Nadat ik gisteren thuis aankwam meldde Don, onze buurman, dat ik snel naar binnen moest want de regen was zo hevig geweest dat er bij hun water in de woonkamer stond. Dus snel naar binnen en gelijk kijken. Gelukkig viel het bij ons enorm mee, erg lag een klein plasje voor de terrasdeuren die ik gauw heb opgedweild. Aangezien de regen zo fel en zo horizontaal was, heeft het een weg tussen de kieren door kun vinden! Kijkend op het terras zag ik van alles voorbij drijven waaronder mijn slippers, het kattegras van Smurf en heel veel blaadjes van planten. Ik heb later het roostertje verwijderd welke op het afvoerputje zit om het overvloed aan water en wat ietsmeer zei, een veiligere aftocht te garanderen. Eén en ander komt ook doordat ze hier over het algemeen geen dakgoten hebben en het water dus zo van je dak op het terras stroomt.

Reeds enige dagen is het weer op het eiland omgeslagen. Vanaf zaterdag werd het wat regenachtiger en begon de wind wat aan te trekken. Zodra het weer onstuimig wordt op het eiland moet je je rijstijl en route daarop aanpassen. Mijn moeder en zwager zullen zich wel herinneren dat we aan de noordzijde van het eiland over de oude R101 reden terwijl het wat miezerde. Je wilt hun immers iets spectaculairs laten zien. Aan de gevallen stenen liggend op de weg zei ik nog dat het eigenlijk niet zo slim was om deze route onder deze omstandigheden te nemen. Nog geen 5 minuten later viel er dan ook een steen(tje) op mijn voorruit die gelukkig bespaard bleef. Wel koos ik eieren voor mijn geld en heb de route over de nieuwe weg vervolgd.
Eergisteren zijn op diezelfde plek 2 toeristen om het leven gekomen. Hun auto werd gergrepen door een enorme rots die naar beneden denderde en zij werden met auto en al de zee ingesleurd vanaf een hoogte van ongeveer 50 meter. Ik ben dus gewaarschuwd!
Gisteren was het op de bouw erg slecht met het weer. Enorme buien waar de regen inmiddels de horizontale route had gekozen. Ook onweerde het en ik ben helemaal niet bang aangelegd, maar als je je in de wolken bevindt en het onweert, dan bekruipt je toch een onaangenaam gevoel. Waar je je ook bevond op de kavel, je werd drijfnat. Na het lossen van het beton hielden we het dan ook voor gezien. Normaliter zou ik dan via Paúl do Mar naar huis rijden, maar ook deze route kenmerkt zich door steile kliffen met veel vallend gesteente. Dus dan de andere route maar via Prazeres, maar die heeft als nadeel dat die hoger ligt en bij slecht weer rijd je dan in wolken. Gevolg is dat je bijna geen zicht hebt en bovendien viel de regen weer met bakken uit de hemel wat het er ook niet eenvoudiger op maakte. De regen spoelde over de weg en sleurde alles wat op zijn pad kwam mee dus ook daar veel stenen en planten op de weg, maar niet levensgevaarlijk. uiteindelijk kwam ik na een uurtje rijden thuis aan.
Voor vandaag zijn de vooruitzichten ook niet al te best, windkracht 7 en golven tot 6 meter en felle buien afgewisseld door af en toe wat zon.

Gisteren is hij dan eindelijk gearriveerd, de grote machine die de rotsblokken op de kleine kavel moet verbrijzelen. Als je dit apparaat naast het kleintje ziet denk je dat deze de klus snel zal klaren. Niets is echter minder waar. De enorme rotsen liggen precies verkeerd met hun breuklijnen en ook deze machine heeft er nog een hele klus aan, maar het gaat wel lukken. Aangezien het nog steeds regenachtig is komt de betonmixer niet naar beneden om te lossen. Maandag en dinsdag hebben we het met het kleine machientje gedaan, maar die heeft niet zo veel inhoud in zijn bakje. We zijn er 3 uur mee bezig geweest om het te lossen door met dit kleine graafmonster op en neer te rijden. Gisteren hadden we de beschikking over een groter exemplaar en daar hebben we dan ook gretig gebruik van gemaakt om het beton naar beneden te evrvoeren. Duurde al met al ook nog een dik uur.

big en little brother gebroederlijk naast elkaar

Inmiddels zijn we wwer een week verder en er is de afgelopen week redelijk wat werk verricht. Maandag hebben we de bekisting van het zwembad verwijderd en weer spijkervrij gemaakt. Op dinsdag en woensdag is er gewerkt aan de fundering van het huis. Deze ligt er nu voor het grootste gedeelte in, allen de fundering van het trappenhuis moet nog gestort worden. Dit gebeurt echter pas nadat de muur van het bergingshok gemaakt is. Deze muur is tevens een “retainingwall” om grondwater en druk op te vangen zodat de woning hier geen last van heeft. Zaterdag hebben we hier een begin aan gemaakt. Deze muur krijgt een dikte van ongeveer 1 meter! Tegenvaller was wel dat het weer niet meespeelde. Het miezerde en de helling waarover de betonauto zou moeten rijden veranderde al gauw in een glijbaan. Nu moest er 6 kuub beton met een klein graafmachientje naar beneden gebracht worden. De inhoud van 1 bakje schat ik 150 liter dus je kunt wel uitrekenen hoeveel keer dat ding op en neer is gereden. Eind deze week moet die muur en de rest van de fundering af zijn en kunnen we beginnen met het storten van de vloeren.
De grote graafmachine die nodig is voor de vakantiewoningen was er zaterdag nog steeds niet. Volgens Andrade omdat andere werkzaamheden met dit apparaat elders waren uitgelopen. Ik ben benieuwd of ie er vandag wel is. We zullen het wel zien.

Hier ze je duidelijk het hoogteverschil tussen de weg en de grond waar het huis wordt gebouwd. Verder kun je een gedeelte van de fundering zien waar straks het huis zal verrijzen. Onderaan de muur is de sceptic tank ook te zien.

Aangezien Madeira een vulkanisch eiland is, heeft het eiland weinig tot geen zand. Dit levert met name voor de bouw een probleem op. Immers, zand is een groot bestandsdeel van beton en beton heb je weer nodig om (stevig) te kunnen bouwen. Het importeren van zand per schip zou wel een hele dure aangelegenheid worden en zodoende is men op het idee gekomen om het zand op te baggeren uit de zee. Mede door de geologische oorsprong loopt het onder de waterspiegel zeer steil af, net als het eiland zelf. Men baggert derhalve ook dicht bij de kust vanwege het feit dat het opgebaggerde zand erosie is van het eiland. Om aan de vraag te kunnen voldoen zijn een aantal schepen dag in, dag uit bezig met het baggeren. Het zand dat dan naar boven komt is zeer fijn van structuur en heeft in tegenstelling tot in Nederland een donkergrijze tot zwarte kleur. Immers Madeira bestaat voor een groot gedeelte ook uit donkere rotspartijen. Meest opmerkelijk vind ik wel dat dit zand miljoenen vissetanden bevat.

Helaas is de foto niet zo scherp, maar de tanden zijn toch duidelijk zichtbaar

Sinds een week of 2 hadden we last van water dat bij ons achter op de parkeerplaats bleef staan. Nader onderzoek wees al snel uit dat er ergens een verstopping moest zitten want zodra de kraan in de keuken openging, stroomde het met dezelfde snelheid uit het putje op de parkeerplaats. Uiteindelijk hebben we de buurman, tevens huisbaas, er maar bijgehaald. Wil was die dag aan het werk, dus Don, Marijke en ik hebben de buurman geholpen met het ontstoppen. Eerst hebben we geprobeerd met een tuinslang in de afvoer te gaan en dan de kraan open te draaien. Al gauw bleek dat niet al te veel effect te hebben, we kwamen tot ongeveer een meter of 6 wat betekende dat het probleem ver weg zat, namanlijk in de meubelzaak onder onze appartementen. Dus maar eens wat soda proberen. Al gauw hadden we daar een kilo’tje van gebruikt zonder enig resultaat. Even proberen wat er gebeurt als we er een beetje druk op zetten. Gevolg: het spuit bij beide appartementen de keuken in. De buurmaan is er niet blij mee, maar stelt onze hulp op prijs. Nog maar wat soda gehaald en ook deze 2 kilo’s hadden niet het gewenste resultaat. Ook hebben we wel een een uur of 2 geprobeerd om met behulp van een ontstopper (hoe noem je zo’n rubber ding met een houten steel eigenlijk?) de boel weer een beetje vrij te krijgen. Er kwamen enorme brokken vet uit en de stank was niet te harden, maar ook dez poging liep op niets uit. We hebben de boel maar weer aan kant gemaakt en in de tussentijd probeerde de buurman een bedrijf te benaderen om de verstopping te verhelpen. “Nou, vandaag zijn we bezig op het vliegveld en misschien komen we daarna wel.” was het antwoord. Wij zeiden direct al tegen elkaar “Die komen vandaag niet meer”.
De volgende ochtend was er inderdaad een mannetje die er enkele liters zoutzuuroplossing heeft ingegooid , maar ook tevergeefs. (Hadden wij trouwens ook al gedaan). Weer een dag of wat later komen de echte professionals met hogedrukleidingen en compressoren. Ook zij moesten hun pogingen staken aangezien ze niet verder leken te komen. Ook deze keer moesten beide keukens het regelmatig ontgelden en spoot het water met alle rommel door de keuken. Don en Wil waren beide aan het werk dus Don moest in allerijl weer terugkomen om te dweilen en te poetsen en net als Marijke het wassende water te keren. Nu restte de buurman nog maar 1 oplossing. De aannemer erbij halen die de boel destijds heeft aangelegd en de leidingen vrijmaken. Na enig zoeken dachten ze het gevonden te hebben, er zaten grote brokken vet in en ook stukjes cement. De boel weer dichtgemaakt en testen maar. Helaas, ook dit had niet het gewenste resultaat dus de volgende ochtend maar weer verder bikken in de winkel onder ons. Blijkt uiteindelijk dat deze afvoer nergens op aangesloten zit en na een metertje of 2 loopt er dan weer een buis verder richting riool. Opletten bij de bouw van ons huis dat ons dit niet overkomt! Ik begrijp eigenlijk niet hoe het 4 jaar lang goed is kunnen gaan.