Vorige week vrijdag zou ik samen met Marijke 4 vrienden van Don en Wil van het vliegveld halen. Don en Wil waren beide verhinderd en vroegen ons of dit mogelijk was. Natuurlijk was dit geen probleem en begaven wij ons afgelopen vrijdag richting het vliegveld van Madeira. Wil had nog snel even een a4-tje geprint met hun namen erop en hun vrienden zouden ons daaraan moeten herkennen. Nog even hebben wij buiten staan kijken hoe het vliegtuig komende vanuit Brussel landde.

De vrienden van Don en Wil zijn veilig geland!

Nog even staan we boven te kijken hoe het vliegtuig richting zijn plaats taxied. Marijke wil al naar beneden, maar ik heb net een sigaretje opgestoken en wil deze eerst even oproken. Ik zie hoe de bagageluiken worden geopend en als eerste zie ik iemand er een rolstoel uithalen. Ik gein tegen Marijke door te zeggen dat mijn moeder ook is meegekomen vanwege de rolstoel. Inmiddels komen de eerste passagiers al uit het vliegtuig en Marijke dringt aan om snel naar de ontvangsthal te gaan. Wij weten immers niet wie het zijn en moeten er dus op tijd staan. Marijke zal foto’s maken voor de vrienden van Don en Wil en ik sta er met het A4-tje geduldig te wachten.

Zullen ze het herkennen en hoe zien ze er eigenlijk uit?

Na enig wachten gaan de deuren van de aankomsthal open en ineens zie ik daar mijn vader en moeder met feestmuts en toetertjes. Even later ook mijn zus Lydia met mijn zwager Geert-Jan. De verrassing is voor mij compleet. Ik had het helemaal niet aan zien komen. alhoewel ik sommige handelingen en acties van Marijke nu wel beter kan plaatsen. Ik vraag ook nog in al mijn onnozelheid waar die vrienden van Don en Wil zijn, maar uiteindelijk valt het kwartje dan toch. Ik ben een beetje voor jan l.l gezet, maar met zo’n surprise maakt het mij ook geen bal uit.

Pa en Ma in vol ornaat door de douane.