Anderhalve week geleden heeft het hier enorm geregend op Madeira en her en der waren wegen deels versperd ivm vallend gesteente en verzakte grond. Op zich niet zo bijzonder want dat gebeurt wel vaker. Wel was de hoeveelheid regen extreem. Op de sommige toppen van Madeira, Pico Areeiro en Pico Ruivo werd in een tijdsbestek van 24 uur een recordneerslag gemeten van bijna 15 cm!
Ik had die maandag erna met Marijke afgesproken even wat te drinken in de jachthaven van Calheta. Na mijn auto geparkeerd te hebben in de parkeergarage vervolgde ik mijn weg naar buiten. Daar aangekomen zag ik een drietal mensen op de steiger van de jachthaven staan en alle drie keken ze naar boven richting de rotswand. Nietsvermoedend liep ik door en in de verte zag ik Marijke al staan met haar mobieltje in de hand.
Wat ik niet wist en ook niet had gezien is dat er rotsblokken naar beneden waren gekomen daar waar ik net gelopen had. Marijke wilde me bellen en me zeggen dat ik daar dus niet langs moest lopen! Nog geen halve minuut nadat ik daar gepasseerd was, kwamen er nog veel meer stukken rots naar beneden en geloof me: daar is geen vluchten aan! In een seconde of 2 kwamen enkele kubieke meters gesteente naar beneden en richtte heel wat schade aan. Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen en ik heb direct 112 gebeld. De politie was snel ter plaatse om alles af te zetten, alleen naar het idee van de (buitenlandse) omstanders wel heel beperkt. Hieronder even een link naar het journaal van Madeira die er een artikel aan gewijdt hebben.

http://ww1.rtp.pt/multimedia/?tvprog=15790&idpod=22778
Het filmpje van de jachthaven is genomen vauit de parkeergarage. Dubbelklik bij het begin van het filmpje op de beelden en je ziet het op volledig scherm.

De inmiddels in grote getale gearriveerde politie vroeg ik of het veilig was mijn auto uit de parkeergarage te halen en volgens hun kon dat wel. Ik mocht er wel even snel langs lopen maar moest dan wel dicht tegen de panden aan blijven lopen want dat zou veiliger zijn. Ik heb hiervoor bedankt en snap ook niet hoe je zoiets kan adviseren cq toestaan. Ik heb van Marijke een lift gehad, wat inhield dat we een omweg van zo’n 5 kilometer moesten maken. Daar nog een keer onderdoor lopen is de goden verzoeken. Ook in de parkeergarage voelde ik mij niet geheel op mijn gemak en heb daar een tactische route langs muren en pilaren uitgestippeld.

Pas 2 dagen na het gebeurde zijn alle bedrijven in de jachthaven, alsmede de jachthaven zelf afgesloten voor iedereen. De manier waarop ze dit aan de ondernemers hebben medegedeeld is wel weeer van een nivo dat ik denk: Hoe stom kun je zijn! Bij alle ondernemers is er een brief onder de deur doorgeschoven met de mededeling dat ivm verdere afbrokkeling van rotsen en de daarmee samenhangende veiligheid de betroffen panden dicht moesten blijven voor de periode van 36 uur. Maw eerst je leven riskeren om uit te vinden dat je helemaal niet mag zijn daar waar je nu bent!

Geen kleine jongens dus!

Speciaal opgeleide mensen zijn vanaf boven afgedaald aan touwen en hebben al trappend en schoppend de loszittende rotsen verwijderd. Helaas zijn hier geen beelden van, maar ik heb me laten vertellen dat de ravage hierdoor in omvang nog is toegenomen.

Hier dan het vervolg van het verhaal van gisteren. Vanochtend ben ik vol goede moed vertrokken richting Financas. Stipt om 08.45 stond ik op de stoep voor een gesloten deur. Voor mij was er nog een vrouw die daar ook wat wilde regelen dus ik moest even wachten voordat ik aan de beurt zou zijn. Normaal werken ze daar aan de balie met een vrouw of 4 maar toen ze mij zagen, dook iedereen ineens in de boeken opdat ze mij maar niet zouden helpen. Uiteindelijk moest iemand mij (met tegenzin) wel helpen en op de vraag of alles nu juist was ingevuld wisten ze me te vertellen dat dit niet het geval was. Samen met de medewerkster en haar collega werd mij verteld wat ik eigenlijk had moeten invullen. Al met al moest er wel het één en ander aangepast worden en bleef ik aan de balie mijn papieren in orde maken. De rij achter mij was inmiddels aangezwollen tot het formaat dat laatsten inmiddels buiten stonden en net nu ik alles had ingevuld kwamen de andere medewerksters ook in actie. Natuurlijk was ik de eerste in lijn en werd weer door een andere mevrouw geholpen die mij vroeg of ik zeker wist dat dit de juiste gegevens zijn die ik had ingevuld. Ik antwoordde met een volmondig ja, want ik had immers advies van 2 van haar medewerkers gekregen die mij hadden uitgelegd hoe het nu juist in te vullen. Alle papieren werden ter hand genomen en beetje bij beetje ingevoerd in de computer. Af en toe kwam ze even bij mij omdat ik sommige dingen over het hoofd had gezien. Na veel kreunen en zuchten (wederzijds) kwam ze weer naar me toe met de mededeling dat de maatvoeringen die ik had ingevuld niet klopten. Ik snap er echt geen kl..te van. De architecte zegt A, de notaris zegt B en haar collegas C en zij zegt dus weer D. Uiteindelijk hebben we de optie D dan maar genomen want ik weet het zo langzamerhand ook niet meer. Dan maar iets op papier wat niet klopt. Ze willen het graag zo hebben neem ik aan. Om 10.45 stond ik dan eindelijk buiten met de benodigde paperassen.
Daarna heb ik Marijke opgehaald en ben ik samen met haar naar de notaris gegaan waar ik al een afspraak had geregeld. Daar duurde het nog even, maar we kunnen nu vol trots zeggen dat we eindelijk de 2 woningen gesplitst hebben. Het papier van de gemeente heb ik aan de notaris overhandigd die op haar beurt de woning bij het kadaster zal registeren. Het zal me benieuwen of dat goed gaat, want volgens mij klopt er geen bal van. Inmiddels is het haar probleem en niet meer de onze. We zijn weer een klein stapje verder in de malle molen der burocratie. Al met al een nuttige dag.

Vandaag ben ik maar weer eens in de weer gegaan om de benodigde papieren voor de vakantiewoningen te bemachtigen. Inmiddels heb ik al enige ervaring met de burocratie hier op Madeira, maar nu is het weer zover dat ik het van me af moet schrijven. De woningen zijn al een jaar geleden opgeleverd, maar staan nog steeds niet geregistreerd bij het kadaster. Hiervoor hebben eerst 2 advokaten hun best moeten doen om de grond bij de gemeente te splitsen, want je kunt op 1 kavel geen 2 woningen hebben op Madeira. Gisteren maar eens de stoute schoenen aangetrokken en navraag gedaan bij de gemeente hoe het er voor stond. wat blee”: De aanvraag was al in december goedgekeurd, maar ze hadden verzuimd ons hiervan op ed hoogte te stellen. Ik was al lang blij dat het bij de gemeente allemaal goedgekeurd was.’s Avonds vol trots de papieren aan Marijke laten zien en we namen het besluit dat ik vandaag het “even” zou laten registreren bij het kadaster.
om 09.00 uur ben ik in de auto gesprongen en na een kwartier was ik bij het kadaster en er was geen rij! Direct aan de beurt dus zo gepiept dacht ik nog. de man die mij holp keek in de papieren en zei direct: Er ontbreekt nog een papiertje, namenlijk de escritura. Navraag bij de beambte leerde me dat ik daarvoor eerst naar de notaris moet, maar gelukkig zat die dichtbij. Om 09.30 bij de notaris aangekomen werd ik te woord gestaan door een secretaresse, die mij vroeg een half uurtje te wachten totdat de notaris terug zou komen. Die kwam inderdaad een half uur later en bekeek het geheel en bevestigde mijn vermoedens dat ergens in de papierwinkel iets niet klopt. Ik moest maar teruggaan naar de belastingdienst want de maatvoering van de kavel is verandert omdat wij een stoep aan hebben moeten leggen. Aangekomen bij Financas (lees belastingdienst) was er al een behoorlijke rij voor mij en het duurde wel een uur voordat ik geholpen werd. In mijn beste portugees legde ik uit wat ik wilde en ik moest eerst weer naar een ander kantoortje binnen hetzelfde gebouw om daar voor 40 cent een aanvraagformulier te kopen. Terug bij financas weer een kwartier wachten en ik was weer aan de beurt. ik vroeg de medewerkster om hulp bij het invullen van het formulier, maar dat werd in alle toonaarden geweigerd want dan kunnen ze je ook niet aansprakelijk stellen. Moeilijker kunnen we het niet maken zullen we maar zeggen. Uiteindelijk ben ik binnenmonds vloekend maar richting de architecte gegaan om haar hulp te vragen. Ik moet haar echt een compliment geven want ik heb daar in het verleden al meermaals veel hulp aan gehad. Zij heeft samen met een medewerkster de tijd genomen om dit alles in te vullen, maar tegen de tijd dat het zo ver was, had financas de deuren gesloten in verband met lunchpauze. Ik had een flauw vermoeden dat het ingevulde formulieer niet juist was ingevuld dus ter controle even naar de notaris om haar mening te vragen. haar leken de cijfers ook niet te kloppen, maar als de architecte het zo had gedaan zou het wel goed zijn in haar ogen. in de tussentijd even een broodje gegeten en nog steeds niet overtuigd van het gelijk van de architecte ben ik nog even bij het kadaster langsgegaan om hun mening te vragen, maar daar kreeg ik nul op mijn request. Om 15.00 uur de weg naar financas nog maar eens gemaakt en na een klein uur wachten liet ik vol trots mijn papieren zien. In eerste instantie begreep de medewerkster er niet veel van maar uiteindelijk ( met stiekem een beetje hulp van haar) waren de formulieren ingevuld en klaar voor het invoeren in de PC. Daar ging het echter niet zoals het hoort te gaan, want ik had naar nu pas bleek de verkeerde papieren ingevuld! gauw weer nieuwe kopen maar het was al sluitingstijd dus met de nieuwe, en hopelijk juiste papieren gauw bij de architecte langs die het voor ons heeft ingevuld. Morgen om 09.00 gaat financas weer open en ik zorg dat ik er om 08.30 ben zodat ik direct aan de beurt ben. Al met al dus een dag om een verschrikkelijke koppijn van te krijgen, maar mij krijgen ze niet klein! wordt vervolgd……..

Afgelopen weekend was het hondenweer hier op Madeira. Een kleine windkracht 9 gepaard gaande met hevige regenval teisterde het eiland en de temperaturen vlogen naar beneden. Nou is het vrij bijzonder dat het op Madeira sneeuwt, maar het is nu al de vierde keer deze winter dat er melding wordt gemaakt van sneeuw op de hoger gelegen gebieden (boven de 1200 meter). Men is uiterst waakzaam en sluit de wegen er naar toe dan ook direct af omdat zowel de autobanden als de bestuurders en ook de wegen er niet bepaald op afgestemd zijn. Toch besloten we het te proberen om een ritje in de sneeuw te kunnen maken maar helaas waren de wegen op de hoogvlakte richting Encumeada afgesloten. Wel was het duidelijk dat er enorme hoeveelheden hemelwater de hoogvlakte in een meer hadden veranderd.

Bovenstaande foto’s zouden ook wel ergens bij het Ijsselmeer genomen kunnen zijn. Aan beide zijden van de weg water zo ver het oog reikt. Nou was dat door de mist niet al te ver. Exacte lokatie was van Paùl da Serra richting Canhas. De weg ligt iets verhoogd dus eigenlijk een soort van dijkje wat ons het gevoel gaf eventjes in Nederland te zijn.

Een veel voorkomende boom op Madeira is de Eucalyptus, zeker aan de zuidzijde van het eiland. Deze boom is eind 18e eeuw ingevoerd om de kaalslag op het eiland tegen te gaan en toch in de behoefte aan hout te voorzien. Het is een snelle groeier en kan wel 5 meter per jaar in lengte toenemen. Ander voordeel van deze houtsoort is dat deze veel olie bevat en daardoor goed brandt. Grote stukken van het Laurisilva waren reeds in as opgegaan en het werd ook steeds lastiger om het hout naar beneden te halen vanaf de steile hellingen. Men had het hout nodig om houtskool van te maken die op haar beurt weer gebruikt werd in de suikerrietindustrie om de ketels mee te stoken. Het hout van deze boom is totaal ongeschikt voor constructie omdat het hout na droging ook gaat splijten en de stam in een spiraalvorm groeit. Dat laatste is ook de reden dat de bast er in lange stroken vanaf valt. Op Madeira groeit deze boom eigenlijk schijnbaar tegen de regels van de natuur linksom, dwz tegen de wijzers van de klok en de draairichting van de zon in. Hiervoor is natuurlijk een eenvoudige verklaring, deze boom komt oorspronkelijk van het zuidelijk halfrond, Australie, en daar gaat de zon precies tegenovergesteld van het noordelijk halfrond.

Waarom men deze boom tegenwoordig als een pest beschouwd heeft 2 redenen. De eerste is dat hij bijna niet meer uit te roeien is. De zaden die van de bomen vallen kunnen tientallen jaren goed blijven en ontkiemen. Vooral na een bosbrand worden de zaden aangespoord om uit hun schijnbare winterslaap te ontwaken. De andere reden is dat 1 eucalyptusboom gemiddeld per dag 25 liter vocht aan de grond onttrekt en daarmee ander leven op de bodem nauwelijks een kans geeft. Dit in tegenstelling tot de oorspronkelijke vegetatie van voornamelijk laurier en heide. Vooral de heide, die hier tot boomhoogte groeit, produceert per m2 20 tot 40 liter water per dag door middel van condensatie op de bladeren.

Neemt niet weg dat wanneer je door een stuk bos met eucalyptus loopt, je snel geneigd bent om nog eens diep te inhaleren om de kenmerkende geur tot je te nemen. Madeira staat al bekend vanwege haar schone lucht, maar lopend door een eucalyptusbos geeft het nog een extra dimensie. Natuurlijk kun je er ook hele mooie fotos van maken. (klik op de foto voor een groter afbeelding)

Inmiddels ben ik al druk aan het wandelen samen met andere gidsen van Madeira. Ik weet inmiddels ook al een beetje meer over de opleiding die ik ga volgen. Het zal 5 avonden in de week zijn, in Funchal en dat gedurende 7 óf 12 maanden. Iets meer dan ik gedacht had (understatement). Wanneer het allemaal van start gaat weet ik nog (steeds) niet maar dat is dan ook wel weer typisch portugees. Ik zal denk ik volgende week wel te horen krijgen dat de lessen afgelopen week al begonnen zijn.
Tijdens de wandelingen die ik de afgelopen tijd heb gemaakt, ben ik al heel veel te weten gekomen en in een enkel geval kon ik de gids zelfs wat leren. Zo zie je maar dat je nooit alles weet, maar ik moet erkennen dat hun kennis over Madeira wel heel erg groot is. Zo krijg ik straks les in de volgende vakken: Historie, geologie, plantenkunde, geografie en demografie en verder zullen er nog wel wat buitenlandse talen bij zitten.

Tijdens de laatste wandelingen heb ik mij toegelegd op het fotograferen van bijzondere bomen. Sommige van deze exemplaren zijn meer dan 700 jaar oud en hebben Madeira dus nog onbewoond meegemaakt. De oudere bomen vind je eigenlijk pas boven de 700 meter hoogte. In de tijd dat Madeira net ontdekt was, madeira is het portugese woord voor hout, was het eiland bedekt door een regenwoud en om aan landbouwgrond te komen besloot men een vuurtje te stoken. Dit vuur heeft 7 jaar lang gebrand en met name de lager gelegen gedeeltes ontbost. Op grotere hoogtes, zeker aan de noordzijde, is het te vochtig om alles in vuur en vlam te laten opgaan. Gelukkig is er een groot gedeelte bewaard gebleven en staat het zgn Laurisilva op de lijst van werelderfgoed, opgesteld door de Unesco

Op zich niet zo bijzonder, maar het contrast met de groene stam en de blauwe lucht ademt een serene sfeer uit. Een veel voorkomende naaldboom dus per definitie niet endemisch. Alle naaldbomen zijn geïmporteerd en in een later tijdstip aangeplant om in de behoefte naar hout te voorzien.

Bij deze boom is de hele stam bedekt met een “baard” van epifyten. Een Douglas spar, niet endemisch maar toch zeker een jaar of 200 oud.

Eén van de vele sparren met een heel aparte groeivorm. Niet endemisch maar aangeplant en te vinden bij Posto Florestal in Quiemadas

De grootste laurierboom die ik ooit gezien heb. Geschatte leeftijd zo’n 800 jaar met een stamomtrek van zeker 25 meter! Misschien dat deze boom binnenkort moet wijken voor de nieuwe snelweg naar Ponta do Pargo. (Lombada dos Cedros)