Inmiddels is de hele oprit bij ons huis gestort, de pilaren voor de poort staan er, en zijn de stukadoors begonnen met de voorbereidingen aan de vakantiewoningen. De afwerkvloeren hebben we daar inmiddels al gestort, alleen op de punten waar nog afvoeren en waterleidingen moeten komen ligt er nog geen afwerkvloer in de vakantiewoningen.Als alles goed gaat komen volgende week de balken voor over de pergola en moet er nog wat klein stucwerk aan gebeuren. Ik denk dat dat woensdag dan wel af is. Ook de vensterbanken moeten volgende week erin. Dan is het wachten op de kozijnen en ramen wat wel een week of 3 zal duren. We hebben besloten om het hele huis van een eiken vloer te voorzien en de timmerman heeft ons aangeraden om het hout minimaal anderhalve maand te laten aclimatiseren om werking later te minimaliseren. Op zich hoeft dit het bouwproces niet te vertragen omdat er van binnen nog erg veel ander werk wacht. Zo moeten overal verlaagde plafonds gemaakt worden en ik verwacht dat ze daar al gauw een week of 3 mee bezig zullen zijn.
Hierboven zie je het net aangelegede reservoir voor de waterval. Ons huis is inmiddels helemaal gestuct en de vakantiewoningen zijn duidelijk zichtbaar op de achtergrond. ik denk dat je hier wel een redelijke indruk krijgt van onze woning. Het lijkt een enorm grote woning, maar hij is toch echt een stuk kleiner dan ons huis in duitsland. De grote terassen doen het huis veel groter lijken dan het daadwerkelijk is. We hebben maar 2 slaapkamers en 1 badkamer wat voor portugese begrippen wel erg karig is.
Na het schrijven van het bovenstaande zijn al weer een aantal dagen verstreken en het werk is ook al weer gevordert. De balken voor de pergola liggen er (eindelijk) op en hier moeten de stukadoors nog hoekprofielen op zetten en stucen. Op de foto hieronder krijg je wel een redelijke indruk hoe het er nu uit ziet. Volgende week moet de pergola dan helemaal af zijn.
Ik heb een grote fout gemaakt door een verkeerde naam door te geven van 1 van de 2 katjes. Ik was er heilig van overtuigd dat ie vlekje heette, maar al gauw werd ik op de vingers getikt door Marijke en Wil. De juiste naam is Rakkertje. Ik kan het niet laten en hier volgt nog even een mooi plaatje van Rakkertje en Neefie.
Nu is het vrij eenvoudig om de naam van een kat te veranderen. Dit geheel in tegenstelling tot de benaming van mensen. Indien je eenmaal een naam bij de burgerlijke stand hebt opgegeven, dan verander je die niet zo maar. Tegen een betaling van een fiks bedrag en hele hoop bureaucratie is het allemaal mogelijk. Een goede (engelse) vriend van mij, Paul, overkwam dit toen hij vol enthousisme de aangifte van zijn dochter deed bij de burgelijke stand in Assen. Hij had de naam verkeerd gespeld (taalbarriere) en bij thuiskomst kreeg hij er flink van langs. Met de staart tussen zijn benen weer terug naar het gemeentehuis, maar helaas……En toen met een nog grotere staart tussen de benen weer terug naar huis en het allemaal maar eens uitleggen. Je moet Paul kennen en diegenen die hem kennen zullen het volgende beamen: Zoiets moet natuurlijk hem weer overkomen!
Het feit dat sommigen Madeira nog als een onderontwikkeld achterland van Europa beschouwen kan mij niet zo veel schelen. Ieder mag er het zijne van denken en af en toe lopen wij ook wel tegen dingen aan waarvan je zegt dat we dat in west europa veel beter geregeld hebben. Maar zouden we alles zo regelen als op het vaste land dan zou een groot deel van de charme van het eiland en haar bevolking verloren gaan. Vorige maand heeft de gemeente besloten om Calheta te gaan voorzien van straatnaambordjes. Ook Madeira gaat mee in de vaart der volkeren en moet een klein gedeelte van haar charme inleveren. Op zich is het natuurlijk wel een stuk makkelijker nu. Voorheen moest ik mij eerst aan de postbode voorstellen om überhaupt post te kunnen ontvangen. Hem/haar uitleggen waar wij wonen en onze namen even op een stukje papier zetten. Het adres wat wij tot op heden gebruikten is slechts een regio en die is behoorlijk groot. in sommige gevallen raken poststukken hierdoor zoek of doen er veel langer over omdat de postbode eerst gaat rondvragen of iemand de naam ook herkent.
Nu wil het geluk dat ons nieuwe huis zich bevindt op een “splitsing” van een wandelpad en een weg. De weg heet rua do massapez en het wandelpaadje vereda fajã pereira. Aangezien het laatste zoiets betekent als het perenbomenlandje zullen we dit in de toekomst natuurlijk gaan gebruiken. ( MIjn achternaam: Peereboom ).
Ik denk dat de eerst volgende stap van de gemeente het uitdelen van huisnummers zal zijn. Ik verwacht dat dit hoogstwaarschijnlijk in de loop van het de volgende decennia plaats zal vinden. Lang leve de postbode!
Het is toch ook wel geweldig hè, je woont er nog niet eens en ze vernoemen al een “straat” naar je. Op de achtergrond zie je een gedeelte van ons huis
Het is Marijke gelukt om een nieuw wereldrecord te vestigen hier op Madeira. Ik heb nog een aanvraag gedaan bij het Guiness Book of Records maar helaas konden ze het record niet goedkeuren vanwege het feit dat er geen notaris bij aanwezig is geweest. Wat was het geval? Zoals ik precies 2 weken gelden meldde zat de auto van Marijke in de prak en moest alles weer hersteld worden. In Nederland gaat dit vrij eenvoudig maar hier dus niet. Een mooi voorbeeld hiervan is Manuel die afgelopen maandag zijn auto in de prak reed. Hij is maar liefst 2 hele dagen bezig geweest met het regelen van al het papierwerk. Indien je denkt Marijke ook voor zo’n karretje te kunnen spannen dan heb je het mis. De verzekering van de tegenpartij probeerde haar ook af te poeieren met de mededeling dat ze zich maar tot haar eigen maatschappij moest wenden. Dat hebben we al een keertje meegemaakt en ze sturen je van het kastje naar de muur totdat je weer op de plek uitkomt waar je begon. Ze wilden Marijke niet verder helpen, maar Marijke bleef gewoon zitten en ging niet weg. Soms helpt het ook wel een beetje wanneer je de taal nog niet helemaal machtig bent. De rij achter haar werd langer en langer en inmiddels werden de mensen achter haar al wat ongeduldig. Het starrig aanhouden heeft geholpen en gisteren heeft Marijke haar auto weer in nieuwstaat in ontvangst mogen nemen. Menig Maderein zal dit verhaal niet kunnen geloven en al zeker niet van een buitenlander die de taal nog niet machtig is. Nonverbale communicatie werkt hier eigenlijk beter dan 1000 woorden.
@ Gerrit & Don: Helaas hadden we hier geen weddenschap over afgesloten 
Sinds eergisteren is ons “gezin” uitgebreid met wel 2 nieuwe bewoners. We hebben ons ontfermd over deze inwoners van Madeira omdat er op hun huidige verblijfplaats vrijwel geen plaats meer voor hen was. Ze waren beiden nog naamloos en ze zijn geboren op 16 maart 2007. Helaas ontbraken de beschuiten met muisjes, maar van Don en Wil hebben we toch 2 speelmuisjes gekregen die direct in gebruik zijn genomen en waaraan ze inmiddels al veel plezier hebben beleefd. Alleen smurf heeft het erg moeilijk mee. Ze moet wennen aan de indringers en gaat ze uit de weg. Mocht er één onverhoopt te dicht bij haar in de buurt komen dan begint ze te blazen. De kleintjes kijken niet op of om en begrijpen de poeha allemaal niet.
De witte heet neefie, een verbastering van het portugese woord neve wat sneeuw betekent. De naam vlekje behoeft geen verdere uitleg. Nog even een vraagje: Waarom hebben alle kattennamen een verkleining op het eind? Vlekkie, Snoopy, Pucky, Smufrie, Neefie en ga zo maar door.
Afgelopen weekend zijn Marijke en ik samen met onze buren Don en Wil naar Jardim do Mar geweest. Directe aanleiding hiervoor was een soort van kunstmarktje die gehouden werd in een hostel. Het hostel kenmerkt zich door een jaren zestig gevoel en wordt voor een groot gedeelte gebruikt door surfers. De entourage is er prachtig en alhoewel Jardim do Mar maar een heel klein plaatsje is en wij het diverse keren hebben bezocht, hadden we dit miniparadijsje nog niet eerder ontdekt.
Over het ontstaan van Jardim do Mar hoorde ik laatst een opmerkelijk verhaal. De eerste bewoners aldaar waren een man en een vrouw die samen 6 zonen kregen. Geen van de kinderen wilde verhuizen naar een andere plek op het eiland en tegen de tijd dat de kinderen trouwden en ook zij weer kinderen kregen, begon het uiteindelijk een dorpje te worden. De orginele achternaam heb ik niet kunnen achterhalen, maar Jardim is het zeker niet. Het mooie van dit dorpje is dat er eigenlijk geen wegen zijn en dat alles te voet moet worden gedaan. Dit heeft mede tot gevolg dat het er erg aangenaam vertoeven is, ook mede door de geografische ligging direct aan zee. De trottoirs zijn met mozaïeken van bloemen versierd om de naam van het dorpje kracht bij te zetten.
