Na een afwezigheid van 2 jaar besloten we afgelopen week de wandeling naar Rabacal maar weer eens te gaan maken. Deze wandeling staat ook bekend als de 25 Fontes. Ik vind het één van de mooiste wandelingen want het heeft alles. Klimmen en dalen, afgronden (tegenwoordig goed beveiligd) en natuurlijk de 25 bronnen van rabacal. Onderweg hebben we een aantal mooie kiekjes gemaakt en deze wil ik jullie niet onthouden. halverwege deze wandeling kun je ook een ander pad volgen van ongeveer 900 meter naar een waterval (Risco). Op zich wel de moeite waard, maar in vergelijking met de 25 fontes valt het wat tegen.
De wandeling begint op de hoogvlakte van Paúl da Serra en staat duidelijk aangegeven. Het eerste gedeelte van de wandeling gaat over een asfaltweggetje welke zich tussen heidestruiken, nee ik moet heidebomen zegggen, zich een weg naar beneden baant tot aan het boswachtershuis. Vanaf hier moet er een trap van zo’n 100 treden overwonnen worden welke zich onderaan bij de levada voegt. De oplettende wandelaar zal hier nog een forel in de levada’s kunnen spotten. Na een klein kwartiertje komt er weer een trap naar beneden die je tot een lager gelegen levada brengt. Nu is het nog zo’n 30 minuten lopen langs prachtige vergezichten, een ydillisch overwoekerde levada en kleine watervalletjes tot de bestemming is bereikt.
Klik hier en boek uw accomodatie www.madeira-sunset.com/
Wij schrijven 15 februari 2008 ,
In meerdere opzichten een dag om nooit te vergeten. Allereerst vanwege de geboorte van Agneta, een nieuw mensje op deze aarde waarmee wij Clauss en Janine van harte feliciteren. Moeder en dochter maken het goed en hopen snel weer naar Madeira terug te keren. Ook vader maakt het goed en zal straks een nieuwe rol gaan vervullen, namenlijk die van vader. Bijkomend zijn Don, Wil, Marijke en ik tot “oom” en “tante” verkozen, een rol die wij hier op Madeira nog niet eerder hebben vervuld. Wij allen voelen ons vereerd en zullen deze taak met vreugde vervullen.
Minder belangrijk, maar toch het vermelden waard is dat de beroemde, beruchte en vaak verguisde gele boeken zijn ingevuld en ondertekend. Dit alles na een touwtrekkerij van wel 4,5 maand. Zonder deze boeken die je indient bij de gemeente krijg je geen woonvergunning en dat geeft de nodige complicaties. Maandag zal ik ze vol trots bij de gemeente indienen. Het viel allemaal niet mee om dit alles voor elkaar te krijgen. Ik heb de afgelopen week talloze, vaak nutteloze, ritjes naar Funchal moeten maken, maar de aanhouder heeft gewonnen! Nu op naar de volgende fase: Alles aanvragen bij de gemeente en bij financas. Ook hier heb ik al menigeen over horen klagen hoe omslachtig dit alles is, maar ook hier zullen we niet opgeven. wordt vervolgd.
Deze week is Lydia, mijn zus, voor een weekje op bezoek. Qua weer treft ze het niet erg, maar ze maakt wel een aantal typische dingen mee. Eén wil ik jullie niet onthouden. Eerder schreef ik al over de wijn die José samen met zijn vrouw maakte. Mijns inziens was het allemaal bocht en niet bepaald lekker. José denkt daar heel anders over. Op een ochtend moesten we maar even bij hem langs komen want hij ging aguardente maken. Dit is een destilatieproces waarbij de slechte wijn wordt “omgevormd” tot een zeer sterk mengsel. Direct bij aankomst werd ons wijn en aguardente aangeboden, maar we bedankten vriendelijk. José had wel zin in een glaasje en tapte voor hemzelf een limonadeglas vol met wijn af uit een eiken vat. Dit glas sloeg hij in één teug achterover.
Toch is het mooi om te zien hoe men met zeer beperkte middelen dingen voor elkaar krijgt. Een grote pan wordt gevuld met wijn (lees bocht) en deze pan sluit je dan af met een deksel met een gat erin waar de alcoholdamp door kan ontsnappen. Verwarmen gaat gewoon simpel met wat stukken hout die onder de pan aangestoken worden. Ingenieus is de manier waarop men alles luchtdicht maakt. Men maakt gewoon een deegpapje en smeert dit over de naden en kieren waardoor er geen warmte en damp verloren gaat. Via een metalen buis die via de deksel door een vat met koud water loopt, wordt de damp weer omgezet in vloeistof en kan dan onderaan opgevangen worden.
Madeira betekent in het portugees hout. Van hout maakt men weer papier en aan papier zal het op Madeira niet ontbreken. Wie denkt dat het in Nederland een grote (nutteloze) papierwinkel is, moet vooral niet om die reden naar Madeira gaan emigreren. Inmiddels zijn er wel weer ontwikkelingen voor wat betreft de vergunningen. De man die de gele boeken moet aftekenen, de engenheiro, gaat dit nu ook doen. We hadden een klacht ingediend bij de orde van engenheiros en we zijn volledig in het gelijk gesteld. Wel moeten er eerst weer aanvragen bij de gemeente worden ingediend voor de veranderingen die tijdens de bouw zijn aangebracht. Maandag komt de architecte samen met haar man Paulo, die architect bij de gemeente is, om alles in goede banen te leiden. Het zal wel weer enige weken duren voordat dit allemaal weer door de papiermolen is geweest en we legaal hier kunnen wonen. Hopelijk kan Paulo wat meer spoed achter de aanvragen zetten. Zoals al vaker gezegd is het hier op Madeira erg belangrijk wie je kent en ik moet zeggen dat we al een redelijk netwerk hebben opgebouwd.
