reeds eerder schreef is Marijke afgelopen dinsdag opgenomen in het ziekenhuis met een accute blinde darm ontsteking. Zo tegen een uur of 6 ’s avonds werd de pijn zo ondraaglijk dat Marijke een dokter wilde zien. De dichtstbijzijnde praktijk bevindt zich op een kwartiertje rijden vanaf ons huis en Madeleine bood aan om daar met Marijke heen te gaan. Zij woont hier al meer dan 16 jaar en beheerst de taal goed wat zeker in zulke gevallen een voordeel is. Madeleine zou me dan later bellen om te laten weten hoe en wat. Na meer dan een uur gewacht te hebben bij de huisartsenpost werd Marijke onderzocht en al gauw rees het vermoeden van een blinde darm ontsteking. Dit betekent opname in het ziekenhuis in Funchal en het vervoer moest liggend gebeuren dus per ambulance. Madeleine heeft me toen gebeld en ik ben naar Calheta gereden om samen met Marijke en de ambulance af te reizen naar Funchal. Al met al duurde het tot half negen eer er een ambulance ter plekke was en deze bracht Marijke samen met nog een patiënte met hartritmestoornissen naar Funchal. Mij werd aangeboden mee te rijden in de ziekenauto, maar het leek me verstandiger om er in mijn eigen auto achteraan te rijden.
Aangekomen bij de ambulance-ingang trof ik Marijke aan, liggend op een brancard en met heel veel pijn. Eerst moest ik de verzekeringspapieren laten zien en al gauw zaten/lagen we te wachten bij de afdeling triage. Op deze afdeling wordt gekeken hoe ernstig de verwondingen zijn en in welke volgorde de patiënten dienen te worden geholpen. Ondertussen reden ambulances af en aan met mensen met de meest uiteenlopende klachten van niets tot zeer ernstig. Denk niet dat je nou allemaal even apart komt te liggen, nee dit gebeurt gewoon in een soort van corridor waar iedereen kris kras door elkaar ligt en er steeds weer met ruimte moet worden geschipperd om een patient de triage te laten ondergaan. Intussen worden er ook een aantal dronken mensen binnengebracht met gekneusde handen en voeten, het gevolg van een handgemeen. Het schetst mijn verbazing dat deze mensen eerder door de triage worden bekeken dan Marijke. Na een kwartiertje wachten komt er een arts voorbij om Marijke haar temperatuur op te nemen. Zij ligt op dat moment op haar zij met de rug naar de arts toe. Zonder ook maar 1 woord te zeggen propt hij een temperatuur meter in haar oor waar Marijke erg van schrok, ze verwachtte dit natuurlijk niet. 2 minuten later weer hetzelfde ritueel maar nu met het polsbandje.
Inmiddels was de vrouw met de hartritmestoornissen al geholpen en kwam even kijken hoe het met Marijke ging. Voor haar was het onbegrijpelijk dat zij eerder werd geholpen dan Marijke. Marijke kreeg een kleurcode geel mee, wat inhoudt dat ze onder normale omstandigheden binnen een uur een arts zou zien. Uiteindelijk heeft het meer dan 2 uur geduurd en pas tegen elf uur werd ze de onderzoekskamer ingereden. Ik heb daar een hoop stennis staan maken over het feit dat het allemaal zo lang moet duren en dat schijnbaar minder ernstige klachten eerder werden afgehandeld. Iemand die daar nog grapjes zit te maken en lachend de behandelkamer in en uitloopt had mijns inziens wel wat langer kunnen wachten dan iemand die veel pijn heeft.
Na een korte uitleg over de toestand van Marijke in de behandelkamer werd mij de deur gewezen. Er moest een bloedonderzoek gedaan worden en aan de overkant van de straat kon ik in een wachtruimte plaats nemen.
Aangekomen in de wachtruimte ben je precies tegenover de ambulance-ingang en iedere keer wanneer er een ambulance aankwam, ging iedereen even naar buiten om te kijken wat er nu weer aankwam. Erg luguber en het getuigt ook niet van enige vorm van privacy. In de wachtruimte zit een medewerker van het ziekenhuis die op zijn tijd namen omroept, dan kun je bij deze persoon een toegangsbewijs ophalen en hiermee je dierbare bezoeken voor een minuutje of 5. Zo rond een uur of één ’s nachts was het mijn beurt en mocht ik Marijke even kort bezoeken. Ze lag nog steeds op dezelfde gang, alleen een stukje verderop en hier hadden de patienten wat meer privacy vanwege (veel te kleine) gordijntjes. Het was nog steeds wachten op de uitslagen van het bloedonderzoek en ze had zojuist een infuus gekregen met pijnstillers die langzaam hun werk begonnen te doen.
Ook op de gang zelf lagen mensen op brancards, sommige met een plas urine eronder, anderen met bloed, en geen medewerker van het ziekenhuis die zich hier kennelijk aan stoorde. het leek wel een aflevering van MASH, maar dan een stukje erger en zonder alle humor.
Rond een uur of half vier mocht ik weer even bij Marijke en er werd mij verteld dat ze opnieuw bloedonderzoek moesten doen en dat er voorlopig geen operatie kon plaatsvinden. Marijke was gezien de omstandigheden nog goed te pas en kon zelfs even onder mijn begeleiding naar het toilet. Ze lag nog steeds op een brancard, erg oncomfortabel en je moet je dan ook voorzichtig omdraaien, anders val je er af want die dingen zijn erg smal. Ik ben tegen kwart voor 4 naar huis gereden, want bij gingen de lampjes zo langzaam aan ook uit. De volgende dag ben ik eerst even bij de vakantiewoningen langs gegaan om handdoeken enz. te verwisselen. In één van de huisjes zat een duitse jongen alleen en hij was gelukkig al wakker (07.45) en ik vroeg hem dan ook of ik nu even de handdoeken mocht verwisselen. Geen probleem en gelijk maar even vragen of alles in orde was. Dat bleek niet het geval. Hij is de dag ervoor gevallen tijdens het maken van een wandeling en heeft een erg dikke enkel die zeer pijnlijk is. Het liefst zou hij even een dokter zien. Ik heb hem voorgesteld om maar gelijk met mij mee naar het ziekenhuis te gaan, want alleen daar kunnen ze foto’s maken dus had ik ineens 2 patiënten. Tegen een uur of tien heb ik hem afgezet bij de eerste hulp en hem gezegd dat ik hem later wel even op zou zoeken. Eerst ben ik weer op zoek gegaan naar Marijke. Dat betekent dat je je meldt bij de wachtruimte en daar wacht op een bezoekerspasje. Dit was gauw geregeld en Marijke lag nog steeds op dezelfde afdeling, alleen een kamer verder wat inhoudt dat je dichter bij de operatiekamer bent. Nou is een ziekenhuis voor de gemiddelde bezoeker natuurlijk niet de meest leuke plek, maar alles in ogenschouw nemend, word je hier echt niet bllij. Marijke ligt nog steeds op een brancard en de muur achter haar zit onder het bloed van een vorige(?) patiënt. Ik ben een half uurtje bij haar gebleven en ik had de indruk dat het niet lang meer kon duren voor ze met de operatie konden beginnen. Nu maar op zoek naar Kai, onze duitse gast. Dus weer naar de overkant om een nieuwe bezoekerspas te regelen en al gauw had ik hem gevonden. Hij had nog geen arts gezien en we spraken af dat hij me zou bellen wanneer hij klaar was. Mocht ik nog in de buurt van Funchal zijn dan zou ik hem meenemen terug naar Fajã da Ovelha. Op de bezoekerspas van Kai ben ik stiekum nog even bij Marijke langs gegaan die zichtbaar pijn had, misselijk was en er steeds slechter uit begon te zien. Ook niet verwonderlijk als je 18 uur zonder eten, drinken en in pijn liggend op een brancard in een troosteloze omgeving moet doorbrengen. Na een kort bezoekje ben ik weggegaan want ik moest eten. Ik ben even naar de McD gegaan nadat ik de baas van Marijke nog even heb bezocht en het één en ander met hem had doorgesproken. Net nadat ik mijn diner/ontbijt/lunch achter de knopen had werd ik gebeld door Kai met de vraag of ik nog in de buurt was. Ik ben richting het ziekenhuis gereden en hem opgehaald. Zijn verwondingen bleken mee te vallen en hij had zijn buitenste enkelbanden zwaar gekneusd. Gelukkig geen gips, maar alles was wel stevig ingetaped. Ik ben bij de wachtruimte nog even snel gaan vragen naar de toestand van Marijke en na een kort telefoontje zei de zuster dat ze op dat moment naar de operatiezaal werd gereden.(19 uur na de diagnase in Calheta) Ik ben met Kai nog even langs de apotheek gereden om pijnstillers en een verkoelende zalf te halen en ’s middags tegen een uur of vijf was ik weer in Funchal. Weer melden bij die wachtruimte om te kijken waar Marijke nu zou zijn. Ik werd doorverwezen naar een ander gebouw waar ze al weer op een zaaltje lag. Ze was al weer goed bij kennis en de operatie is goed gegaan. Ze ligt samen met een oud vrouwtje op een driepersoonskamer en is nu in goede handen.
Zoals ik al zei is een ziekenhuis niet een vrolijk geheel voor de gemiddelde bezoeker, maar zeker op de afdeling triage heb ik met grote verbazing gekeken hoe ze hier met mensen omgaan. Ik ben de mening toegedaan dat het bij een dierenartsenpraktijk (in NL) er een stuk georganiseerder en humaner aan toe gaat, dan dat het hier het geval is.

PS. Ik heb dit stukje ook geplaatst onder de kop “Bezienswaardigheden” want wat ik daar allemaal gezien heb, kan (en misschien wil) ik niet beschrijven. Je zou het met eigen ogen moeten zien anders geloof je het niet.

maar dan anders. Vanavond regende het een beetje en toen ik het terras op liep om een sigaretje te roken zag iets heel wonderlijks. Alhoewel het aardedonker was en de zonsondergang reeds lang voorbij was, zag ik een regenboog maar dan niet zo één met 7 verschillende kleuren, maar alleen met een witte kleur. Ik heb geprobeerd om er een foto van te maken, maar helaas zijn ze allemaal mislukt. Ik heb nooit geweten dat je door middel van het maanlicht ook een regenboog kon zien. Een wonderlijk spektakel van moeder natuur die me keer op keer weer verrast hier op Madeira.

Op dinsdag middag kreeg marijke last van buikpijn en tegen de avond was de pijn zo hevig dat ze naar een dokter wilde. Alleen dit gegeven zei mij al genoeg: Er is iets ernstigs aan de hand. Uiteindelijk bleek het een blinde darm ontsteking te zijn waaraan ze gisteren met succes is geopereerd. Op dit moment maakt ze het goed en via deze weg wil ik iedereen bedanken voor zijn/haar steun en medeleven. Het is misschien wat onpersoonlijk, maar het scheelt me zeker 40 telefoontjes. Ik kom nu net terug van het ziekenhuis in Funchal en daar heb ik met de telefoon even de volgende afbeelding gemaakt. Zoals je ziet ‘ligt” ze nog steeds aan het infuus, maar we hebben goede hoop dat ze snel weer huiswaarts mag keren. Ik zal in de loop van de week het avontuur ziekenhuis vertellen, maar daar ontbreekt me op dit moment de inspiratie, energie en eigenlijk ook de tijd voor. Hou het even in de gaten want je weet niet wat leest!