Esperrar, het portugese werkwoord voor wachten neemt in deze taal een belangrijke plaats in. Inmiddels wachten we al 2 weken op de loodgieter en de electricien. Tot die tijd kunnen we niet verder met de bouw van ons huis. Het framewek van het dak zit er ook al op maar de pannen kunnen er pas op nadat het electra is aangelegd. Wel zijn er vorderingen voor wat betreft de vakantiewoningen. De retainingwall aan de achterzijde is zo goed als klaar en gisteren hebben we de laatste hand gelegd aan het metselwerk van 1 van de woningen. Vandaag zulllen de betonnen pilaren gestort worden en daarna kunnen we beginnen met het maken van de bekisting voor de verdiepingsvloer. Van de andere woning is alleen nog maar de omtrek van de garage klaar en deze ruimte lag gisteren nog vol met rotsen en aarde. Vandaag zal een vrachtauto een groot gedeelte afvoeren zodat we ook daar kunnen beginnen met het aanleggen van de riolering en daarna het vlechtwerk voor de vloer.

De afgelopen 2 weken ben ik druk bezig geweest met het graven van de machinekamer voor de zwembadinstallatie. Nou valt dat hier niet mee aangezien de grond veel rotsen en keien bevat. De structuur is hier ook wel een beetje anders dan in het kikkerlandje. Soms neemt het de vorm aan van gebakken klei en je moet dus regelmatig een soort van pikhouweel ter hand nemen om het enigzins losser te maken. Aangezien het een behoorlijk gat zou worden had ik besloten om er niet meer dan 2 uur per dag aan te werken. Na veel bloed, zweet en schelden was het afgelopen zaterdag dan toch eindelijk zover. Een gapende afgrond van 3,5 x 2,5 x 2,5 meter was dan toch eindelijk realiteit geworden en ik moet zeggen dat mij een euforisch gevoel bekroop. Alles met het blote handje en zonder hulp van machines oid. Dit gevoel duurde slechts 1 dag. Maandagochtend, net aangekomen op de bouw maak ik eerst mijn rondje om alles even in ogenschouw te nemen en tot mijn grote verbazing was mijn “kuil” ingestort als gevolg van een zware regenbui zondagavond. Ik kan dus weer opnieuw beginnen. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Het houdt me in ieder geval van de straat. Oh ja, wie een kuil graaft voor een ander… wordt moe!

Sinds een week hebben we een permanente bewaking op de bouw in de vorm van onze waakhond. Na de vakantie lag hij ergens in een hoekje en iedereen dacht dat hij de volgende dag niet zou halen. We hebben hem wat water gegeven en af en toe iets van onze lunch en wonder boven wonder krabbelde hij langzaam maar zeker weer op. Een naam hebben we eigenlijk nog niet dus suggesties zijn van harte welkom. Hij ziet er op dit moment nog onverzorgd uit, maar zodra er weer water door de levada stroomt zal José, één van de bouwvakkers, hem wassen. Het is een lief beestje dat erg aanhankelijk is. Wat voor een “merk” het is weet ik niet. Wij zijn beide geen hondenliefhebbers maar vinden het wel erg zielig, en wanneer het beestje er nog steeds rondloopt wanneer wij gaan verhuizen, zullen we hem ook onderdak verschaffen. Helaas kunnen we hem niet meenemen naar ons appartement omdat de huisbaas dit niet toestaat.

Afgelopen weekend zijn we met Don, Wil en Jos even op de bouw gaan kijken. Inmiddels neemt het wat serieuzere vormen aan en Don heeft ook een hele mooie foto gemaakt waarop duidelijk wordt hoeveel werk het wel niet geweest moet zijn om de steunmuren te maken. Op de foto zie je nog maar een gedeelte. De totale lengte is ongeveer 45 meter en gaat om de bocht nog een stukje verder.

De laatste dag vor de kerstvakantie vroeg ik aan Manuel, de voorman, wanneer we het werk weer zouden hervatten. Hij antwoordde met segunda. Ik op 2 januari naar de bouw en onderweg daarheen viel het mij al op dat er op andere bouwlokaties niet gewerkt werd. Aangekomen op de bouwplaats was er op de bouw dan ook teken noch leven te zien. Terugrijdend naar huis zette ik alles nog eens even op een rijtje. Ik was er van overtuigd dat segunda tweede betekent, maar langzaam drong het tot mijn hersencellen door dat segunda ook gebruikt wordt voor maandag. Normaliter zegt men inderdaad segunda wat een afkorting is van segunda-feira, de tweede dag van de week en dus maandag. Zondag, de dag des Heren is natuurlijk de eerste dag maar noemen ze hier Domingo. Twee januari was op een dinsdag, terca-feira maar die week hadden de bouwvakkers, en ik dus ook, nog een weekje vakantie.

Inmiddels is er al weer een week van arbeid voorbij. Voor wat betreft ons huis kunnen er op dit moment nog wat kleine dingen gedaan worden. De pergola hebben we donderdag gestort. Hebben we emmertje voor emmertje gestort. Géén bouwvakker in Nederland die dit zou doen. Het was maar liefst 3 kuub! Het wachten is nu op de aanleg van electra en afvoeren.

We zijn nu druk bezig met de bouw van de vakantiewoningen. We zijn zover dat we kunnen beginnen met het ijzervlechten van de fundering. De bekisting hebben we inmiddels gemaakt. Misschien zullen we ons huis gaan uitbreiden met een extra kamer waar we dan de eetkamertafel in zullen zetten. Een klein detail is wel dat we hier geen vergunning voor hebben en deze waarschijnlijk ook niet zullen krijgen. Volgens de aannemer is het wel een goed idee om een extra kamer te maken omdat dit veel meer ruimte geeft en relatief goedkoop gerealiseerd kan worden. Voordat je de woning betrekt komen er architecten van de gemeente kijken of alles volgens plan gebouwd is en pas daarna krijg je een vergunning om er in te wonen. Dit betekent dat we de extra kamer voor de inspectie moeten verhullen maar dit gebeurt wel vaker. Eerst maar eens kijken wat de extra kosten hier voor zijn. De ruimte voor deze kamer is vrijgekomen omdat we er voor gekozen hebben de zwembadinstallatie ondergronds aan de ander kant van het zwembad aan te laten leggen. Ikzelf moet het gat uitgraven wat hier niet meevalt. De grond bevat veel stenen en is knetterhard. Je kunt het wel een beetje vergelijken met klei. Elke dag een stukje en dan kom ik er wel. Ik hoop het over een week of 2 af te hebben.

Voor Marijke en mij was het een jaar met vele veranderingen. In januari, nog geen jaar geleden, kochten we onze kavel in Fajã da Ovelha. In eerste instantie leek het er niet op dat we de grond zouden kopen, maar uiteindelijk was het dan allemaal rond. We wilden er eigenlijk alleen een huisje op bouwen voor vakanties maar alles afwegende besloten we eind februari dat het beter was om ons definitief op Madeira te vestigen. Ons huis in Duitsland hebben we begin maart te koop gezet en we verkochten het binnen 1 week! De nieuwe bewoners wilden er per 1 mei al in dus dat betekende veel geregel om de verhuizing in goede banen te leiden. Allereerst onze banen opzeggen en een verhuisbedrijf inschakelen. Ook tijdelijke woonruimte op Madeira moest nog geregeld worden. Eind april zijn we met onze kat Smurf vanaf Dússeldorf vertrokken. Onze spullen zouden een week later arriveren per containerschip. Helaas liep dit wat anders dan gepland, maar na 3 weken konden we onze intrek nemen in ons appartement in Arco da Calheta.

Om alle papieren, vergunningen en de import van de auto’s te regelen heeft behoorlijk wat tijd gevergd maar ook die hobbel hebben we zonder al te veel problemen genomen. We hebben vele nieuwe gezichten leren kennen waaronder Don en Wil, onze huidige buren. Onze eerste ontmoeting met hun zal ik nooit vergeten. Op 16 augustus zijn we begonnen met de bouw van onze woning. We zijn weer naar school gegaan om de portugese taal te leren beheersen, wat de één wat makkelijker afgaat dan de ander. Onze leraar Ricardo heeft gelukkig erg veel geduld met ons. Van de groep van 5 leerlingen zijn er nu nog maar 3 over. Marijke heeft (al weer) werk als hostess voor een nederlandse reisorganisatie en ik werk tijdelijk in dienst van mijn aannemer aan de bouw van ons huis en de twee vakantiewoningen. In september kregen we (voor mij) onverwachts bezoek van mijn ouders, zus en zwager die mijn verjaardag kwamen vieren en een maandje later kregen we bezoek van Tineke, Marja en Jeannet. Met sinterklaas hebben we erg veel lol gehad vooral met het voordragen van de gedichten. De kerst hebben we bij Wil en Don gevierd samen met andere kennissen en oudjaarsavond was ook onvergetelijk met een vuurwerkspectakel dat zal worden opgenomen in het Guiness book of records als zijnde de grootste vuurwerkshow ter wereld! Terugblikkend op dit alles hebben we de juiste beslissing genomen en spijt van onze emigratie hebben we nog geen seconde gehad. We hopen hier nog vele jaren met veel plezier en gezondheid te mogen wonen.

Gisteravond was het dan eindelijk zo ver. Al maanden lang werd er door menigeen naar uitgekeken. Ook ons werd regelmatig gevraagd waar we het vuurwerk van Funchal zouden gaan bekijken. De laatste 6 jaar ben ik er in nederland en duitsland gewoon doorheen geslapen; een nacht als alle andere. Dit jaar zou het anders worden. Samen met Wil en Don zijn we rond een uur of 22.00 richting Funchal vertrokken om het vuurwerk te bekijken. We hadden een prima lokatie op een terras van een hotel met een heel mooi uitzicht op het spektakel. Wat eten en drinken mee om de inwendige mens af en toe wat mee te versterken en zoals het hoort champagne. Nou heb ik wel vaker vuurwerk gezien, maar wat ons hier werd voorgeschoteld overtrof al mijn verwachtingen. Wat mooi en wat veel. Heb je ooit de kans om hier oud en nieuw te vieren op Madeira heb ik maar 1 advies: DOEN! We hebben zowel film- als fotobeelden gemaakt maar in real life is het vele malen indrukwekkender. Ik hoop binnenkort nog een filmpje op ons weblog te plaatsen.

Via deze weg willen we alle lezers een heel gelukkig, gezond en vrolijk 2007 toewensen. We hopen dat het jullie moge brengen wat jullie er van verwachten. Marijke & Marcel.