Gisteren werden we gebeld door onze vriend Valdemeiro met de vraag of we nog van plan waren om te kijken bij de slacht van het varken. Marijke had nog veel werk te doen dus ik besloot uiteindelijk alleen te gaan. In eerste instantie had ik er niet zo veel zin, ik weet inmiddels een beetje hoe het gaat hier op het eiland. Je wordt uitgenodigd en terwijl je zegt maar kort te zullen blijven draait het er vaak op uit dat je in de nachtelijke uren de thuisreis pas weer aanvaardt. Mede met het oog op oudjaarsavond wilde ik eigenlijk liever de dag rustig in huis doorbrengen, maar zoals gezegd ben ik toch “even” wezen kijken.

Bij aankomst was het varken reeds geslacht en hing aan de pergola. De ingewanden waren er reeds uit en de vrouwen waren druk bezig met het schoonmaken van de darmen. Normaal heb ik hier geen enkele moeite mee, maar de stank die hierbij vrijkwam was bijkans ondraaglijk. Vele malen moest ik echt even mijn adem inhouden teneinde daar niet terplekke over mijn nek te gaan. Ik had voor de hele familie een fles oranjebitter meegenomen die ook hartelijk in ontvangst werd genomen. Deze zullen ze op onze koninginnedag soldaat maken werd mij verzekerd. Na het reinigen van de darmen was het etenstijd en werden we in de keuken verwacht alwaar de mannen aan tafel plaats mochten nemen. Thuis had ik al redelijk wat gegeten om er zeker van te zijn dat wanneer ik hier weer vol met wijn zou worden gegoten daar niet te veel last van zou hebben. De moeder van Valdemeiro had voor iedereen al een bord opgeschept met pas geslacht varken, rijst en aardappelen. Een Maderein houdt wel van lekker eten maar vooral van veel, héél veel. Er kon dus ook geen korreltje rijst meer bij op, zo vol waren de borden. Helaas voor mij vond ik het niet zo lekker en heb er maar een beetje van gegeten. Ik zat nog steeds met die stank van dat varken in mijn neus.

Na de maaltijd zouden Valdemeiro, zijn zoontje en ik een stukje gaan wandelen, wat hoger in de bergen. aangezien dat nog een behoorlijk eindje rijden was zouden we het eerste stuk per pick-up truck afleggen. Bij ieder barreteje dat we onderweg tegenkwamen werd gestopt, wat gedronken en veel gepraat. Bij het laatste dorpje voor de bergen aangekomen ziet Valdemeiro een kennis en nodigt hem ook uit mee te gaan want hij kent de weg daar goed en kent vele verhalen over Madeira. Het was een prachtige tocht over de hoogvlakte van Pico do Meio Vintem. Hier komen zelden mensen, er zijn geen wandelpaden en/of wegen maar met een 4×4 kom je een heel eind. de uitzichten waren adembenemend en we konden zelfs Pico Areiro zien. De weg terug gingen we via een andere route die op een bepaalde plek een machtig zicht zou geven op Serra da Água. Hier kwamen we ook weer uit op een pad. Er werd me van tevoren niet verteld dat we voor dat uizicht over een glibberige richel moesten lopen met een afgrond van zo’n 600 meter naast je. Vertellen ze je ook doodleuk dat je wel de goede kant op moet vallen! Had ik zelf ook kunnen bedenken maar ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik ben gaan kijken. Op deze plek staat nog een oude ruïne van huis dat meer dan 100 jaar geleden nog bewoond was volgens de overlevering van de opa van Manuel, de kennis van Valdemeiro.

Lopende terug naar de auto zien we een andere 4×4 onze auto passeren. Manuel vond het een beetje vreemd, hij kende de auto niet en normaal komt hier echt geen mens wist hij mij te verrzekeren. Nadat we weer ingestapt waren reden we richting de bewoonde wereld terwijl Manuel ons vele verhalen vertelde over van alles en nog wat. Op een gegeven moment kwamen in the middle of nowhere ineens een prachtig gerestaureerd hutje tegen en tot mijn verbazing stopte we daar. Het gebouwtje is eigendom van zijn broer en de hele familie heeft een sleutel om het te gebruiken in de zomermaanden om er een feestje te geven. Prachtige locatie, geheel afgezonderd en mooi gerestaureerd. Even binnen gekeken en er stond natuurlijk weer van alles qua drank gereed.

Op het moment dat we wilden vertrekken kwam er een jongen geheel buiten adem en volledig in paniek aangerend. Hij was 1 van de inzittenden in de jeep die ons eerder had gepasseerd en zij waren van de weg afgeraakt. Eén van de inzittenden lag bekneld onder de auto en zij hadden niet genoeg spierkracht om hem te bevrijden. Direct zijn wij ingestapt en snel maar zeker richting het ongeval gereden. De jongen die nog in de auto zat, zat met zijn onderbeen klem en gelukkig konden we hem snel bevrijden.

Hij was bij kennis maar heeft waarschijnlijk wel enige botbreuken opgelopen. Op zich heeft dit gezelschap erg veel geluk gehad. Precies op deze plek is er een ander pad dat verder naar beneden loopt en daar is hun jeep ook direct pestopt met rollen. Was dit ongeval 20 meter verderop gebeurt, dan had geen van de inzittenden dit meer naverteld want de helling van zo’n 70 % gaat zeker 500 meter naar beneden.

We zijn met de gewonde voorin en de rest op de laadbak zo snel en veilig als we konden naar het eerste het beste dorpje gereden. we hadden inmiddels de ambulance al gebeld en na aankomst in het dorpje was deze ook snel ter plekke om de gewonde jongen af te voeren.

Nadat de ambulance was vertrokken kwam het hele dorp aangelopen en al gauw zaten we (weer) in een kroegje. Nu moest het hele verhaal aan iedere inwoner verteld worden natturlijk waarbij men zich ook rustig in een hevige discussie stortte over hoe het had kunnen geburen, hoeveel ze wel of niet gedronken hadden en wat er vroeger allemaal wel niet aan ongelukken had plaatsgevonden. Dit tafereel duurde maar liefst 2 uur waaruit je rustig de conclusie kunt trekken dat Madereinen wel heel erg goed kunnen ouwehoeren. Mocht daar ooit nog een olympische titel in te vregeven zijn dan dicht ik hen een hele grote kans toe. Uiteindelijk was ik rond een uur of 20.30 weer veilig thuis.

Voor diegenen die nog steeds vol verwachting zitten uit te kijken naar de oplossing van raad het plaatje.
het maakt onderdeel uit van een levensgrote kerst stal op de boulevard van Calheta. In tegenstelling tot de meeste kerst stallen hier op het eiland heeft men gekozen voor een moderne uitstraling waarin het autenthieke toch bewaard is gebleven.

Al geruime tijd geleden had Valdemeiro, onze grondwerker, ons uitgenodigd bij hem thuis om zijn bijenkasten te laten zien. Eergisteren was het dan eindelijk zover. Aangezien het moeilijk te vinden was wachtte hij ons op de doorgaande weg op. Eerst dronken we een kopje koffie in de lokale kroeg te São João. Daarna gingen we naar het huis van zijn moeder.

De rest van de familie woont er naast en we werden door iedereen welkom geheten. Het was een warm onthaal en direct moest er gedronken worden. Ik kreeg de keus uit whiskey of een likeurtje. Aangezien het nog maar 10 uur’s ochtends was koos ik voor de tweede optie. De moeder van Valdemeiro was druk bezig met brood bakken op een houtvuurtje. Marijke werd gevraagd of ze misschien een kopje koffie wilde maar Valdemeiro zei direct dat Marijke alleen maar thee drinkt. Prompt werd zijn zus het veld ingestuurd om verse kruiden te gaan plukken. Ook ik kreeg een kopje thee en alhoewel ik er geen liefhebber van ben moet ik bekennnen dat het erg lekker was. Valdemeiro moest eerst nog aardappels rooien voor zijn moeder dus die was nog even bezig. De mensen hier leven een eenvoudig maar zeer gelukkig bestaan en zijn bereid alles met je te delen. Ze leven vooral van het eigen land waarop groente en fruit wordt verbouwd. Vaak hebben ze er nog een varken of een geit bij die voor de feestdagen geslacht wordt. De zwager van Valdemeiro is visser en dit was ook duidelijk te zien.

We zagen een hoop nieuwe fruitsoorten die ook prompt geplukt werden om te proeven. Ik ben de namen al weer vergeten maar het was allemaal erg lekker. Nadat Valdemeiro klaar was met het rooien van de aardappelen namen we afscheid van de familie en zouden we naar het huis van Valdemeiro gaan, maar niet zonder lege handen. Een grote zak met aardappelen, een zak met een tomaten variant die wij niet kenden en een vers, zelfgebakken brood. Daarna met de pick-up truck naar het huis van Valdemeiro, die een kilometertje verderop woont.

Aangezien de bijenkasten langs de levada staan moesten we eerst nog een stukje rijden en stopten we op een plek waar de levada da weg kruiste. Hier moesten we even wachten op een aantal vrienden van Valdemeiro die ook mee zouden gaan. Langzaam drong het tot ons door dat we niet alleen even naar de bijen gingen kijken, maar daar ook nog wel even zouden blijven, getuige de kruiken wijn, aardappelen, frisdrank, bier en stukken vlees die door zijn vrienden werden meegenomen. Nadat het gezelschap compleet was moesten we ongeveer 20 minuten lopen om bij de bijenkasten te geraken. Ze hadden er een schuurtje bij gebouwd om alle noodzakelijke spullen in op te bergen en water haalden ze met een lange tuinslang uit de levada. De anderen gingen vast een vuurtje maken ter bereiding van de maaltijd en ik ging met Valdemeiro even bij de bijen kijken.

Na het nemen van deze foto werd ik gestoken door een bij, maar dankzij een snel ingrijpen werd erger voorkomen. Direct werd er een knoflookje uit de grond getrokken en doormidden gesneden. Deze moest ik maar even over de plek heenwrijven waar de bij mij gestoken had. Binnen 1 minuut nergens meer last van dus dat helpt erg goed tegen bijensteken. Ze zullen er wel enige ervaring mee hebben neem ik aan. Nu werd het tijd om de aardappelen te wassen en te koken. Uit de vrije natuur werden een aantal kruiden geplukt en aan het water toegevoegd. Na het opzetten van de aardappelen moest het vlees in kleine stukjes gehakt worden zodat we deze wwer aan de lauriertakken boven het vuur konden roosteren.

Grappige anekdote van deze hond is dat de stukjes vlees die niet opgegeten werden aan het hondje werden gevoerd. Nadat het buikje van de hond vol was begon deze de stukjes vlees te verstoppen door ze te begraven en met bladeren te bedekken. In Nederland zie je dit de honden niet meer doen, maar hier lopen ze altijd los. Die heeft voor de volgende keer in ieder geval nog een maaltijdje!

Anders dan dat deze foto doet vermoeden werd het vlees gewoon met een mes en een bijltje in stukken gesneden. Natuurlijk werd er gedronken en niet zo’n klein beetje ook. Eén jongen had een gitaar meegenomen en speelde af en toe wat liedjes. Nadat de aardappelen gekookt waren werd het vlees gegrild.

Na het eten was het tijd geworden om een kaartje te gaan leggen. Ook ons werd gevraagd mee te doen maar aangezien we er niets van begrepen hebben we hier niet aan meegedaan. Wel hebben we geprobeerd het te snappen maar mij lukte het in ieder geval niet. Ook anderen in het gezelschap kenden het spel niet en keken toe. het begon nu te schemeren en aangezien we nog een wandeling over een smal pad met redelijk steile afgronden te gaan hadden werd besloten alles op te ruimen en de terugreis te aanvaarden. Gezien de hoeveelheid genuttigde alcohol was dit een weloverwogen beslissing.

Weer aangekomen bij de weg werden we uitgenodigd bij één van zijn vrienden thuis om daar nog even een drankje te nuttigen. Ze waren net verhuisd naar hun nieuwe huis en woonden er nog maar 2 dagen. Direct werden we weer zeer gastvrij onthaald en moesten we de woning van boven tot beneden bewonderen. Een mooi huis met alles erop en eraan. De vrouw des huzes kwam direct weer met wijn op de proppen en een andere vriend had zijn accordeon thuis opgehaald. Valdemeiro was even naar huis gereden om zijn mondharmonica op te halen en nu ging het feest pas echt van start. Iedereen zong en alles was zo spontaan! Ze zingen over dingen die ze meemaken en verzinnen de tekst ter plekke. Soms daagt de ene de andere uit waarop weer gereageerd moet worden.

Rond een uur of half elf hebben we van iedereen afscheid genomen en zijn we huiswaarts gekeerd. Ik had hem behoorlijk hangen en voelde mij de volgende dag nou niet bepaald fris. Wel hebben we een onvergetelijke ervaring meegemaakt die mij lang zal bijblijven. We boffen dat we hier mogen/kunnen wonen met een bevolking die zo openhartig, vriendelijk en vrijgevig is. We zijn al weer uitgenodigd om volgende week te komen bij de slacht van het varken, maar Don vertelde me dat je dan ook het bloed van het varken moet drinken dus ik weet het nog niet…………..

Voor alle werknemers en opdrachtgevers was er gisteravond een etentje georganiseerd bij Mad Era in Arco da Calheta. De organisatie lag in handen van Andrade, onze aannemer die tevens een belang in het restaurant heeft. We waren er met een man of 30 en we kregen de keuze uit 2 hoofdgerechten, 1 vis en 1 vlees. Marijke en ik kozen beide (natuurlijk) voor het vleesgerecht. Spare ribs met gebakken aardappelen en groenten. We hebben ook kennis gemaakt met een engels stel waar Andrade op dit moment een huis voor aan het bouwen is in Estreito da Calheta. Hun liggen qua bouw iets voor op ons huis want bij hun zijn de dakpannen net gelegd. Ze vertelden ons dat ze er al op 20 februari in moeten omdat ze dan uit hun tijdelijk verblijf moeten. Het lijkt mij onmogelijk maar hier kijk ik nergens meer van op. Het was een gezellige avond en iedereen kreeg na afloop van het diner een geschenk van Andrade.
Van het zoontje van Manuel, onze uitvoerder, kregen we een mooie kerstkaart met een foto van hemzelf erop. Elke dag dat ik naar de bouw ga neem ik speciaal voor hem een extra snoepje mee en dit was zijn manier om zijn dank te betuigen. De mensen hebben het hier niet breed en snoep is alleen voor speciale dagen of voor de welgestelde mensen. De week dat ik in Nederland was, dook hij ieder dag bij thuiskomst van zijn vader in diens tas op zoek naar het snoepje, dat niet gevonden werd. Mocht het nog eens gebeuren dan zal ik Manuel wel wat extra snoepjes geven voor de dagen dat ik er niet ben.

Onze buurman Don heeft een leuk filmpje gemaakt met een impressie van de kerstverlichting in Funchal. We wensen iedereen veel kijkplezier en de allerbeste wensen.

Eergisteren was de laatste dag waarop er gewerkt werd en om alle bouwvakkers onze dank uit te spreken hadden wij een bbq georganiseerd. Nou gaat dat wel een beetje anders dan (tegenwoordig) in Nederland. Hier op Madeira is de espetada een heel bekend gerecht en wanneer men besluit een zogenaamde churasco te houden dan bouwt men een vuurtje en grilt het vlees daarboven. Met name in de weekenden en in de vakanties zie je de bevolking overal op het eiland in de vrije natuur bbq-en. Voor het bereiden van espetada heb je een paar ingrediënten nodig. Allereerst takken en blaadjes van de laurier. Deze groeit hier overal in de bergen dus daaraan geen gebrek. De takken gebruiken we als spies en de bladeren voor het kruiden alsmede een stuk of 10 teentjes knoflook. Stukken beef (in totaal 5 kg) worden dan aan de lauriertak geregen en ingewreven met grof zeezout.

Daarna boven het vuurtje en klaar is kees. We hadden er wat stukken brood en natuurlijk wijn bij die de andere jongens hadden meegenomen. Ik had nog een kratje bier meegenomen dus alles was aanwezig voor een hele gezellige middag. Aan het einde van de dag hadden we voor alle medewerkers nog een kerstgeschenk in de vorm van een fles drank en voor hun vrouwen een doos bonbons. Wij zijn trots op “onze” bouwvakkers en het is een leuk team om mee te werken.